~geçmişin izleri~

9812
…
Evet, her zamanki gibi babaannemlerdeydim. Zaten genelde hep burada olurdum; ya babaannem bizde kalırdı ya da biz onda.

ağrıyan belimle tezgaha yaslandım, Saçlarımı geriye attıktan sonra çayın kaynamasını beklemeye başladım.

Aslında şuana kadar gayet sakin huzurlu geçen bir gündü. Derken arkamdan garip tıkırtılar duymaya başladım. ses gittikçe şiddetleniyordu

-söylediğimiz şey birgün dayanmıyordu Maşallah?!-

Başta umursamadım ama gittikçe
yaklaşan adım sesleriyle ister istemez ürperdim.Arkamda birinin varlığını hissediyordum. Tüylerim diken diken olmuştu. Belki de arkamdaki kişi her kimse? annem ya da babamdı.
sebepsizce korktuğumu düşünerek yavaşça kafamı çevirdim.Kafamı çevirmemle gözlerim şok ve korkuyla kocaman açıldı.

Hayal mi görüyordum ben?

sarsılarak iki adım geriye doğru sendeledim. Bu adam çok tanıdık geliyordu; yıllardır öldüğünü düşündüğümüz kişiye..

karşımdaki adamın derin, mavinin her tonunu barındıran gözleri, babamın gözleriyle gereksiz bir benzerlik içindeydi hatta tıpatıp aynıydı. Aynı zamanda benimkilerle de.

“umarım sadece tesadüftür”

düşündüğüm kişi olabilir miydi tereddütle onu incelemeye başladım

adamın ürkütücü bir enerjisi vardı gözlerine baktım yüzündeki kırışıklıklar, şu ana kadar çektiği zorlukları adeta bas bas bağırıyordu. onu yıllarca görmemiş olmama rağmen, babama ondan yadigâr kalan o masmavi gözlerden karşımdaki adamın dedem olduğunu anlamıştım.

Tabii bir de evin her köşesine asılmış fotoğraflardan.

giydiği kıyafetlere baktım üzerindeki kumaş siyah bir ceketti omuz kısmında gördüğüm detayla gözlerimi kıstım. “9812”

o an hissettiğim tuhaf ürperti ve korkuyla bu garip sayıyı pek umursamadım şuan daha önemli meseleler vardı, mesela Eve nasıl girmişti, hiçbir fikrim yoktu. Şu an tek düşündüğüm şey, yıllardır nerede olduğu ve buraya nasıl girdiğiydi.

Vücudumdan boynuma doğru yayılan tuhaf bir ürpertiyle ağzımı çığlık atmak için hızla açtım. Ancak o, elini ağzıma sertçe bastırdı; sanki eli ağzıma kenetlenmiş gibiydi.

Gözlerimi irileştirerek ona korkuyla baktım. Pes etmiş gibi ciğerlerime doldurduğum havayı burnumdan verdim.

Korkudan ellerim titriyordu. Belki de kaçmalıydım. Beynim şu an savaş ya da kaç modundaydı ama ben ikisini de yapamıyordum.

Mübarek, ne zaman yapabilmiştim ki?!

Mantıklı düşünemiyordum.İç ses, lütfen sus! Şu an çok önemli bir anın içindeyiz, farkındaysan!

Karşımda dedem olup olmadığından emin olamadığım adam, kaşlarını çatmış, bana onaylamayan bakışlar atıyordu. Ben de hayal görüp görmediğimden emin olmak için yüzünü dikkatle inceliyordum.

Sakalları yılların acısıyla, belki de yorgunluğuyla beyazlamıştı.Derin bir nefes aldı.

-“Buraya geldiğim, seninle benim aramda bir sır olarak kalacaktı ama…

dedi çatık kaşlarla. Sesi, yaşına rağmen oldukça tok ve gürdü.

-“Anlaşılan rahat durmayacaksın. Bir dahaki gelişimde seninle konuşmam gereken şeyler olacak.”

Cümlesinin arasında hafifçe öksürdü. Sonra yüzümü incelemeye başladı

-anormal ve rahatsız edici bir sırıtışla

-“Annene ne kadar da çok benziyorsun.
dedi,
ağzımı kapatan elinin başparmağıyla çeneme baskı yaptı korkuyla yutkundum

”Şu an annemi nereden tanıdığını sorgulamak bile istemiyordum. Belki sonra sorgulardım hissettiğim korku düşünmemi engelliyordu

Tam konuşmaya devam edecekti ki merdivenlerden gelen adım seslerini ikimiz de işittik.

