2. Bölüm Av ve Avcı

Eyşan Karan Alp, elindeki şarap kadehinin toprağa dökülüp köpürmesini buz gibi bir ifadeyle izledi. Salondaki o ağır hava, bir anda kesildi. Masadaki lojistik ortaklarına döndü; gözlerinde ölümcül bir şimşek çaktı.
"Bu masada güvenlik açığı olanlarla iş yapmam," dedi, sesi yeraltının mutlak otoritesini barındırıyordu. "Anlaşma iptal."
Hades Sendikası'nın lideri, arkasındaki koruma ordusuyla birlikte masayı tek bir hamlede terk ederken, salonda büyük bir fısıltı koptu. Ben ise, görevimi tamamlamış olmanın verdiği o soğukkanlılıkla, Naz’a hafif bir baş işareti yaptım. Balodan ayrılma vaktimiz gelmişti.
Lüks otelin arka çıkışındaki karanlık otoparka adım attığımızda, gecenin ayazı yüzüme vurdu. Tam arabamıza doğru ilerliyorduk ki, kulaklarım etraftaki sessizliğin içindeki anormalliği yakaladı: Saat üç yönündeki çöp konteynerlerinin arkasından gelen hafif bir sürgülü silah sesi ve solumuzdaki duvar gölgesine sinmiş üç farklı erkek silueti.
"Naz, pusu!" diye fısıldadım.
Daha cümlem bitmeden karanlığın içinden iki el ateş açıldı. Naz hemen bir sütunun arkasına siper alırken, üç silahlı adam üzerimize doğru hamle yaptı. İlk adam üzerime doğru hamle yapıp silahını kaldırdığında, milimetrik bir zamanlamayla eğildim. Adamın tetiğe basmasına fırsat vermeden, sağ bileğine sert bir darbe indirdim. Kemik kırılma sesi otoparkta yankılanırken, elinden düşen susturuculu silahı havada yakaladım ve arkamdan gelen ikinci adamın diz kapağına hiç düşünmeden ateş ettim. Arkamdan gelen üçüncüsünü ise sert bir döner tekmeyle beton zemine serdim.
Sadece kırk saniye içinde, otoparktaki pusu tamamen dağılmıştı. Nefes nefese, yerdeki adamlara baktım.
"Hepsini hallettim Naz, çıkıyoruz," diye seslendim.
Ancak hesaplayamadığım kör bir nokta kalmıştı. Tam arkamı dönmüştüm ki, otoparkın en karanlık köşesinde gizlenen dördüncü bir adamın silueti belirdi. Elindeki ağır demir sopayı fark ettiğimde artık çok geçti. Sert darbe enseme indi. Gözlerim kararırken, bedenimin beton zemine doğru düştüğünü hissettim.
Bilincimi tamamen kaybetmeden önce duyduğum son şey, lastiklerin acımasızca asfalta sürtünme sesi ve karanlığın içinden fırlayan lüks bir siyah arabanın farları oldu. Eyşan Karan Alp’in arabası, tam önümüzde durmuştu. Gözlerim tamamen kapanmadan hemen önce, Eyşan’ın arabadan inip beni kucağına alışını ve o derin, korumacı sesini hayal meyal işittim:
"Bu kadını hemen benim malikaneme götürüyoruz. Kim olduğunu ve bu gücü nereden aldığını kendi gözlerimle göreceğim."
Gözlerimi açtığımda, yüksek tavanlı, tamamen siyah ve koyu ahşap renklerle döşenmiş, muazzam büyüklükte lüks bir odadaydım. Ensemdeki sızı hâlâ yerindeydi ama üzerimdeki o ağır abiye elbise gitmiş, yerine siyah, rahat kıyafetler gelmişti. Yataktan hızla doğrulduğumda, odanın köşesindeki berjer koltukta oturan ve elindeki viski kadehini hafifçe sallayarak beni izleyen Eyşan Karan Alp ile göz göze geldim. Yüzünde artık o gümüş maske yoktu; keskin hatları ve karanlık gözleri tüm çıplaklığıyla karşımdaydı.
"Sonunda uyandın, dahi bayan," dedi, sesinde alaycı ama hayranlık dolu bir ton vardı. "Otoparktaki o şovunu izledim. Tek başına dört eğitimli suikastçıyı saniyeler içinde paketledin. Sıradan bir şarap gurmesi olmadığını biliyordum ama bu kadarı..." Önündeki masaya bir dosya bıraktı. "Kimliğini araştırdım. Devletin en genç yaşta üstün başarı ödülü almış Tabip Albayı İklima Karaca. Karşımda bir asker olduğunu bilmek oyunu daha eğlenceli kılıyor."
Ayağa kalktım, ensemdeki acıya inat o sarsılmaz Albay duruşumu bozmadım. "Kim olduğumu biliyorsan, bir devlet görevlisini rehin tutmanın cezasını da biliyorsundur Bay Alp."
Eyşan yerinden kalktı ve yavaş adımlarla tam karşıma dikildi. Aramızda sadece birkaç santim kalmıştı ve gözlerinden yayılan o karanlık cazibe odayı dolduruyordu.
"Seni rehin almadım Albay, hayatını kurtardım," dedi, sesi fısıltı gibi derinden geliyordu. "Sana bir teklifim var. Benim sendikamın içinde bir hain var ve senin zekana ihtiyacım var. Gücümü seninle birleştirmek istiyorum. Bana katıl."
Gözlerimi gözlerinden ayırmadan hafifçe öne doğru eğildim, sesime net bir otorite yerleştirdim:
"Seninle çalışırım Eyşan Karan Alp... Ama minik bir şartla. Benim amacım senin illegal işlerine ortak olmak değil. O odada beni vuran ve senin sendikana sızan o hain, aynı zamanda devletin de kırmızı listeyle aradığı bir vatan haini. O adamı bulacağız. Sen kendi intikamını alacaksın, ben de onu adalete teslim edeceğim. Eğer bu çizgiyi aşar, devletimin çıkarlarına dokunursan... O toprağa döktüğüm zehirli şarabı bu sefer senin kendi ellerinle içmeni sağlarım."
Eyşan, öne sürdüğüm bu cesur ve ölümcül şart karşısında bir an duraksadı. Ardından dudaklarının kenarında tehlikeli, hayranlık dolu bir gülümseme belirdi. Viski kadehini bana doğru kaldırdı:
"Anlaşma kabul edildi, Albay Karaca. Hades’in dünyasına hoş geldin."