1.Bölüm/Ufukta bir yer

İnsanlar ikiye ayrılır. Yaşayanlar ve yaşamayanlar, ben ikisinden biriyim.Ufukta bir yerdeyim sanki .Yaşamak özgür olunca olan birşey. Sorun benim özgür olmadan yaşamam. Buna yaşamak denirse.

Daha doğduğumda, hatta belki de doğmadan önce beni gözden çıkartan insanlar. Sizin anlayacağınız ailem. Bu yaşıma kadar benden nefret ettiler.
20 sene boyunca bu malikanede hayatımı çürüttüm. Ama bir yandan da kök saldım.

Annem Sema Batak, kendisi beni doğurduğu için benden iğrenen ikişi. Babam Haluk Batak, daha ben yeni doğmuşken evlatlıktan reddeden kişi. Bana düşman kesilen sevgili Abim Asım Batak. Hayatım bu üç kişi sayesinde hayatlıktan çıkmıştı.

Şuan 25 yaşındayım ve tam 25 senedir bu eziyete katlanıyorum.
Kaçmadın mı diye soranlar için, Haluk bir mafya. Anlayacağınız kaçsam bile dakikasında beni bulabilir. Ve bunu daha önce yaptı. O evden 5 kez kaçtım. En sonunda evin her yerini koruma doldurdular.
Ve hala bu şekilde yaşıyorum.

Yattığım yatakta yana doğru döndüm. Uyuyamıyordum. Bu çok kötü birşeydi. Gözlerim kapanıyor ,sonra sanki birisi bana saldıracakmış gibi hissedip hemen açılıyordu. Çocukluktan bu yana yaşadığım her türlü sıkıntıdan kalan anılardı. Tozlanmayan anılar.
Sıkıntıyla nefes alıp verdim. Yattığım yerde doğruldum. Su içmem gerekiyordu. Elimle saçımı arkaya attım. Ağzımdan küçük bir esneme kaçtı. Ayaklarımı yataktan sarkıttım. Terliklerimi giyip odanın kapısına doğru ilerledim. Siyah kapyı açıp dışarıya çıktım. Uzun koridorda ilerledim. Sersemlemiştim. Koridor bitince merdivenlerden indim. Mutfağa girince Hatice ablayı gördüm. Hatice abla çalışanlarıydı. Mutfağa girdiğimi görünce bana döndü. Yüzünde bir tebessüm oluştu. Ben de ona tebessüm ettim.
"Ne oldu Bahar bir isteğin mi var? " Dedi nazikçe.
Başımı hafifçe salladım. Bir yandan da ona doğru ilerledim. Tereği açıp bir bardak aldım. Bardağı ona doğru tutup, "Su alacağım Hatice abla sen devam et. " Dedim. Tezgâhtan uzaklaşıp buz dolabının yanına geldim. Buz dolabından soğuk suyu aldım. "İyi geceler. " Dedim ve mutfağın çıkışına doğru ilerledim. Büyük koridorun karşısında oturma salonu vardı. Hepsi orada olmalıydı. Aslında bu saatte uyurlardı.

