06.02.2023

Şarkı önerisi:Belkide

Hiç birimiz yaşadıklarımızı anlayamamıştık. Düşünsenize bir gün önce her şey ne kadar güzel ilerlerken birden bire , bir deprem sayesinde kendimizi evin içinde , yerde ailecek, annem, babam, kardeşim ve ben şok içerisinde sadece yapabileceğimiz tek şeyi yapıyorduk. Babam bize bir şey olmasın diye bizi sarabileceği kadar sarmıştı, bizde ağlıyorduk. Birden ev daha hızlı sallanmaya başladı.”Anne durmuyo , durmuyo” ağlıyordum. “Tamam kızım duracak Allah'a dua etmeliyiz.” annem bunu söylerken bile ağlıyordu. Kardeşim Rojin şok etkisinde duvara bakıyordu. Ama yaklaşık, 1,10 saniye kadar sarsıntı durmadı. Ve o bir dakika bize 10 dakikaya bedeldi.

Babam”Yeliz durdu, hadi çabuk çocukları al aşağıya inelim, tabi ev yıkılmadıysa. “Babam öyle diyince hemen ayağa kalktık. Kardeşim hâlâ şok içindeydi, onu ben kaldırdım. Annem kucağına aldı.Tam kapıdan çıkacağımız sırada kapı maalesef açılmıyordu. Kendi,kendine kitlenmişti. Babam kapının önüne kadar gelen koltuğu hızlıca yitti, ondan sonra kapıyı zorlayarak açtı.”Hadi Yeliz, hadi çocuklar ,çabuk olun çıkalım “dedi.Biz sırayla kapıdan çıktık çıkmasına ama bu sefer kapıdan çıkar çıkmaz sol tarafımızda olan mutfağımızı gördüm. Buz dolabı açılmıştı içindekiler yere dökülmüştü. Zaten ev sallanırken de “güm , güm, çıt, çıt “diye sesler geliyordu. Ve sanırım bir yer yıkılmıştı büyük bir ses gelmişti, annem”kızım hadi neyi bekliyosun” diyip beni tuttuğu gibi evimizin kapısından çıktık.Merdivenlerden aşağıya ineceğimiz sırada annem acele ederek askıda asılı olan montlarımızı da aldı. Sonra titreye , titreye merdivenlerden indik.Dedemler evlerinden çıkabilmişlerdi. Aşağıya indik, inmesine ama her yerde bağırtı vardı. “Yardım edin, yardım edin” birileri yardım istiyordu.Dışarı çıktığımızda komşular hep ağlıyordu. Tüm mahallede çığlıklar, yardım çığlıkarı vardı.

Dışarı da yağmur yağıyordu, gök gürültüsü vardı. Ama hayatımda ilk kez bu kadar hızlı yağmur yağdığını görmüştüm. “Kızım hadi arabaya, çabuk koşun.” babam bizi arabaya bindirdi.Annem , kardeşim, ben, dedem ve nenem arabaya bindik.Bindikten sonra kış ayında olduğumuz için arabada iki tane ince battaniye vardı. Annem onların birini bizim üstümüze, birini de dedem ve neneme verdi.Babam dışarıda olan komşularımızdan birinin evi yıkılımıştı. Ve komşularımız o evin içerisinde kalmışlardı. Babam onlara yardım etmeye gitti. Babam ve komşularımızdan bazıları, gerçi mahallede yaşayan dışarıya çıkabilen herkes enkazların altındaki insanlara yardım etmek için uğraşıyordu. Biz dışarda bir kaos yaşanırken, içeride titreyerek sadece ağlıyorduk. “Anne ne olacak şimdi, anne babamı çağır lütfen. Korkuyorum evin içine girdiler” dedim.

Annem…

“Kızım korkma bir şey olmayacak babana , sakin ol bak ben ağlıyor muyum?Sakin olun baban gelecek şimdi.” Kızıma böyle söylerken bile onun yüzüne bakamıyordum. Çünkü onlar zaten ağlıyordu. Benim de ağladığımı görürlerse Rojin'de , Avin'de daha kötü olacaktı. Ben de korkuyordum. Kemal'e bir şey olmasını istemiyordum, ama onu tutamadım. Bana “Siz arabada oturuyorsunuz,ben yardım edip geliyorum. Merak etmeyin hiç bir şey olmayacak bana”demiş ve beni anlımdan öpüp yardıma gitmişti.Arkasından” Kemal ‘im dikkat et “diye bağırmıştım. Ama o bir baba ve insan, ve Kemal ne olursa olsun önce ailesini çıkardı, şimdi de insanlara yardım etmeye çalışıyordu, ona zorluk çıkarmamalıydım. Ama ben o gittiğinden beri yaklaşık 15 dakikadır arabada ağlıyordum, çocuklarım görmesin diye sessizce ağlıyordum.Ben bir yandan onları sarmıştım, bir yandan sakinleştirmeye çalışıyor ve bir yandan da ağlıyordum.

20. Dakika…

Arabanın kapısını birisi tıktıklıyordu. “Tık, tık, tık” çocuklar uyuyordu. Annem ve babam yani eşimin annesi ve babası da araba da onlarda ön tarafta oturuyordu.İnce ve cılız bir sesle korkarak “kim o, kimsiniz”dedim.Ve işte o beklediğim ses geldi.”Yeliz kapının kilidini aç , ben Kemal.” Kapının kilidini kayın babam arabanın anahtarıyla açtı. Sonra arka tarafta ben Kemal sığacak kadar yer bırakmıştım. Üstü sırılsıklam olmuş bir şekilde yanıma geldi, ve oturdu.”Kemal iyi misin? İyimisin canım? “Onu o halde görünce birden ağlamaya başladım. Çünkü çok üşümüştü belliydi ve sırılsıklam olmuştu.O hâlâ kendini güçlü gösteriyordu, o kalın sesiyle”Evet hayatım, merak etme ben iyiyim. Enkaz da kalanları çıkartabildik. Zor oldu ama başardık. Hepsi yaşıyorlar, bir aileyi kurtardık.” Ben dayanamayarak Kemal'e sarıldım “Biliyor musun? Sen hem iyi bir baba, hem de çok iyi bir insan ve eşsin. Sen önce bizi çıkardın sonra insanlara yardım ettin. “Diye ağlamaya başladım.

