ll.part

Annem ağlıyordu. “Niye ağlıyordu ki?” diye düşünürken, zar zor konuştu:

“kızım… sakın buradan çıkma. Biz geleceğiz.”

Sonra kapı kapandı. Ardından bir silah sesi duyuldu… ve o andan sonra annem de babam da bir daha gelmedi.

Ne kadar süredir arabanın içinde olduğumu bilmiyordum. Zaman durmuş gibiydi.

Derken kapı tekrar açıldı. Kalbim göğsümde çılgınca atmaya başlamıştı. O an karşıma çıkan kehribar gözler, içimde garip bir sıcaklık bıraktı. Ardından, genizden gelen bir sesle konuştu…

-geldim kızım, burdayım

-Altay abi

Sonra beni o sıcacık kucağına aldı ve arabadan çıkardı. Yere doğru baktığımda gözlerim, kanlar içinde hareketsiz yatan annem ve babama takıldı. Sadece uzanıyorlardı… İçimde kopan fırtınayı durduramayıp onlara doğru bağırdım:

“Anne… baba… onlar…”

Sesi duydum. Sakin ama aceleciydi:

“Kızım, gitmemiz lazım buradan.”

“Onlar gelmeyecek mi? Neden hareket etmiyorlar?” diye sordum, sesim titriyordu.

“Sonra gelecekler kızım…” dedi.

“Ama onlar gelmiyorlar…” dedim, sesim titreyerek.

“Gelecekler kızım, ama önce senin uslu durman lazım,” dedi sakin bir sesle.

“Gelecekler mi o zaman? Onlar beni bırakmazlar, değil mi?” diye sordum, umuduma tutunmaya çalışarak.

“Onlar seni asla bırakmazlar.”

Bu cümle içime kısa bir an için sıcaklık gibi yayıldı. Ama gerçeğin ağırlığı çok daha ağırdı. Belki beni kendi istekleriyle bırakmamışlardı… ama ben, artık ebediyen yalnızlığa mahkûm edilmiştim.

179 Kelime / 1761 karakter