Merakıma yenik düşüp odanın kapısına doğru yaklaştım. Bir elimde bardak, bir elimde sürahi vardı. Kapının kenarında ki duvara yaslandım. Seslerini duymaya başladım.
Haluk, "Tek çare bu. " Dedi.
Hemen peşine Sema, "Ya sosyal medya ne olacak Haluk. "Dedi. Neyden bahsediyorlardı?
Yüzümü buruşturup biraz daha kapıya yaklaştım.
" Baba ücreti çok iyi. Onun değeri bile bu kadar olamaz. Adam yüz milyon dolar veriyor. "Dedi Han. Ne adamı? Ne doları? Hiç bir şey anlamış değildim.
" Tabiki de vereceğiz. Başka şansımız yok. O Karan iti yüzünden. Neredeyse bitmek üzereyiz. Bahar'ı verirsek kurtuluruz. "Diyen Haluk'tu. Beni vermek mi? Bir dakika bunlar beni satacak mı?
Bir anda elim uyuştu. Sadece elim değil tüm bedenim. Elimdeki bardak ve sürahi aynı anda yere düştü.
Gözlerim kocaman açıldı. Salonun mermer taşında yükselen ses ile bedenim sarsıldı. Olduğum yerde çöktüm. Beni sevmediklerini biliyordum, ama satacak kadar olduğunu düşünmüyordum.
Bi anda oturma salonunda bir çığlık yükseldi. Ben ise duyduklarımı algılamaya çalışıyordum. Bir anda Karşıma dikilen Han ile şoktan çıktım.
"Sen ne yaptığını sanıyorsun? " Dedi. Sinirliydi. Aynı zamanda stresli. Herşeyi duyduğumu anlamıştı.
Haluk ve Sema da onun yanında durdular. Herzamanki gibi. Hep benim karşımda.
Sinirden elim yumruk olmuştu. Kafamı dikip onlara baktım. Hepsine duygusuz aynı zamanda ölümcül gözlerle baktım.
İşaret parmağımı kaldırıp onlara doğru uzattım. "Siz beni satmaya mı kalkıştınız? "
Hepsinin gözleri üzerimdeydi. Dişlerimi sıkarak konuşuyordum. "Size bir soru sordum. Beni satmaya mı kalkıştınız? " Bu sefer sesim hem sert hem de yüksek çıkmıştı.
"Evet, sattık bile. Hatta perşembe günü veriyoruz. " Dedi Han. Bu salak cidden kendini birşey sanıyordu. Gözlerimi kıstım. Nasıl ya der gibi baktım.
"Ya siz benden ne istiyorsunuz? Söyleyin lan ne ne? "Diye isyan edince bakışları bana kenetlendi.
" Benim size zararım ne. Ben sizin kızınız olarak doğmaktan başka ne suç işledim. "Diye bağırmaya devam ettim. Ellerim artık uyuşmuştu. Çok sıkıyordum. Gözlerimden alevler çıkıyordu. Yere eğilip kırık cam parçalarından birini aldım. Elimin içinde sıktım. Elimi mi kesmişti? Şu an şah damarımı kesse bile kabulüm.
Sema kanı görünce çığlığı bastı. Zaten ne zaman kesilmişti ki sesi.
Ne yaptığımı anlamamışlardı. Aslında hep yaşadıkları şeydi. Bunca yıl yaptıkları yüzünden sinir hastası olmuştum.
Elimde tuttuğum cam kırığı elimi kesince kan akmaya başladı. Yere damlayan kanım umrumda bile değildi.
"Sizden tiksiniyorum. Keşke doğduğum gibi ölseydim. Keşke sizi hiç tanımasaydım. "
İsyanlatım devam etti.
Elimdeki camı sol bileğime dayadım. "Siz benim ölmemi mi istiyorsunuz. Olur, ben dünden hazırım. " Tam camı bileğime bastırıyordum ki Han elimi hızlıca çekti.
Arkamdan sarılan beden beni şaşıtmadı. Kriz geçirdiğim için bunu yapıyorlardı. Arkadaki adamın bacak arasına sert bir ters tekme geçirdim. Beni bırakmak zorunda kaldı.

O yerde kıvranıken Han hala elimi tutuyordu. Bir anda boynumda hissetiğim o tanıdık iğne ile elim yanıma düştü. Gözlerim karardı. Evet, sakinleştirici ilaç. Ama bana uyguladıkları doz çok fazlaydı. Anında bir hayvanı bile bayıltabilirdi. Bana da aynı etkiyi gösteriyordu. Son gördüğüm kanımın aktığı yer ve cam kırıklarının üstüne sertçe düşen bedenim.

.....

