1.Sezon 2.Bölüm-79.Kat

Shinji, iş yerindeki o bitmek bilmeyen, ruhunu emen mesaisini nihayet bitirmişti. Apartmanına girdiğinde saat gece yarısını geçiyordu. Yorgundu, tek isteği yatağına uzanmaktı. Asansöre bindi, 5. kata bastı. Kapılar kapandı, metalik gıcırtılarla asansör hareket etti. 1... 2... 3... 4... 5... Ama durmadı.
Asansör sanki yerçekimine meydan okuyarak hızlanmaya devam etti. 6, 7, 8... Rakamlar sanki bir zaman tünelinden akar gibi geçiyordu. 45. kata geldiğinde Shinji’nin kalbi ağzına geldi. Dehşetle düğmelere basmaya çalıştı ama asansör bir canavar gibi ilerliyordu. 79. kata geldiğinde sarsılarak durdu. Kapı yavaşça, o gıcırtılı sesiyle açıldı.
Karşısında, ucu bucağı görünmeyen, loş ışıklı, upuzun bir koridor vardı. Hiçbir kapıda numara yoktu. Shinji, dışarı adımını attı. Derin bir sessizlik hakimdi, ta ki o çığlık sesi koridorlarda yankılanana kadar. Korkuyla sağa sola bakarken, üstünde ürkütücü, kesik bir kırmızı ışık yanan rastgele bir kapıya daldı. Kapıyı hızla arkasından kilitledi.
Arkasını döndüğünde gördüğü manzara karşısında dizlerinin bağı çözüldü. Tavana ters asılmış, kanları yere damlayan bir ceset... Pencereye koştu, dışarı baktı; aşağıda sadece dipsiz, sonsuz bir boşluk vardı. Shinji’nin kalp ritmi düzensizleşti, nefes alışverişleri hızlandı. Tam çıkacakken, kapının iç tarafındaki kanla yazılmış rakamları fark etti: “973”. Not defterine titreyen elleriyle not aldı.
20 dakikalık bir arayışın ardından, başka bir kırmızı ışıklı kapı buldu. Yine o çığlık! İçeri girdiğinde gördüğü şey karşısında donup kaldı: Yaklaşık 4 metre boyunda, vücudu orantısız, kolları ve bacakları örümcek gibi uzun, insan yiyen bir canavar! Shinji geri geri kaçarken kapı gıcırdadı. Canavarın başı, o iğrenç çıtırtıyla Shinji’ye döndü. Simsiyahtı, yüzünde hiçbir uzuv yoktu. Shinji çığlık çığlığa koşmaya başladı, canavar da peşindeydi. Bir koridora daldı, yeşil ışıklı bir kapı bulup kendini içeri attı.
Burası huzurlu, tertemiz bir odaydı. Mutfakta masanın üzerinde envai çeşit yemek, içki duruyordu. Açlıktan bitap düşen Shinji, masaya saldırdı. Şapur şupur yemeye başladı. Ancak gözlerini kapatıp bir anlığına daldığında, gördüğü manzara bir kabusa dönüştü; yemeklerin yerini solucanlar, kurtlar, insan gözleri ve kopmuş kafalar almıştı. Koşarak banyoya gitti, kan kusmaya başladı. Aynadaki yazıda şöyle yazıyordu: "Bir sonraki kırmızı oda çok yakınlarda."
Shinji odayı terk etti. Tam o sırada arkasından gelen çığlığı duydu. Arkasına döndü; upuzun, boş bir koridor. Önüne döndüğünde ise 1.50 boylarında, yüzü paramparça bir kadın karşısındaydı. İki taraftan sıkışmıştı. Yere çöktü, hıçkıra hıçkıra ağladı. Birkaç dakika sonra gözlerini açtığında, etrafında kimse yoktu. Sadece önünde kırmızı ışıklı bir kapı duruyordu.
Kapıyı açtı. İçeride kendi asılmış cesedini gördü. Kapının arkasındaki numara: “026”. Altındaki notta ise şu emir vardı: "Kodu asansöre yaz."
Shinji son bir gayretle asansörü buldu. Koridorun ucunda, altın sarısı bir ışıkla parlıyordu. Koşmaya başladı. Arkasından gelen ses, bu sefer çok tanıdıktı; bir kadın çığlığıyla yankılanıyordu: "KOŞ SHİNJİ, KOŞ!"
Asansöre kendini attı. İçeride yine kendisini gördü. Karşısındaki, soğuk bir gülümsemeyle, "Aferin Shinji" dedi. Shinji hemen defterini açtı: 973291026. Enter’a bastı. Kapılar kapanırken son gördüğü şey, aynadaki kendisinin o sinsi sırıtışıydı. 5’e bastı. Kapı açıldığında kendi evindeydi. 10 yıl geçmiş gibi hissediyordu. Uyumaya çalıştı ama her gözünü kapattığında o canavarları ve kendi ölüsünü görüyordu.
Ertesi gün karakola gitti, olanları anlattı. Polisler ona acıyarak baktı. Asansörün güvenlik kayıtlarını açtıklarında, Shinji’yi kendi kendine yere çökmüş, dehşet içinde garip hareketler yaparken gördüler. Gece olduğu için kimse fark etmemişti. Polis, "Çok yorulmuşsun, dinlen," dedi. Shinji, kimsenin inanmadığı bu kabusun gölgesinde, o günden sonra bir daha asla asansöre binmedi.