Kor Ve Kül

Yazları sevmezdi; güneş, sadece cildini değil, düşüncelerini de yakardı. Ala, küçük yaşlardan itibaren çevresinin beklentileri ve istemediği dokunuşlar arasında “taş bir bebek” gibi donup kalmıştı. Her bale dersi, her zorunlu adım, ona kendi bedeninde ve ruhunda sıkışmış yalnızlığını hatırlatıyordu. Bu hikâye, bir kızın içsel çatışmaları, aile baskısı ve sınırlarının hiçe sayılmasıyla mücadelesini, taşlaşan bir ruhun yavaş yavaş kırılma ve kendini bulma serüvenini anlatıyor. Ala’nın sessiz çığlığı, okurun kendi içindeki kırılganlıkları ve dayanma gücünü keşfetmesine yol açacak.