1.

Zaman, hafızanın en keskin bıçağıdır; bazen yarayı kapatır, bazen de her nefeste kanatmaya devam eder.

Yıl 2010... Güneydoğu Anadolu’nun sert rüzgarların dövdüğü, dağların gökyüzüne meydan okuduğu dağlık bir sınır köyü. O gece, gökyüzündeki yıldızlar sanki insanlığın işleyeceği günahlardan utandığı için bulutların arkasına saklanmıştı. Altı yaşındaki Sahra’nın hafızasında o geceye ait kalan tek şey, kulakları sağır eden patlama sesleri, havada uçuşan barut kokusu ve evlerinin ahşap kapısını kırarak içeri giren gölgelerdi.

Düşman unsurlar, karanlığın arasından birer hayalet gibi süzülmüşlerdi. Sahra’nın gözlerinin önünde, inatla ellerini bırakmadığı babası yere yığıldı; annesinin feryadı, gecenin çorak ayazında yankılanıp sessizliğe gömüldü. Küçük kızın göz bebeklerine kazınan o dehşet tablosu, ruhuna mühür gibi vurulmuştu: Yüzleri maskeli, elleri silahlı adamlar ve etrafa saçılan canlar... O an, çocuk kalbi korkuyla mühürlendi ve dünyaya ait tüm masumiyeti o barut dumanının arasında kül oldu.

Ateşin ve kanın ortasında, ölümün nefesini enselerinde hisseden amcası ve halası, küçük Sahra’yı kucakladıkları gibi arkalarına bile bakmadan kaçtılar. Gecenin karanlığında, kaçak yollardan, patika dağ yollarından günlerce yürüdüler. Amaçları sadece hayatta kalmak değil, bu coğrafyadan olabildiğince uzaklaşmaktı.

Ayaklarındaki kelepçeli korkuyla, Türkiye’nin batısında, Yunanistan sınırına sıfır noktada, iki ülke arasındaki ince bir geçiş çizgisinin hemen kıyısında yer alan, dış dünyadan tamamen kopuk, unutulmuş bir kasabaya sığındılar. Zaman, o dağ köyünde yavaş aktı. Yıllar geçti, takvim yaprakları 2026’yı gösterdiğinde, altı yaşındaki o ürkek çocuk, artık yirmi dört yaşında, siyah saçları dalgalı, gözlerinde derin bir hüzün barındıran genç bir kadın olmuştu.

---

Yunanistan sınırına sadece birkaç kilometre mesafedeki o küçük, dağ eteklerine kurulmuş kasabanın ortasından berrak ama buz gibi bir dere akardı. Güneş, dağların ardına yeni yeni devrilirken, derenin etrafı neşeyle dolup taşıyordu.

Sahra, köyün diğer genç kızlarıyla birlikte dere kenarına inmişti. Üzerinde koyu renkli, yerel dokunuşlu rahat bir elbise, başını ve omuzlarını örten geleneksel oyalı bir eşarp vardı. Ellerini buz gibi suya daldırmış, tahta bir tokaçla eski usul çamaşır yıkıyordu. Suyun şakırtısına genç kızların cıvıl cıvıl kahkahaları karışıyordu.

"Kız Sahra, yavaş vur o tahtayı, balıkları korkutacaksın!" diye bağırdı yanındaki arkadaşı Eleni, gülmekten gözleri kısılaraştarak. Elindeki ıslak bir parça kumaşı kıkırdayarak doğrudan Sahra’nın omzuna fırlattı.

Sahra, aniden yediği darbeyle hafifçe öne doğru sarsıldı, ardından yüzünde istemsiz ama tatlı bir tebessüm belirdi. Islak kumaşı yakaladığı gibi geri fırlattı. "Seni gidi seni! Balıklar senden korksun Eleni, sesin bütün vadiyi inletiyor!"

"Aşk olsun, sesim güzeldir benim!" diye karşılık verdi Eleni, suyu coşkuyla Sahra’nın üzerine sıçratarak.

İki arkadaş arasında başlayan bu neşeli su dalaşı, kısa sürede bir köşe kapmacaya döndü. Gülüşmeleri, derenin şırıltısıyla birlikte vadide yankılanıyordu. Gençliğin verdiği o anlık gafletle, yılların getirdiği o ağır yükü sanki bir anlığına unutmuş gibiydiler. Çocukluktan beri birlikte büyüdükleri için aralarındaki bağ kardeşlikten öteydi; birbirlerinin yaralarını kelimeler dökülmeden seziyorlardı.