Gözlerimi açtığımda başımda inanılmaz bir ağrı vardı. Çekilecek türden değildi. Elim şakağıma doğru gitti. Orayı ovmaya başladım. Yatakta dikleştim, Ne olmuştu bana. Sağ elimde ki bandaj dikkatimi çekti. Elimi kaldırıp baktım. Gözlerimi kapatıp başımdaki ağrıyı dindirmeye uğraştım.

Bir anda aklıma gelenler ile yerimden sıçradım. Beni satmışlardı. Hızlıca üzerindeki ittim ve yataktan çıktım. Kapıya doğru koştum. Kapıyı sertçe açıp koridorda koşmaya başladım. Merdivenlerden hızlıca inip yemek salonuna daldım. Tahmin ettiğim gibi hepsi buradaydı.

Bir an hepsi ile göz göze geldim. Ve aynı zamanda beynimde şimşekler çaktı. Bir dakika bu bir kaçış. Ben o adama gidersem düğün günü kaçarım. Oldu bu iş.

Hızlıca girdiğim salondan bir U dönüşü yaptım. Odadakiler şaşımış olmalı ki bana böm böm bakıyorlardı. Ama hiç birinin umrunda olmadı. Ne zaman olmuştu ki?
Yüzümde bu evden kurtulmanın mutluluğu vardı. Hızlıca merdivenleri tırmandım. Uzun koridordan geçip odama varınca sevinçle bağırmaya başladım.
"Kurtuluş yolu. Artık kurtuluyluyorum! '
Aklıma ilk gelen gizli telefonum du. Hızlıca televizyonu ters yatırdım. Üzerindeki tabanı alıp yavaşça yere koydum. Telefonu alıp kapağı geri kapattım. Televizyonu düzelttim. Hızlıca yatağa atladım.

Şifremi de girip arama yerini tuşladım. Elimin gittiği numara Hilal di.
Hilal benim tek tanıdığımdı. Ben yeni sinir hatası olduğumda hemşire olarak buraya gelirdi. Kendisi ile o zaman tanışmıştık. Çok tatlı bir kadındı. 26 yaşında, kumral saçlı, buğday tenli ve kahve rengi gözlü bir kadındı.
Telefon biraz çaldı hemen ardından neşeli bir ses ile açıldı."Alo Bahar? "
Ben hızlıca konuya giriş yaptım, "Hilal yakında buradan kurtuluyorum! " Bunu okadar mutlu söylemiştim ki. Hilal bile,"Sen çok ciddisin. Emin misin? "
"Kızım tabi eminim. Bunlar beni sattı. " Dedim. Normal değildi, ben de normal değildim. Bunu okadar düz bir şekilde söylemiştim ki.
"Anlamadım.sattıkar mı? " Dedi Hilal. E tabi normal.
"Evet sattılar. Ama bu bir fırsat."
"Şunu doğru anlat. "
"Bunlar beni borç karşılığı sattılar. Yani iflastan kurtulmak için. E medyada biz bunu sattık diyemeyecek lerine göre. Düğün yapacaklar. Orada kaçacağım. Ama yardımın gerek. "
Telefondan hızlı hızlı nefes alan sesi geldi. Ve sonrasında, "kızım sen olmasan hayatım bok gibi, sıradan. Tabi ki sana yardım edeceğim. O zaman ne diyoruz sahte düğünden kız kaçırma! "
İkimiz de güldük. Ona olaydan ve dün gece yaşananlardan bahsettim. O kadar çok garip tepki veriyordu ki yetişmek mümkün değildi.

Bir süre daha konuştuk ve planı kurduk. Artık Yaşayan özgür lerden olma sırası bana gelmişti. Hele bi kurtulayım intikam da alacaktım.
Başım tekrar ağırmaya başlayınca ağrı kesici alıp yattım. Sonunda gerçekten rahat bir uyku çektim. Bu gün benim tekrar doğuşum olacaktı.