kayıplar ve kalanlar

Babam gideli yarım saat olmuştu. Dedem olduğunu düşündüğüm adamdan bahseder bahsetmez hemen uzaklaşmıştı. Elbette biliyordum, dedemin yıllardır ortadan kaybolduğunu. Hatta hâlâ kendimi sorguluyordum. Ya ben yanlış görmüşsem? Yıllardır ortada olmayan adam, oğlunun evini nereden biliyordu ve orada ne işi vardı? Hiç görmediği torununu neden görmek isterdi ki?

Babaannem, aklına ne zaman dedem gelse, “Cenazesi bile yok elimizde,” deyip ağlıyordu. Babama, dedem olduğunu düşündüğüm adamın geldiğinden bahsettiğimde babaannem donup kalmıştı. Söylediklerime inanmamıştı. Kendini, dedemin öldüğüne inandırmıştı. Hayatta olduğuna inanamıyordu. Belki de korkuyordu.

Babaannem, gözleri dolu dolu konuşmaya başladı:

— Güneş kızım, gerçekten gördün mü Egemen’i?

Dedemi hayatım boyunca —eğer hayal görmediysem bugün hariç— hiç görmemiştim ama babamın ve babaannemin dedeme olan bağlılığı ve sevgisi, onu sevmeme yetmişti. Dedemin fotoğrafları her yerdeydi. Mahalledeki esnaflar, komşular hâlâ arada onu anıyordu. Çok iyi biriydi, demek ki.

— Babaanne, o kadar çok sorguladınız ki hayal gördüğümü düşünmeye başlıyorum artık.

Annem, babaannemin yanına çökmüş, tansiyonunu ölçüyordu. Uzatma der gibi gözlerini uyarır bakışlarla kocaman açtı. Bu yaşıma rağmen hâlâ annemden korkuyordum.

Arkamı döndüm, odama doğru yürümeye başladım. Yine kafamın içindeki düşüncelere dalmıştım. Kimse bana inanmıyordu. Ben de artık inanmıyordum şahsen.

Odama çıktım. Üniversiteye gidecektim. Hukuk bölümünü kazanmıştım. İzmir’de yaşıyorduk. Kendime en yakın yeri seçmiştim: Ege Üniversitesi.

Üniversiteyi kazanır kazanmaz tüm kitaplarımı bir kutuya toplamıştım. Bir daha kitap yüzü görmek istemiyordum.

Kendimi yatağa attım.

“Gerçekten o dedem miydi?”

Aklıma tekrardan gelen ayrıntıyla hızla gözlerimi açtım.

Dedem, eğer babam küçükken ortadan kaybolduysa annemi nereden tanıyordu?

Gözlerimi annemin gözlerine benzetmişti. Bunu düşünmeyi sonraya bırakmıştım. Yine sonraya bırakmak istiyordum.

Fazla düşünmek her zaman çok kötüydü. Gözlerimin ağırlaştığını hissediyordum. Gözlerim yavaş yavaş ağırlaşmaya devam etti, ve uykunun kollarına teslim oldum.

Gözlerime vuran güneş ışığıyla uyandım. Lavaboya gidip yüzüme buz gibi su çarptım. Lavabodan çıkar çıkmaz ilk işim aşağı inmek oldu. Babamın gelip gelmediğini merak ediyordum.

Annemi mutfakta kahve içerken gördüm.

— Anne, babam geldi mi?

Annem başını onaylar gibi salladı.

Heyecanla nerede olduğunu sordum.

— Salonda oturuyor, dedi.

Annemin morali bozuk gibiydi ama üzerinde durmadım.Salona doğru koştum.

— Baba! Gördün mi? yani onu..

Babamın gözleri donuk bakıyordu.

- Sen yanlış görmüş olabilir misin, kızım?

Al işte, o da inanmıyordu. Acaba cidden yanlış mı görmüştüm ya da biriyle mi karıştırmıştım? Belki de delinin biri benimle uğraşıyordu.

— Baba ama gördü…

— Kızım, dedenden otuz küsur senedir hiçbir iz bile yok. Sana öyle gelmiş olmasın? Başkasıyla karıştırmış olmayasın?

Kaşlarımı çattım Emin değildim.

Kısık sesle:

— Bilmiyorum, dedim.

Babam, üzüldüğümü görünce ortamın havasını değiştirmek için gülerek bana baktı.

— Kızım, üniversiteye az kaldı. Sen boş ver böyle şeyleri. Olan olmuş zamanında. Gez, eğlen. Hayatın tadını çıkar. Kafanı böyle şeylere yorma.

Babamla biraz üniversite konularını konuştuktan sonra haberleri açtık.

Türkiye’de seri katil sayısı artmıştı. İnsanların ölüm haberleri gittikçe çoğalıyordu. Bunların başı kimdi böyle?

Aklıma gelen şeyle sertçe yutkundum.

Televizyondaki kod…