1. Bölüm zifiri karanlık

Şehrin üzerine çöken o ağır, kasvetli gece gökyüzünü tamamen yutmuştu. Elimdeki kahve bardaklarını sıkıca kavrayarak kafenin kapısından dışarı adım attım. Soğuk rüzgar yüzüme bir bıçak gibi çarptığında istemsizce titredim. Hayatım zaten yeterince karmaşık ve mücadele dolu1ken, havanın da bu kadar acımasız olması şaşırtıcı değildi.
Adımlarımı hızlandırdım. Eve gitmek için her zaman kullandığım o tenha ara sokaklardan birine sapmıştım ki, arkamdan gelen o ağır ve kendinden emin bot sesleri içimde aniden kopan bir fırtınanın habercisi oldu.
Kalbim göğüs kafesimi dövmeye başladı. Hızlandım. O da hızlandı.
Tam köşeyi dönüp ana caddenin ışıklarına kavuşacağımı sandığım an, kollarım ani ve sert bir güçle kavrandı. Sırtım buz gibi tuğla duvarla buluştuğunda nefesim kesildi. Çığlık atmak istedim ama boğazıma düğümlenen korku sesimi yuttu.
Gözlerimi dehşetle açtımda, karşımda duran adamın siluetiyle kanım çekildi.
Üzerindeki simsiyah palto geceyle tamamen bütünleşmişti. Dağınık siyah saçları alnına düşmüş, koyu kahve, neredeyse siyah olan gözleri doğrudan ruhumun en derinliklerine dikilmişti. Yüzündeki keskin hatlar ve o tehlikeli çene çizgisi, bu adamın bulaşılmaması gereken son kişi olduğunu bas bas bağırıyordu.
"Kimsin sen? Ne istiyorsun benden?" diye fısıldayabildim. Sesimdeki o korkak tınıyı yok etmeye çalıştım ama gözlerindeki o karanlık parıltı buna izin vermiyordu.
Adam, yani Miran, dudaklarında alaylı ama bir o kadar da tüyler ürpertici bir tebessümle bana biraz daha yaklaştı. Aramızdaki mesafeyi tamamen sıfırlamıştı. Üzerinden yayılan pahalı tütün ve odunsu parfüm kokusu burnuma doldu.
"Kaçabileceğini mi sandın, Sahra?" dedi. Sesi kadife gibi yumuşaktı ama içinde barındırdığı tehlike hissedilebilecek kadar keskindi. "Bulaşmaması gereken kişiye bulaştın... Şimdi sonuçlarına katlanacaksın."
Ne diyeceğimi, nasıl hareket edeceğimi bilemiyordum. Kalbim kulaklarımda atarken, hayatımın o saniyeden sonra asla eskisi gibi olmayacağını çok net biliyordum.