2.

Meriç Nehri’nin öte yakasından esen akşam rüzgârı, kasabanın taş sokaklarında dolaşan toz bulutlarını hafifçe süpürürken, uzaktan gelen buzuki sesleri yavaş yavaş gecenin karanlığına karışıyordu. Sahra, elindeki içi ıslak çamaşır dolu ağır ahşap leğeni kaldırım taşlarına sürte sürte yürüyordu. Nehir kenarındaki o neşeli, çocuksu koşturmaca ve arkadaşlarıyla ettiği gülüşmeler, köyün girişindeki o kalabalığı gördüğü an yerini buz gibi bir sessizliğe bırakmıştı.

Her yıl bu zamanlar kurulan o rengârenk pencereler, kapılara asılan sarı ve mavi kurdeleler, zeytin ağaçlarının dallarına dolanan gaz lambaları... Kasaba halkı bayram yeri gibi şen şakrak hazırlanıyordu. Ama Sahra’nın içindeki o huzursuzluk, ayaklarına bağlanan demir gülleler gibi adımlarını ağırlaştırıyordu.

Ahşap kapıyı omzuyla itip içeri girdi. Avludan geçerken leğeni musluğun kenarına bıraktı. Mutfaktan yayılan taze tarçın ve karanfil kokusu evin içine sinmişti. Teyzesi , ocağın başında, elleri unlu bir şekilde akşam hazırlığı yapıyordu. Yılların yüzüne kazıdığı derin çizgiler, bu akşamki telaşla biraz daha belirginleşmişti.

Sahra başındaki şalı omzuna doğru atıp içeri süzüldü. Yüzündeki yorgunluk ve şaşkınlık birbirine karışmıştı.

"Teyze..." dedi sesi biraz soluklu çıkarak. "Meydandaki bu hareketlilik de neyin nesi? Her yer süslenmiş, herkes koşturuyor, masalar kuruluyor. Neden kimse bana önceden tek kelime etmedi? Bu köyün ortasındaki bu ani düzenleme, bu telaş nedir Allah aşkına?"

teyze elindeki tahta kaşığı tencerenin kenarına bırakıp arkasını döndü. Yüzünde imtisaslı, her zamanki o bilmiş ama şefkatli gülümsemesi vardı. Sahra’nın bu kadar safça sorular sormasına içten içe üzülse de bunu belli etmemeye çalışıyordu.

"Ah benim güzel kızım," dedi, ellerini önlüğüne silerek Sahra’ya doğru yaklaşırken. "Yine nehir kenarında saatlerce kaynattınız diğeriyle, değil mi? Düzenlemeyi sormasana sen... Bildiğin gibi işte, her sene bu vakitler kasabamızın başkanı, bu toprakların koruyucusu Yannis Bey bir hayır işi üstlenir. Kasabanın gençlerinin,yetimlerinin geleceğini düşünür. Yannis Bey bu akşam büyük bir yemek ve tören düzenliyor. Görücü usulüyle kasabadan iki gencimizi, iki güzel kızımızı hayırlı bir yuvaya kavuşturacak. Kendi aralarından seçilecekler.Onların çeyizini, evini de kendisi üstlenecek. Ondan dolayı bu şölen... Ve evet, kasabanın kanunu gibidir, siz genç kızlar da mecburiyetten katılacaksınız tabii ki."

teyze bunu söylerken hafifçe gülmüş, genç kızın heyecanlanacağını sanmıştı. Ama Sahra’nın o neşeli yüzü bir anda kireç gibi soldu. Olduğu yerde kalakaldı. İçine çektiği nefes boğazında düğümlendi.

Görücü usulü... Seçilmek... Hayatı hakkında başkalarının karar vermesi... Bu fikir Sahra’nın ruhuna her zaman bir kabus gibi gelmişti. Yavaşça teyzesinin karşısındaki ahşap sandalyeye çöktü. Gözlerinde beliren o kırgın pırıltıyla baktı yaşlı kadına.

"Teyze..." dedi sesi titreyerek, hafifçe buruk bir tonla. "Ben... Ben böyle bir şey istemiyorum. Kimsenin beni seçmesini, tanımadığım birinin evine gelin gitmeyi istemiyorum. Ben seninle kalmak istiyorum, amcamla burada, bu evde... Başka hiçbir yerim yok ki benim. Neden beni benden alıp götürmek istiyorlar?"

teyze Sahra’nın bu masum isyanı karşısında yumuşadı ama tavrından ödün vermedi. Elini uzatıp Sahra’nın buz gibi parmaklarını avucunun içine aldı.