Ellerini hızla ağzımdan çekti.Merdivenlerden inen kişi babamdı.Kafamı hafifçe sesin geldiği yöne çevirdim. Tepki vermeme fırsat vermeden, hızlı adımlarla evden çıktı.

Gitmesine rağmen hâlâ korkudan zangır zangır titriyordum.

Babam sakince yanıma geldi ama davranışlarımdaki garipliği fark etmişti.

Tabii ki fark edecekti. Korkudan bir paçalarıma bırakmadığım kalmıştı?!

Ben kendi içimde “Söylemeli miyim, söylememeli miyim?” savaşı verirken o da ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. Gözlerini dikkatle kısmış, beden dilimi analiz ediyordu.

Pes edip iç çektim. Gözlerimi yere çevirerek tedirgin bir şekilde konuştum.

-“Baba, sanırım bir şey gördüm.”

Babam başta ne demek istediğimi anlamadı ama ortada bir terslik olduğunu fark etmişti.

İfadesiz görünmeye çalışıyordum fakat kafamdaki düşünceler ne kadar bastırsam da geri dönüyor, duygularımı saklamama izin vermiyordu.

Dedem birdenbire nereden çıkmıştı? Benimle ne konuşacaktı? Yıllardır ortada olmayan adam benden ne isteyebilirdi?Düşünceler ardı ardına gelince kaşlarımı çattım.

“İç ses, lütfen mantıklı düşünmeme izin ver!”

İç sesimle asla anlaşamıyordum.
Derin bir nefes alıp bakışlarımı babama çevirdim.
-“Dedem…”
dedim ve terleyen avuçlarımı hızla tişörtüme sildim.Babamın bakışları ciddileşti. Başını hafifçe yana yatırdı ve cümlemi tamamlamamı bekledi.

-“Dedem geri gelmiş.”

Bunu dememle babamın kaşları şaşkınlıkla havalandı. O an zaman durmuş gibiydi.Göz bebeklerindeki değişim açıkça belli oluyordu.

İlk anda bana inanmış gibiydi. Ancak saniyeler süren sessizliğin ardından,

-zihnindeki hesaplaşma sona erdiğinde söylediklerime olan inancını yitirdiğini fark ettim-

-“Emin misin?”
-“ne gördün”?

-“beni birdaha görecekmiş söylemesi gereken bişey varmış baba dedem miydi emin değilim ama tıpkı fotoğraflardaki gibiydi..”

Gözlerimi kaçırdım.Korkumu gördüğünde biraz olsun inanmıştı bence. Ya da ben öyle düşünüyordum.

Kafamı sağa çevirdiğimde hareketsiz duran babaannemi fark ettim.Ne zamandır burada olduğunu bilmiyordum ama bana dikkatle bakıyordu.

Dedemden bahsetmem, eski anıların yeniden canlanmasına sebep olmuştu belli ki.

Belki de sadece bir bardak su içmek için gelmişti ama böyle şeyler duyacağını hesaba katmamış olmalıydı. Yüzündeki şaşkınlık her şeyi ele veriyordu.Dudaklarını araladı.

-“Egemen…”

diyebildi sadece.Babamın hareketlendiğini ceketinin hışırtısından anladım.

Hızlıca kapıya doğru koştu. Anlaşılan vakit kaybetmek istemiyordu.Ona doğru hamle yaptım ama yetişemedim. Onu durduramayacağımı anladığımda:

-“Nereye?”

diye bağırdım.
Aslında nereye gideceğini biliyordum ama yine de sormuştum.

Fakat çoktan kapıdan çıkmış ve gözden kaybolmuştu.Babamın ardından baktım.Hayatımız çok normalmiş gibi bu da yaşanmıştı. Başımız hiçbir zaman dertten çıkmıyordu.

Maalesef bu bizim yaşama biçimimizdi.Of çekerek babaannemin yanına gittim. Kesin, her zamanki gibi, tansiyonu çıkmıştı. Onu koltuğa oturttum.

Gün ne güzel başlamıştı bana ya…Şu an bildiğim tek şey şuydu:Yıllardır kayıp olan adam geri dönmüştü.Ve babam onun peşinden gitmişti.