Bölüm 12: Kanla Yazılmış Mektup

Defileden sonra Eva’nın hayatı yoğunlaşmıştı. Koleksiyon hâlâ konuşuluyor, modaevi büyüyordu. Ama gözlerinin altındaki yorgunluk, içindeki fırtınayı gizleyemiyordu.
Gökhan’ın geçmişi, onun bugünü sarsıyordu. Ve en kötüsü: Eva ilk defa ona dair bir şey bilmediğini fark etmişti.

---

O sabah, Eva modaevine ulaştığında masasının üstünde kırmızı zarf vardı.
Zarfın üzerinde hiçbir isim yoktu. Ama kağıdın dokusu tanıdıktı. Bu, onun özel koleksiyon taslaklarında kullandığı el yapımı kâğıttı.

Titreyen parmaklarla zarfı açtı.

İçindeki not kısaydı:
“Sana güvenmiyor. Ve sen hâlâ onu savunuyorsun. Gözlerini aç, Eva. Geçmişte de seni böyle kandırdılar.”

Altında ne bir imza vardı, ne bir isim. Ama kağıdın ucuna kan damlamıştı. Kurumuş ama hâlâ belirgin…

---

Eva o akşam Gökhan’la buluştuğunda içinde fırtına kopuyordu. Sessizdi ama gözleri konuşuyordu.

“Benden ne saklıyorsun, Gökhan?”

Gökhan duraksadı. “Hiçbir şey.”

“Yalan söyleme. Emre seni korkutmuyor, öfkelendiriyor. Ama asıl korktuğun şey, onun söyleyecekleri. Neyi öğrenmemden korkuyorsun?”

Gökhan gözlerini kaçırdı. Sessizliğinde pişmanlık vardı.
“Babamın ölümünü sadece Emre planlamadı…” dedi fısıltıyla.
“Onu susturmak için ben de elimi kana buladım.”

Eva geri çekildi. Kalbi sıkıştı.
“Ne demek bu?”

“Ben... sadece susturmaya çalıştım. Ama adam… o gün merdivenlerden düştü. Ve öldü. Suçlayamadılar. Emre suçu üzerine aldı. Ama onun bana olan nefreti o gün doğdu.”

Eva gözyaşlarını zor tuttu.
“Bunu bana daha önce neden söylemedin?”

“Çünkü… seni kirletmek istemedim. Benim karanlığım senin ışığını söndürsün istemedim.”

Eva derin bir nefes aldı. Ardından gözlerini yere indirdi.

“Ben senin yanında karanlıktan korkmadım, Gökhan. Ama bana gerçeği söylememenden korktum.”

Gökhan yaklaşmak istedi ama Eva yavaşça geri çekildi.

“Bana biraz zaman ver. Kendimle yüzleşmem gerekiyor. Ve senin geçmişinle de...”

---

O gece Eva yalnız uyudu. Gökhan’sa penceresinin önünde oturup sabaha kadar dolunayı izledi.
İlk kez, aşklarının içinde bir gölge vardı.

Ama o gölge ya onları tamamen yutacaktı…
Ya da birlikte ışık olmayı öğreneceklerdi.

---