21. bölüm · Kül ile ışık arasında

Dokunuşun günahı

İrem DURMAZ

Azravel kendini tutuyordu.
Çünkü dokunursa…
Lâl’in hafızası kırılabilirdi.
Ve bedeli ağırdı.
Ama bir gece Lâl kabus gördü.
Çığlık atarak uyandı.
Titriyordu.
Azravel düşünmedi.
Onu kollarına aldı.
O an…
Lâl’in nefesi durdu.
Tenleri değdiği anda, Lâl’in gözlerinden yaşlar aktı.
— “Bu his…” dedi.
— “Beni yakıyor.”
Azravel fısıldadı: — “Çünkü biz ateşte evlendik.”
Ve Lâl ilk kez onun adını bilmeden söyledi: — “Azravel…”
Gökyüzünde bir yer çatladı.