"Kızım, deli deli konuşma," dedi şefkatli ama bir o kadar da keskin bir sesle. "Sen artık kocaman bir kadın oldun, 24 yaşına basktın. Sonsuza kadar benim eteklerimin altında yaşayamazsın ki. Annen... Ah, o güzel ruhu şad olsun, annen yaşasaydı senin mürüvvetini görmeyi her şeyden çok isterdi. O senin böyle güzel bir yuvan,kendi düzenin olsun isterdi. Zaten kasabada evlilik çağında o kadar çok kız var ki... Hemen 'kesin beni seçecekler' kafasına girip de kendini heder etme, kuruntu yapma. Sadece herkes gibi sen de şık elbiseni giyip törende bulunacaksın, o kadar."

Sahra dudaklarını birbirine bastırdı. Annesinin adı geçtiğinde o büyük yaranın üzerine tuz basılmış gibi sessizleşirdi. İçindeki o derin sızıyı bastırıp başını yavaşça aşağı yukarı salladı.

"Peki teyze..." diye fısıldadı gözlerini kaçırarak. "Nasıl istersen öyle olsun."

Saatler geceye evrilirken kasaba meydanı mahşer yeri gibiydi. Ay ışığı, dağların arkasından süzülüp taş evlerin çatılarına gümüşi bir tül gibi serilmişti. Meydandaki uzun ahşap masalar zengin yemeklerle, taze ekmeklerle ve yerel şaraplarla donatılmıştı. Kadınlar en güzel, en şık elbiselerini giymiş; saçlarına kasabanın dağlarından topladıkları yabani çiçekleri takmışlardı.

Sahra da üzerine teyzesinin özenle diktiği, koyu yeşil tonlarında, kolları uzun ve kapalı, etekleri yere kadar süzülen mütevazı ama zarif elbisesini giymişti. Koyu siyah saçları hafif dalgalarla omuzlarına dökülüyordu.Meydanın bir köşesinde, kendisi gibi gergin olan yakın arkadaşı Sophia ile birlikte duruyordu. Sophia da krem rengi, işlemeli kapalı bir elbise giymiş, etrafta koşturan çocukları izliyormuş gibi yapıp aslında içten içe titriyordu.

"Sahra," dedi Sophia dirseğiyle hafifçe arkadaşını dürterek. Sesinde hem bir korku hem de bastırılamaz bir merak vardı. "Baksana herkes nasıl da neşeli. Ya bu gece... Ya bu listede bizim adımız varsa? Kalbim göğsümden çıkacak gibi atıyor."

Sahra derin bir nefes alıp etrafa göz gezdirdi. Müziğin coşkulu temposu, buzuki çalan yaşlı adamın parmaklarındaki hüner, insanların kahkahaları... Hiçbiri Sahra’ya samimi gelmiyordu.

"Saçmalama Sophia," dedi Sahra fısıltıyla, sesindeki endişeyi gizlemeye çalışarak. "Onca kız var burada.Neden biz olalım ki? Hem bak, ben sadece bu gece kazasız belasız bitip odama çekilmeyi hayal ediyorum.Başka hiçbir şey istemiyorum."

Tam o sırada, arka planda çalan neşeli Yunan ezgileri yavaş yavaş kısılmaya başladı. Buzuki solisti son bir akor basıp yayını çektiğinde, kasaba meydanındaki gürültü kesildi. İnsanlar merakla başlarını merdivenlere doğru çevirdiler.

Kalabalık iki yana açıldı. Merdivenlerin tepesinde, ellerini arkasında birleştirmiş, koyu renk şık takımıyla Yannis Bey belirdi. Griye çalan saçları, keskin ve otoriter yüz hatlarıyla otoritesini her haliyle belli ediyordu.Kasabalının gözünde o hayırsever bir babaydı; ama Sahra’nın içi, bu adamı her gördüğünde irkilirdi. Yannis Bey ağır adımlarla merdivenlerden aşağı indi, ortadaki yüksekçe platformun üzerine çıktı.

Yüzünde babacan, güven verici ama bir o kadar da tüyler ürpertici derecede sakin bir tebessüm vardı.Boğazını temizleyip kalabalığa baktı. Ses tonu, meydanın her köşesine yankılanacak kadar gür ve etkileyiciydi.

