BÖLÜM 3 : Kilitli kapılar

Son dersin bitmesini beklemek hayatımda geçirdiğim en uzun kırk beş dakikaydı.Saatime baktım.
18.03.
Çantamı omzuma atıp sınıftan çıktım,koridor normalden daha sessizdi.
Öğrenciler gruplar hâlinde ilerliyor, bazıları yatakhanelere, bazıları yemekhaneye gidiyordu.
Ben ise direkt ana kapıya yöneldim eve gitmek istiyordum.
Daha doğrusu, buradan mümkün olduğunca uzaklaşmak istiyordum.
Kapının önüne gelince elimi tokmağa uzattım , çevirdim açılmadı.
Bir daha denedim.
Kilitliydi.
“Ne oluyor?”
Yanımdan geçen bir öğrenci bana baktı.
“İlk günün mü?”
“Evet.”
“Alışırsın.”
“Kapı neden kilitli?”
Çocuk omuz silkti.
“Akşamları açılmıyor.”
“Akşamları mı?”
“Evet.”
“Peki okuldan nasıl çıkıyoruz?”
Çocuk bana garip garip baktı.
Sonra hiçbir şey demeden uzaklaştı.
Kalbim sıkıştı.
Tam o sırada arkamdan bir ses geldi.
“Çıkmıyorsunuz.”
Döndüm.
Xavier.
Koridorun diğer ucunda duruyordu.
“Ne?”
“Okuldan.”
Bana doğru yürüdü.
“Bu hafta sonuna kadar kimse dışarı çıkmayacak.”
“Ben çıkacağım.”
“Hayır.”
Sesindeki sakinlik beni daha da sinirlendirdi.
“Beni burada tutamazsınız.”
Xavier birkaç saniye sustu.
Sonra başını hafifçe yana eğdi.
“Henüz anlamadın, değil mi?”
“Neyi?”
“Ravenwood'a giren herkes öğrenci olarak kalmaz.”
“Ne demek bu?”
Xavier cevap vermeden yanımdan geçti.
Ama geçerken kulağıma fısıldadı.
“Bu gece odandan çıkma.”
Arkasından baktım.
Nedenini sormadım.
Çünkü cevabından korkuyordum.
Gece saat 02.17'de uyandım.
Koridordan gelen ses bir türlü kesilmedi , sanki biri duvara uzun tırnaklarıyla vuruyordu.
Yataktan kalkıp kapıya yaklaştım.
Ses kesildi.
Tam geri dönecekken kapının altından siyah bir sıvının içeri doğru yayıldığını gördüm.
İstemsizçe nefesimi.Neler oluyor?
Sıvı, kapının önünde bir şekil oluşturdu.
Bir kelime.
KAÇ.
Bütün ışıklar sönmesi ile koridordan bir çığlık yükseldi. Bu sefer kesin altıma kaçırdım!