Luna ve Arkadaşları

Luna, her zamanki gibi annesinin zoruyla lisesine gitmek için uyandırılmıştı. Annesi onun okul kıyafetlerini verdi ve kahvaltısını hazırladı. Luna ise yataktan çıktığı an tekrardan yatağa yatarak uyumaya çalıştı. Annesi en sonunda herzaman yaptığı şeyi yaptı ve onun yüzüne su dökerek onu uyandırdı. Luna en sonunda büyük uğraşlar sonucu da olsa uyanmıştı. Luna zar zor kahvaltısını yaptı,dişlerini fırçaladı ve evden çıkıp otobüse doğru yürümeye başladı. Otobüs durağı ile evinin arasında yaklaşık 5 dakikalık yürüme mesafesi vardı. Sabah vakitleri uykusunun açılması için bu beş dakikalık yürüyüş ona iyi geliyordu. Otobüs durağına varmak için 4 farklı yol vardı.Luna bu yolların hepsinin neredeyse aynı sürede olduğunu saati ile süre tutarak önceden hesaplamıştı. En kısa yol alt geçitten geçerekti ama alt geçit kullanıma kapalıydı. Ölen babası Luna'ya alt geçiti asla kullanmaması için öğütler veriyordu. Buna rağmen babası bazenleri de olsa alt geçidi kullanıyordu. Luna ise neden alt geçitin halka açık olmadığını gerçekten çok merak ediyordu. Aslında isterse alt geçitin giriş kısmını çevreleyen çitlerin üstünden atlayıp geçebilirdi. Ancak bu muhtemelen suç sayılacağı için yapmaya korkuyordu. Luna her zamanki gibi alt geçitin başında bekleyip dakikalarca babasını düşündüğü için otobüsü kaçırmıştı. Okula geldiğinde hocasından geç kaldığından dolayı azar işitip sırasına doğru yürüdü. Tam yerine oturacakken sırtında bir hafiflik hissetti. Sıra arkadaşı da ona "çantam nerede? " diye sordu. Luna bir şekilde çantasını almayı başardı. Luna'nın okula gelmesinin tek sebebi arkadaşlarıydı. Eğer arkadaşları da olmasaydı muhtemelen okula gelmekten gerçek anlamda nefret edicekti. Zaten liselerinin son yılındaydılar. Bu yüzden bu yılı olabildiğince iyi ve beraber geçirmek istiyorlardı. Arkadaşlarından biri biraz daha içine kapanık birisiydi, o kişi David'di. Ancak David arkadaşlarının yanında bu utangaçlığını unutuyordu. Derslerde başarılıydı, sınavlara neredeyse hiç çalışmadan 70 üstü notlar alıyordu. Sınıfın en zeki lerinden biriydi fakat ondan daha zeki biri vardı, egoist başkan. Luna ve arkadaşları ona "egoist başkan" diyorlardı ama adı Nehir'di. Nehir sınavlara gece gündüz çalışıp yüksek notlar alıyordu. Her zaman zekasıyla övünüyordu. Bide üstüne üstlük sınıf başkanı olduğundan dolayı egosu ikiye katlanmıştı. David,kendisini geçince sinir oluyordu ve ona en iyisi benim, şansa geçtin beni diyordu. David ise Nehir'i hiç takmıyordu, umursamıyordu. Luna'nın diğer arkadaşı ise Aira'ydı. Aira okulda daha popülerdi. Aira güzel bir kızdı ve ayrıca nazikti, saygılıydı. Sosyal etkinliklerde de başarılıydı. Neredeyse mükemmel biriydi ancak onun da elbet kusurları vardı. Aira'nın dersleri berbattı. Her sene zorla geçiyordu sınıfı. Luna ise aralarında en sıradan kızdı. Luna'nın okulu bitmişti otobüs durağına doğru arkadaşları ile birlikte yürüyorlardı. Luna'nın aklına takılan bir fikir vardı. Arkadaşlarına söylemeyi düşünüyordu ancak onların kendisinin düşüncesine uymayacağından korkuyordu. Sessizce yürümeye devam etti. Aira, David'e Luna'nın neyi var, neden böyle karamsar bir şekilde yürüyor diye sordu. David ise doğrudan Luna'ya neyin var, sanki aklına birşey takılmış gibi, Luna'ya doğru bakarak bunu söyledi. Luna ise aklına takılan birşey olduğunu, ancak onlara söyleyip söylemiyeceğinin arasında kalmış olduğunu anlattı. Aira ise aralarına girerek yüksek bir sesle "Bizler senin arkadaşlarınız ve her ne sıkıntı varsa ilk önce bize söylemelisin" dedi. David devam ettirdi "Eğer bize birşey söylemek istiyorsan, ikinci defa düşünme, SADECE SÖYLE" dedi. Luna biraz sakın ve ağır bir tonda "pekii ozaman ama bu gerçekten bir suç, ona göre." dedi. Aira ise tekrar araya girerek heyecanla "zaten şuana kadar ne kadar suç işledik düşünebiliyormusun? Bir keresinde az kalsın reşit olsaydık hapse atılacaktık" dedi. David ise Luna'nın planını dinlemek için hazırlanmıştı. Luna ise arkadaşlarına doğru kocaman gülümseyerek "teşekkürler" dedi.