"Değerli dostlarım, komşularım, bu toprağın cefakâr insanları..." diye başladı konuşmasına Yannis Bey, ellerini hafifçe iki yana açarak. "Bugün burada sadece karnımızı doyurmak, birlikte şarkı söylemek için toplanmadık.Bizler bu dağların arasında, dış dünyanın kargaşasından uzakta, kendi huzurumuzla var olmaya çalışan bir aileyiz. Sınırın öte yanındaki belirsizlikler, rüzgârın getirdiği o tehlikeli fısıltılar her zaman kapımızı çalabilir.Ancak bizim en büyük gücümüz, birlikteliğimizdir, aramızdaki bu sağlam bağdır."

Kalabalıktan onaylayan mırıltılar, baş sallamaları yükseldi. Yaşlılar saygıyla başlarını eğdi. Yannis Bey konuşmasına devam ederken gözlerini yavaşça genç kızların durduğu tarafa çevirdi, bakışları bir an Sahra’nın üzerinde durup geçti.

"Bu kasabanın genç kızları, bizim namusumuz, onurumuz ve yarınlarımızdır," dedi Yannis Bey, sesine derin bir duygu katarak. "Özellikle aramızda anne babasını kaybetmiş, yetim kalmış, o omuzlarında hayatın yükünü taşıyan evlatlarımız var... Onların başı boş kalmasın, arkalarında dağ gibi duracak yiğit yuvaları olsun istemek,benim bu kasabaya karşı en büyük borcumdur, vazifemdir. Ben bu kasabanın çocuklarının babasıyım. Onları korumak, kollamak ve en hayırlı kısmetlerle buluşturmak benim boynumun borcudur."

Kalabalıktan hafif alkış sesleri yükseldi. Yannis Bey cebinden katlanmış, kenarları altın sarısı işlemeli eski bir parşömen kâğıt çıkardı. Kâğıdı ağır hareketlerle açtı. Meydandaki tüm nefesler bir anda kesildi. Genç kızlar oldukları yerde taştı sanki; kimisi ellerini göğsüne bastırdı, kimisi gözlerini yere indirdi.

Yannis Bey kâğıttaki yazılara göz gezdirdi, ardından başını kaldırıp gür bir sesle ilk ismi okudu.

"Kasabamızın neşesi, saf kalbiyle herkesin sevgisini kazanan... Sophia!"

Kalabalıktan büyük bir alkış koparken, Sophia şokla ellerini ağzına kapattı. Gözleri kocaman açılmıştı. Sahra arkadaşının kolunu tutarak destek olmaya çalıştı, fısıldadı: "Seni... Seni seçti Sophia..."

Ancak Yannis Bey’in okuması bitmemişti. Gözlerini tekrar kâğıda indirdi, ardından kalabalığın arasından doğrudan Sahra’yı buldu. Yüzündeki o babacan maskenin ardında, gerçeği bilenlerin görebileceği karanlık bir parıltı belirdi.

"Ve bu akşamın ikinci müjdesi..." dedi Yannis Bey, sesini biraz daha alçaltarak ama meydandaki herkesin duyabileceği bir netlikle. "Yıllar önce kaybettiğimiz dostlarımızın bize emaneti olan, masumiyetiyle bu topraklara umut taşıyan... Sahra."

Zaman o saniyede durdu.

Sahra için etraftaki tüm sesler, buzuki ezgileri, insanların alkışları bir anda suyun dibine batmış gibi boğuklaştı ve yok oldu. Kulaklarında sadece kendi kalp atışının kulak tırmalayan gümbürtüsü vardı. Nutku tutulmuştu.Dudakları aralandı ama ağzından tek bir kelime, tek bir ses bile çıkmadı. Gözleri dehşetle açılmış, olduğu yere çivilenmişti.

Yanındaki Sophia, şokla başını Sahra’ya çevirdi. İki genç kız, rengarenk ışıkların ve alkış tufanının ortasında,adeta karanlık bir boşluğa düşmüş gibi birbirlerine baktılar. İkisinin de yüzünde aynı çaresizlik, aynı donakalmışlık vardı.

Yannis Bey merdivenlerden yavaşça inip Sahra’ya doğru bir adım attı. Sahra, o an kalbinin derinliklerinde, bu şenliğin aslında bir düğün değil, kendi elleriyle örülen bir kafesin kapısı olduğunu çok net anladı. Sınırın öte yanından esen rüzgâr, bu kez doğrudan onun ruhunu üşütüyordu.