10. bölüm · Kül ile ışık arasında

İnsan nefesi

İrem DURMAZ

Azravel gözlerini açtığında ilk hissettiği şey acıydı.
Ama bu cehennemin ateşi gibi değildi.
Bu, insana özgü bir acıydı.
Göğsü inip kalkıyordu.
Nefes…
Bu kadar sıradan bir şeyin bu kadar ağır olabileceğini bilmiyordu.
— “Nefes almak neden bu kadar zor?” diye fısıldadı.
Lâl başucundaydı.
Onun ellerini tutuyordu.
İlk kez Azravel’in elleri soğuktu.
— “Çünkü artık yalnızca kendin için yaşamıyorsun,” dedi Lâl.
— “İnsan olmak böyle.”
Azravel gözlerini kapattı.
Şeytanken korku bilmezdi.
Şimdi… kaybetmekten korkuyordu.