Giriş-1

Girişleri yapamıyorum, mazur görün.

Orta okuldan beri çok bir arkadaşım olmadı, genelde benimle konuşmak istemezlerdi. İlk başlarda sorun bende sanıyordum. -Ne kadar da acınası.- Ama büyüdükçe insanların itici ve samimiyetsiz olduğu çıkarımına ulaştım. Şuanda da arkadaşım yok ama fazla umurumda da değil açıkçası.

“Derya, derste uyuyakalmışım da… Not aldıysan bana atar mısın?” Diyen Nisa’ya çevirdim bakışlarımı.

“Tabii, atarım.” dedim samimiyetsiz bir gülüş ile.

Bir de bu vardı: çıkar ilişkisi.
İnsanların birbirlerini sevdikleri için arkadaş olduklarını düşünmüyorum. Herkes bir çıkar için konuşuyor -az önce de olduğu gibi- ve bu durum aşırı rahatsız edici.

“Ders beden, hadi gidip giyinelim.”
Sınıftan teker teker çıktılar, hepsi çıktıktan sonra çantamı aldım ve ben de sınıftan ayrıldım.
…

Ders başlamış, herkes bir şeyler ile ilgileniyordu. Ben ise oturmuş telefonumla ilgileniyordum. Birkaç kişinin ‘Ooo’ sesleri ve çığlıkları yüzünden kafamı kaldırdım. -Her özel okulda olan ‘Popüler çocuk’ ve ‘Popüler kız’ vardı.- Koray, diğer bir deyiş ile popüler çocuk spor salonuna gelmişti.

Okulun bu düzenine hâlâ alışamamıştım. Umursamadım ve tekrar telefonuma bakmaya devam ettim. Bir süre sonra dayanamadım ve kafamı kaldırdım. Deniz, diğer bir deyiş ile okulun ünlü kızı da gelmişti. Koray ile sevgili olduklarını duymuştum, bu yıl ikinci yılları sanırım.

Deniz Koray’ın yanağına buse kondurdu ve gülümseyerek el salladı. Ardından voleybol oynayanlara katıldı. Koray da gülümsedi ve spor salonundan ayrıldı. Tekrar telefonumla ilgilenmeye başladım.
Açıkçası, Koray ile Deniz’in birbirlerini sevdiklerini düşünmüyordum. Sadece ün olsun diye çıktıklarını hissediyordum ama yine de gerçeği bilemezdim.

Telefonumun üstüne düşen bildirim ile kaşlarımı çattım. Tanımadığım bir hesap istek atmıştı. Bildirime tıkladım ve hesabı ufak bir incelemeden geçirdim

@Kalpsızbırkalp_21
Açıklama yok.
Hakkında bilgi yok.
Profil fotoğrafında bir futbol topu ve güzel bir arka plan var.
Takipçi 32 Takip 1.
Gönderi ya da hikaye yok.

Takip ettiği tek kişi bendim. İsteğini kabul etmem ile mesaj gelmesi bir oldu.

@Kalpsızbırkalp_21: Yine tek başına oturuyor musun?

Mesajı okuyunca nedense gerildim ve etrafıma baktım. Belli ki buradan biri yazmıştı bunu.

@DryaKya_09: Sen kimsin?

Yazdığım anda görüldü oldu, bir süre sonra da yazıyor… işareti görüldü.

@Kalsızbırkalp_21: Zamanı geldiğinde öğrenirsin. Ayrıca tek oturmaktan sıkılmadın mı? Bence arkadaş edinmelisin kendine.

Mesajı okuyunca ofladım. İşler öyle söylendiği gibi kolay olmuyordu.

@DryaKya_09: Söylemesi kolay. Hem… Arkadaşım olmadığını nereden biliyorsun?

@Kalpsızbırkalp: Ufak bir tahmin diyelim. Onayladığına göre doğru tahmin:)

@DryaKya_09: Yüzde yüz tanıdıksın. Kim olduğunu daha bilmiyorum ama yakında öğrenirim.

Çevrimdışı yazısını görünce ben de çıktım ama aklım hala kim olduğundaydı.

“Derya, boş duruyorsan senden bir şey isteyebilir miyim?” beden eğitimi hocamızın sorusu ile ayağa kalktım

“Tabii, buyurun?” Öğretmen elindeki ondan fazla -sanırım öğrenci bilgi formuna benzer bir şey- kâğıdı bana uzattı.

“Bunları futbol klübündeki öğrencilere verir misin? Doldurup yarın getirsinler, arka bahçedeki sahadalar.”
Uzattığı kâğıtları aldım ve kafamı salladım. Tam gidecekken bizim sınıftan Mira’nın sesi ile arkamı döndüm

“Derya, ben de geleyim mi seninle?” önce şaşırdım, sınıftan herhangi birinin böyle bir girişimde bulunacağını düşünmüyordum. Gülümsedim ve ‘tamam’ anlamında kafamı salladım. Yanıma geldi ve beraber arka bahçeye doğru yürüdük.

