🌯PROLOG🌯

Hepinize selamlar!

Bendeniz kevgir. Evet efendim, yanlış duymadınız; hani şu katı yiyecekleri sıvıdan arındıran delikli, metal mutfak gereci. Hah, işte ben oyum! Neden mi buradayım? Güzel soru cidden. Aslında tüm bu kargaşaya biraz da ben sebep oldum. O yüzden şefim nereye gitse ben de onunla gitmek zorundayım. Dilenmeye bile... Şşşt, aman beyefendi duymasın bu son cümlemi; beni kızgın yağa batırır ve bir daha yıkamadan kaderime terk eder!

Anlaşamıyor gibi dursak da şefimle ortak yönlerimiz çok fazla. Örneğin, hafızası bana çok benzer. 'Kevgir hafızalı' derler şefime. Beyninde sanki delikler var, çok az şeyi hatırlar. Mutfak dışındaki her şeyi süzmüştür beyni; hatta benimle olan anılarını bile...

Neyse efendim neyse, duygusallığın sırası değil şimdi. Şefimin hikâyesinde bolca mizah, tarif ve aşk var. Hepsini birbirine harmanlamak artık yazara düşüyor. Belki beni de önemli bir yere koyar, bilemedim.
Her yerimi gagalayan iki baş belası papağan ve beni sürekli silah olarak kullanan çatlak bir kızımız var. Aman, o kız düşman başına! Onun yüzünden bir gece çöp kutusunda, karanlıkta kaderime terk edildim... Ta ki şefim beni bir kahraman gibi kurtarana dek...

Kitapta tariflerimiz de olacak. Yazar artık o tarifleri hikâyenin arkasına mı koyar yoksa aralara mı serpiştirir, bilemiyorum; çünkü kendisi bu konuda çok kararsız. Beni baş köşeye koysun da... Hah, işte tam oraya!