“ Sakin ol hayatım, beni de ağlatacan ha. Yapma böyle. Bak kocan iyi. “Daha Kemal öyle konuşur, konuşmaz birden araba sallanmaya başladı. İkinci bir deprem oluyordu.” Yeliz çocukları sıkıca tut, Anne, baba siz de sakin olun.”diyip hepimiz birbirimize sarıldık. Çocuklar o sarsıntıyla tekrar uyanmıştı. Ağlıyorlardı. İkinci deprem kısa sürdü. Yaklaşık 15 saniye sonra durdu.Sonra Kemal hızla arabadan indi.”Kemal nereye? “diye bağırdım.

“Anne sen arkaya bin , ben arabayı süreceğim. Deprem durmuşken evlerin az olduğu bir yere gitmemiz lazım. “ ” Tamam oğlum. “Kaynanam benim yanıma geldi ve oturdu, sonra Kemal arabayı sürmeye başladı.Kemal'e “nereye gidiyoruz” dedim. O da “ben de bilmiyorum, ben de “dedi.Çünkü daha mahallenin yarısına kadar gidebilmiştik. Ve yol hem karanlık, hem yağmurlu, hem de yıkık evlerin enkazları ile doluydu. Sonra Kemal'e” Kemal geri dönelim, evin bahçesi daha güvenli, burdan çıkamayacağız belli.Bir sabah olsun düşünürüz, hadi dön “dedim.

O da başta bence hayır diyecekti ama” tamam hayatım”dedi ve eve geri döndük.

1 saat sonra…(Rojin'in anlatımıyla)

Evimizin bahçesine geri dönmüştük, ama ne olacaktı gerçekten hiç birimiz bilmiyorduk.Babam”Hadi çocuklar siz uyuyun ben sabaha kadar beklicem, sende hayatım. “ Annem “Hayır ben uyumayacağım sen uyu Kemal yoruldun. Sabah olunca burdan çıkmanın bir yolunu buluruz.” dedi.Babam kabul etmemiş duruyordu ama inat etmedi uyudu.Ben ve annem sabah olana kadar hiç uyuyamadık, annem ara sıra bana bakıyordu, uyanıkmıyım uyuyormuyum diye.Ben annem bakınca gözlerimi kapatıyordum, ama annem ağlıyordu. Çok geçmeden hava hafiften açılmaya başlamıştı, babam ve Rojin’de uyandı. Sonra babam arabayı sürmek için ön tarafa bindi.Sonra yola çıktık…Yaklaşık yarım saat geçmişti. Babam mahalleden zor da olsun, çıkabilmişti. Sonra hava alanının oraya doğru arabayla gidiyorduk.

Hava alanının oraya gitmiştik. Babam Allah'tan burası yıkılmamış dedi. Orda bir market vardı, babam o markete gitmek için arabadan indi.”Kendinize dikkat edin, ben hemen geliyorum.” dedi ve gitti.

Kemal'in anlatımıyla…

“Kendinize dikkat edin, ben hemen geliyorum.” dedim ve arabadan hızlıca inip, markete doğru gittim.Market yıkılmamıştı ama kimse yoktu.Yavaşça markete girdim, hızlıca yiyecek bir şeyler, çocuklara bir kaç kıyafet ve su aldım. Ama ben çalamazdım marketin para kasasını gördüm. İçine 300 lira bırakıp marketten hızlıca çıktım. Zaten biz çocuklar olduğu için bir de bu depremden önce küçük bir deprem yaşadığımız için, arabanın bagajına deprem çantası hazırlamış ve koymuştuk şaka gibi bir gün önce arabaya ben koydum o çantayı.İyi ki de koymuşuz. Çantanın içinde çocuklara ve bize kıyafet ,fener ve power koymuştuk. Arabaya kadar düşüne , düşüne gittim.Yeliz bana kapıyı açtı sonra içeriye geçtim.

“Yeliz çocuklara lazım olur kıyafet falan buldum bir kaç parça. Bir de yiyecek bir şeyler aldım “dedim.Sonra Yeliz bana beni ağlatacak o sözü söyledi. “Sen iyi ol yeter, gerekirse aç da kalırız, ama kendini yorma. Çok kötü üşüteceksin lütfen üstünü değiştirelim, Kemal lütfen “dedi.Ben o an anladım ki , hayatımda şu ana kadar yaptığım en iyi şey Yeliz'le evlenmekti, çünkü o benim için o kadar endişelenmişdi ki.Onu çok seviyordum.Onunla önceden karşımıza ne kadar zorluk çıkmışsa hepsinin üstesinden gelmiş ve evlenmiştik. O ve çoçuklarım benim yaşama sebebim olacaklardı her zaman. “Yeliz tamam sakin ol ağlama.”dedim.Sonra arabanın içinde tişörtümü değiştirdim. Sonra Yeliz bana sarılarak “İşte bu Kemal'im sen iyi ol yeter, biz yine her şeyin üstesinden geliriz.” dedi.

Evet arkadaşlar bu bölüm de bu kadar, umarım beğenirsiniz, okuduktan sonra yorum yapmayı ve beğenmeyi unutmayın. 🙃🙃