“İki yıldır aynı sınıftayız, doğru düzgün bir arkadaşın olduğunu görmedim. Şey… Eğer sen de istersen… Arkadaş olabiliriz?” Mira’dan böyle bir şey söylemesini beklemiyordum. Bakışlarımı ona çevirdim, gülümsemeye çalışarak
“T-tabii, çok isterim.” dediğimde Mira da içten ve büyük bir gülümseme ile bana baktı.

“Tamam o zaman. Derste artık yanında oturacağım, teneffüslerde beraber dışarı çıkarız, öğle aralarında beraber yemekhaneye gideriz, eve de eğer otobüs ile gidiyorsan beraber gideriz…” Mira’nın sıraladığı cümlelere sadece kafamı sallayıp gülümsemek ile yetindim. Açıkçası içimde tarif edemediğim bir duygu vardı.
Sahaya ulaştığımızda Futbol kulübündekilerin içeride oynadıklarını gördük. Sahanın içine girmem ile karnımda şiddetli bir ağrı hissettim. Elimle karnıma bastırarak biraz eğildim ve ağrının nedenine baktım.

Mira: “Yavaş ya, öküz müsünüz?! Kızın içeri girdiğini görmenize rağmen ne diye oynamaya devam ediyorsunuz?
Ardından bana döndü: “İyi misin, bir şeyin var mı?”
Doğrulmaya çalıştım: “Bir şey yok ya. Karnımda delik açıldı, o kadar.” dediğimde Mira hafifçe güldü.

Ardından topu atan kişi -Hakan- yanıma geldi. “Özür dilerim, istemeden oldu. İyi misin?” ona kafamı sallamakla yetindim. Ardından takım liderleri, yani Koray, araya girdi.
“Oyun oynuyorduk, görmüyor musunuz? Neden geldiniz?” ona ters ters baktım.
“Görüyoruz, çok şükür.” Ardından elimdeki kâğıtları uzattım: “Takım lideri sensin, hoca verdi. Yarına kadar doldurmanız lazımmış.” önce bana sonra uzattığım kâğıtlara baktı. Elimden alıp incelemeye başladı.
“O ne? İzin belgesi falansa şimdi doldurup verelim.” Takımdan Oğuz’un araya girmesi ile bakışlarım ona kaydı.
“Bu adam sanırım bizden besleniyor.” Dedi Koray sinirle. Onun çıkışı üzerine takımdakiler de merak içinde kâğıtları incelemek amacı ile Koray’ın yanına geldi.
“Yine para mı istiyor?” dedi Oğuz bıkkın bir ses ile.
“Sizden para mı istemişti ki?” Mira’nın sesi ile ona döndüm. Kaşlarını çatmış, merakla onlara bakıyordu. Ben de merakla onlara döndüm. Koray Mira’ya bakarak kafasını salladı.
“Ama mesele para istemesi değil, kulübe hiçbir katkısı olmaması. Maçlarda oynayan biziz, kendi kendimizi geliştiren biziz, birbirimizi yöneten biziz, kulübün ihtiyaçlarını karşılayan biziz. E ne gerek kaldı bu adama?” dedi sitemkar bir ses ile,
Haklıydı da.
“Ne kadar istiyor?” diye araya girdi takımdan Yağız.
Oğuz: “Aylık 1.500. Burs veriyoruz sanki.”
Koray Oğuz’a katıldığını belli edercesine kafasını salladı. O sırada Mira: “Neyse, biz bize söyleneni yaptık. Gerisini kendi aranızda konuşur, yaparsınız.” dedi ve bana döndü.
“Gidelim mi, istersen?” ona gülümsedim ve kafamı salladım. Çok tatlı ve sempatik biriydi, sınıfta en gerçek olduğunu düşündüğüm nadir insanlardan.

Spor salonuna doğru yürürken telefonum cebimde titredi.

@Kalpsızbırkalp_21: Yani tanıdık mıyım, bilemem. Sadece seni tanıdığımı söyleyebilirim. Bir de… iyi misin? Top biraz sert geldi.

Okuduğum mesaj ile kaşlarım istemsizce çatıldı.

@DryaKya_09: Beni tanıdığını anlamıştım zaten. Profilinden futbol takımında olduğun da belliydi.

@DryaKya_09: Hangisiydin, topu atan mı? Ayrıca iyiyim, sağ ol.

İlk bölüm bu kadardı. Daha önce de söylediğim gibi can sıkıntısından yazıyorum, beğenmeme ihtimaliniz biraz yüksek. Her neyse, sonraki bölüm görüşmek üzere :) 👋🏽