Tam o sırada, derenin hemen yukarısındaki patika yoldan yankılanan sert, yaşlı bir ses ortama buz gibi bir duş etkisi yarattı.

"Ey haylazlar! Sizi gidi edepsizler, burada kaynatıp duracağınıza ne diye işinize bakmazsınız!"

Grup neşeyle başını kaldırdığında, köyün en yaşlı, herkesin tanıdığı ve saygı duyduğu nine Maria Ana’yı gördü. Üzerindeki siyah kıyafetleri, başına bağladığı, yüzünün kırışıklıklarını çerçeveleyen örtüsü ve elindeki siyah ahşap bastonuyla son derece heybetli duruyordu. Maria Ana, inancına son derece bağlı, köyün hem vicdanı hem de en sert uyarıcısıydı. Gözlerindeki otorite, kasabadaki herkesi hizaya sokmaya yeterdi.

"Yetmedi mi o gülüşmeleriniz, cıvıltınız? Çabuk toparlanın oradan!" diye azarladı Maria Ana, bastonunu yere vurarak. Yüzünde ciddi bir ifade vardı ama gözlerinin dipteki şefkat her zaman okunurdu. "Unutmayın ki burası sınır boyudur! Her an Türk askerleri gelebilir, devriye atarlar! Omuzlarınızdaki eşarplarla derhal yüzünüzü sıkıca kapatın, kimsecikler sizi bu halde görmesin! Çabuk köye geçin, ikiletmeyin!"

Köy halkı arasında Türk askerleri yıllardır birer "korku figürü" olarak anlatılmıştı. Amcasının ve kasabanın yaşlılarının yıllardır kulaklarına fısıldadığı yalanlar yüzünden, buradaki halk için "Türk askeri" demek, ölüm ve yıkım demekti. Maria Ana da sınırın bu hassasiyetini bilir, gençlerin başına bir bela gelmesinden korkardı.

Genç kızlar yaşlı kadının azarı karşısında oflaya puflaya, söylene söylene eşyalarını toplamaya başladılar.

Sahra, arkadaşına yardım etmek için eğildiğinde, elindeki ağır leğeni kaldırmakta zorlanan Eleni’ye el uzattı. "Gel, beraber taşıyalım," dedi yumuşak bir sesle.

Leğenleri kucakladılar. Maria Ana’nın uyarısıyla üzerlerindeki oyalı eşarpları hızla çekip yüzlerini, burunlarının ucuna kadar sıkıca örttüler; sadece gözleri dışarıda kalacak şekilde gizlendiler.

Ayaklarında ahşap sandaletler, ellerinde ağır çamaşır leğenleriyle dere kenarından ayrılıp patika yolu tırmanmaya başladılar. Yüzleri kapalı, başları önde, sessizlik içinde köyün girişine doğru yürüyorlardı. Sınırın o gergin havası üzerlerine bir kabus gibi çökmüştü yine.

Köyün ana meydanına yaklaştıklarında, Sahra ve arkadaşları gördükleri manzara karşısında adeta kalakaldılar.

Normalde sessiz ve sakin olan, evlerin arasından sadece inek çanlarının sesinin yükseldiği köy meydanı, mahşer yeri gibi hareketliydi. Ahşap tezgahlar kuruluyor, renkli kumaşlar asılıyor, devasa kazanlarda yemekler kaynatılıyordu. Köyün yerlileri ellerinde bayraklar, süslemeler ve geleneksel çalgılarla koşturuyorlardı.

Eleni şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı, eşarbını biraz aşağı çekip yanındaki Sahra’ya döndü:
"Sahra... Bunlar ne yapıyor böyle? Köyde düğün dernek mi var? Bu vakitte bu hazırlık da nereden çıktı?"

Sahra, elindeki ağır leğeni yere bırakırken, derin bir merakla meydanı süzdü. İçinde tarifsiz bir huzursuzluk dalgası yükseldi. Bu coğrafyada her hareketin, her hazırlığın altında bir bit yeniği, bir tehlike ya da kaderlerini değiştirecek bir fırtına yatardı. Ve o an, hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını kalbinin derinliklerinde hissetti.