~2.BÖLÜM~

Kapı sesini duydum. Annemler geliyor büyüh ihtimalle, Neyse annemi babamdan daha çok seviyorum. En azından babam gibi şiddet bağımlısı değildi. Sadece çok konuşkandı ve babamın sözünden çıktığında bababımın ona yapacaklarından korkuyordu. Ben hiç korkuyordum. Babam sözünü dinlemeyenleri aç bırakacak kadar manyak bir adamdı. Hatta bence adam lafını hakketmiyor.

"Zehra.. iyi misin kızım? Senin için çok endeşelendim baban seni çok merak etti. Keşke ilk geldiğinde doktoruna bize haber vermesini söyleseydin"

Babam beni mi merak etmiş? Buna kanamam annemin yalanları. Biliyorum iyiliğim için söylüyor üzülmeyim diye ama ben böyle daha çok üzülüyorum.

" Iyiyim anne kardeşim nerde? "

Şu ailede tek önemsediğim kişi küçük kız kardeşim Defne. Annem yalancı Babam ise bağımlı. Ailemde sadece Defneyi seviyorum.

Annem ses çıkarmadı? Doktora kısık sesle bir şey söyleyip çıktı. Doktora annemin ne dediğini söylemesi için kaş göz yaptım. Doktor yavaşça yanıma oturdu..

"Sen kardeşini çok mu seviyorsun?"
"Evet, o benim herşeyim"
"Hiç uzatmak istemiyorum, Kardeşin Defne babanın ona içki bardığını fırlatıp yere düşmüş ve Defne ...."
"Defne ne? Defneye ne oldu doktor lütfen söyle!!"
"Kırılan içki şişesi beynine denk gelerek beyinde tümör oluşmasınaneden olmuş bu yüzden Defne bitkisel hayatta yani komada ama şuanlık durumu iyi bizi endişeye sokacak hiçbirşeyi yok"

... Söyleyecek bir şey bullamıyordum. Bağırmak istiyordum ama yapamıyordum. Ağlamak istiyordum ama gözlerim sanki donmuştu gözümü bile kırpamıyordum. Herşeyi savurmak istiyordum ama heryerin kaskafı kesilmişti. Defneyi geri getirmek komadan çıkmasını sağlamak istiyordum ama yapamıyordum. Daha yattağımdan kalkamıyordum.
Bu nasıl cümleydi? "Kardeşin bitkisel hayata"
Aklıma hep küçük oynadığımız oyunlar yaptığımız oyuncaklar ve defneye özel tarifim gözüme geliyordu...
Babam onu dövmeye kaltığında araya girip Defneyi korumam.. bu cümle sanki kalbimialıp götürmüştü. Tek duyğum şey doktorun beni bir yere götürken çıkan ses, gördüğüm ise Defneyle geçirdigimiz anılar... Tek yapabildiğim şeyi yaptım. Gözlerimi kapattım. Bir daha açmamak şartıyla. Defnenin yanına giderken ona oynaması için oyuncak götürmek isterdim. Üzgünüm Defne ama ablan sensiz yaşayamaz.. :)