1. Bölüm Maske ve Mahzen

"İlk cinayetimi işlediğim o anı ne zaman düşünsem, zihnimde hep aynı buz gibi his uyanıyor: O gün de tıpkı bugünkü kadar soğuktum. Ölümün bizzat kendisi bu denli buz kesmişken, benim sıcak kalmamı beklemek ne kadar doğruydu, bilmiyorum. İçimde geçmişe dair tek bir vicdan azabı, geleceğe dair en ufak bir umut kırıntısı yoktu; tamamen bomboştum. Ama böylesi daha iyiydi.
Türkiye... Uğruna her şeyimi feda edebileceğim vatanım. Attığım her adım, aldığım her nefes yalnızca onun içindi. Bu kutsal toprakları başkasına yar etmemek adına bazılarının bir şeylerden feragat etmesi, kendinden ödün vermesi gerekiyordu. 24 yaşımda, üstün zekamın bana açtığı kapılardan geçip bu üniformayı giydiğim gün, o ödün vermesi gereken kişinin ben olduğumu anlamıştım. Ben, Tabip Albay İklima Karaca, hayat vermek üzere yemin etmiş bir dahiydim; ama vatanım söz konusu olduğunda, Azrail'in nefesini odaya davet etmekten bir an bile çekinmezdim."
"İklima!"
Naz’ın fısıltıyla karışık neşeli sesi zihnimdeki karanlık denklemleri bir bıçak gibi böldü. "Saniyelerdir sana sesleniyorum. Üstün zekan bazen bu dünyadan tamamen kopmana neden oluyor, farkındasın değil mi komutanım?"
Haklıydı. Operasyon merkezinden çıkıp bu lüks, maskeli diplomatik baloya sızalı henüz birkaç saat olmuştu ama zihnim hâlâ geride bıraktığımız o barut ve kan kokan odadaydı. Dışarıdaki bu sahte neşe, bu elit insanların umursamaz keyfi niyeydi? Evet, Türkiye'm gizli operasyonumuz sayesinde bir vatan haininden daha kurtulmuştu ama ne olursa olsun birkaç saat önce bu dünyadan bir ruh ayrılmıştı. Azrail'in nefesi henüz üzerimizden uzaklaşmamışken, salondan yükselen bu kahkahalara anlam veremiyordum. Beni yoran asıl şey, analitik zihnimin içindeki bu amansız çelişkiydi.
Bakışlarımı salonun ihtişamlı avizelerinden güçlükle sıyırıp yüzünde siyah bir dantel maske taşıyan Naz’a döndüm. Sesim, rütbemin getirdiği o sarsılmaz ve donuk otoriteyle havada asılı kaldı:
"Fark etmemişim Naz. Çevredeki hareketliliği analiz ediyordum. Söyle, hedefimiz ne durumda?"
"Hedef tam saat iki yönünde, locaların olduğu kısımda," dedi Naz, elindeki şampanya kadehini hafifçe o tarafa doğru kaldırarak. "Yeraltı dünyasının kurallarını kendi kanıyla yazan adam... Hades Sendikası'nın lideri, Eyşan Karan Alp. Bu gece burada çok büyük bir illegal sevkiyatın lojistik anlaşmasını yapacak."
Gözlerimi kalabalığın arasından geçirip tam işaret ettiği noktaya odakladım. Üstün IQ’m, salondaki yüzlerce yüzü saliseler içinde eliyor ve aradığım o tek silueti buluyordu. İşte oradaydı. Yüzündeki gümüş maskenin ardında bile tehlikeli karizmasını gizleyemeyen, duruşundan bile ölüm sızan bir adam: Eyşan Karan Alp.
Tam o sırada, garsonlardan biri Eyşan’ın locasına doğru yaklaştı ve gümüş bir tepsi üzerinde iki kadeh kızıl şarap sundu. Sahneyi milimetrik bir dikkatle incelerken, garsonun kadehleri tepsiye koyma açısındaki o ufak, acemi titremeyi yakaladım. Garsonun parmak boğumları bembeyaz kesilmişti; bu bir heyecan değil, yoğun bir korku belirtisiydi. Ardından gözüm, şarap kadehinin kenarında kalan, neredeyse görünmez mikro düzeydeki beyaz bir tortuya takıldı.
Zihnim saniyeler içinde kimyasal formülleri önüme döktü: kokusuz, hızlı etki eden ve şarabın asiditesiyle birleştiğinde anında çözünen potasyum siyanür.
Eyşan Karan Alp, masadaki kadehe doğru uzandı. Parmakları, kendi sonunu getirecek olan o zehirli kızıl şarabın gövdesini kavradı ve kadehi dudaklarına doğru kaldırdı. O tetiğe basılmak üzereydi ve o odada bir ruhun daha ayrılmasına izin vermeye niyetim yoktu. En azından, bu adamın zekasını ve bağlantılarını devletim adına kullanmadan önce ölmesine göz yumamazdım.
Saniyelerle yarışan bir hızla, kalabalığın arasından bir gölge gibi süzüldüm. Adımlarım askeri bir cerrahın neşteri kadar sessiz ve netti. Eyşan kadehten ilk yudumu almak üzereyken, buz gibi bir soğukkanlılıkla tam önünde durdum.
Sağ elim, bir albaya yakışacak sarsılmaz bir güçle adamın sert bileğini kavradı.
Eyşan, bileğine uygulanan bu ani ve güçlü baskıyla irkilerek durdu. Kadeh, dudaklarına birkaç santim kala havada asılı kalmıştı. Gümüş maskesinin ardındaki karanlık gözleri, bir yılanın avına kilitlenmesi gibi doğrudan gözlerimin içine dikildi. Salondaki korumaları anında hareketlenip ellerini ceketlerinin içine attılar ama Eyşan tek bir parmak hareketiyle onları durdurdu. Karşısındaki bu kadının cesareti ve bileğindeki o askeri kavrayış onu şaşırtmıştı.
Bakışlarımı adamın gözlerinden ayırmadan, sol elimle kadehi onun parmaklarının arasından tereyağından kıl çeker gibi aldım. Kadehi hafifçe çalkalayıp salondaki büyük saksılardan birinin dibine, toprağa doğru boşalttım. Şarap toprağa değer değmez hafifçe köpürdü.
Eyşan Karan, sesindeki o derin, yeraltının mutlak otoritesini barındıran tonda sordu: "Bu yaptığın şeyin canına mal olabileceğinin farkında mısın, güzel bayan?"
Yüzümdeki maskenin altından hafifçe gülümsedim. Sesim, salondaki tüm o klasik müzik sesini bastıracak bir analitik soğuklukla havada asılı kaldı:
"Ben kızıl şarabı severim Bay Alp. Ancak içine eklenen potasyum siyanür, rekoltesinin tadını tamamen bozmuş. Size tavsiyem, yeraltı dünyasını yönetirken etrafınızdaki garsonların kimya bilgisini de kontrol etmeniz."
Arkamı dönüp kalabalığın arasında kaybolurken, Eyşan Karan Alp’in arkamdan şaşkınlık, hayranlık ve tehlikeli bir merakla baktığını çok iyi biliyordum. Hades, ilk kez kendi yeraltı dünyasından daha karanlık ve çok daha zeki bir kadınla karşılaşmıştı. Ve oyun, bizim için henüz yeni başlıyordu.