Koçari kızı

İso, Fadime’ye sarıldı:
“Sen benimle ol, bana istediğini yap, çeyrek mafyam.”
Fadime gülerek cevap verdi:
“Tamam ula, yeter bu kadar dram yeter da.”
İso da ona katıldı ve birlikte gülüştüler.
Ertesi gün…
Fadime sabah uyanmıştı. Artık sağlık ocağına gitmeyecekti, evlendikten sonra gitmeyi düşünüyordu. Telefonunu eline aldığında Şerif’ten Furtuna’dan mesaj gelmişti:
“Bugün benimle, anan ile babanın öldüğü yerde buluş, Fadime. Sen bilirsin neresi olduğunu da.”
Fadime her satırı okurken içi acımıştı. Hemen sinirle kalktı, üstüne boğazlı kazak, altına baggy pantolon giydi ve taş köprüye gitti.
Şerif’i görünce üstüne yürüdü, onu itekledi:
“Ne var ula? Ne? Yeter benden, bizden aldığınız yetmedimi? Ula yetmedimi?”
Şerif sakin olmaya çalıştı:
“Sakin ol da, Fadime… Bu kadar sinir nedu ya, ve yeğenime de mi böyle yapacaksın, yoksa?”
“Sen nerden bileysun, ula?” diye çıkıştı Fadime.
“Ben bilirim… Onu boşver, Fadime. Sana bir teklifim var.”
“Ne isteysun ula? Ne istersen yapmayacağumu anlamadunmu hala?”
Şerif devam etti:
“Ama sonunda… İso’nun, senin gelecekteki çocuklarının babasının canı var. Çocuklarını düşün.”
“Ne? Ne isteysun söyle!”
“Bişey değil yav, altaravi… Sevdiğin adamdan intikam almanı, hem de onu kendinden soğutmanı… bunda ne var ki?”
“Ne… Ula, sen aşkı sevdaligu nerden bileceksun?”
“Şerif, aşk nedu yaaa… Fadime sana yakışmayu böyle şeyler.
Fadime,Bana en çok seni öldürmek yakışır.
Bak bunu biyere yaz iyi sözmüş
Şerif, Yarın düğününüzü yapayruk
, Fadime. Yapın… eceliniz olacak o düğün sizin.”Fadime arabasına bindi, Koçariye’ye gitmek üzere yola koyuldu. Çünkü abisi, İso’yu attıktan hemen sonra Rusya’ya gitmişti ve bugün geliyordu.
Koçariye’ye girince önüne Eyüphan çıktı:
“Her bas, ula… senle uğraşmam.”
Eyüphan şaşırdı:
“Aaa, ayıp edeysun Fadime. Biz senle çay içtik, sütlaç yeduk.”
“Hada laf, ula… onu ben abimle de yaparım, ne var onda?” dedi ve oradan ayrıldı.
Gezep, Fadime’yi görünce:
“Nerdesin kız? Senin yüzünü gören cennetlik da.”
“Off, abi… başıma neler geldi neler… ama şuan sorma.”
“İyi, sonra sorarum o zaman.”
Eleni de gelmişti Fadime’ye. Bu aralar araları bozuktu çünkü hiç görüşmüyorlardı.
Fadime sordu:
“Bre, sen bağamı küssün?”
Ela şaşırdı:
“Ne münasebet, ne diyor? Siz Türkler, benim haddimemi?”
“Ula, bizim po po po… bize küsmüş, haberimiz yok da, göreymisun gezep abi?”
“Göreyrum… aaa, ben şeyi unuttum.”
Eleni ve Fadime aynı anda:
“Neyi?”
Birbirlerine bakıp gülüştüler. Fadime güldü, ama sonra eleni somurtarak kendini düzeltti.
“Yav, Esmeyi alacaktım ben.”
“Ula, Esme çavuşun ne işi vardır ya, abim geley…”
“ eleni,İyi de, Fadime… onlar… eee… he… ‘sevdalu’.”
“Off, nederseniz edin… beni ilgilendirmez. Sende buraya gel, fırıldak çok bilmiş seni,” dedi ve Eleni’yi gıdıkladı. Eleni güldü.
Gezep onları izliyordu.
fadimenin kombin şu tarz 🫶🫶🫶
02/12/2026