Geçmişin acı yüzü

İnsanın kaderi,daha ilk nefesini aldığı an yazılırdı.Kimse kendi yolunu seçemezdi; o da seçememisti insanlar doğum günlerini ailesiyle birlikte geçirirken, o her gece sessizliğe bürünmüş ailesinin mezarının başında geçiyordu.

Başkaları için dünyanın en mutlu günü olan o gün, onun için kara bir lanetten ibaretti.Bir doğum günü, bir insanın elindeki her şeyi tek bir kurşunla alabilirdi?

Gözlerini her kapattığında o geceye geri dönüyor, silahın o soğuk sesi kullağında çınlıyordu.Gözlerini açtığında ise onu bekleyen tek şey, uykusuzluğa ant içmiş Koca bir karanlık ve içine işleyen derin bir sesizlikti.

Kalbinde büyüyen intikam ateşi, her geçen gün biraz daha güçleniyor, onu yavaş yavaş dönüşü olmayan bir yola sürüklüyordu.

14 YIL ÖNCE DOĞUM GÜNÜ...

Mutluluk için çıkılan o yolda, Alev’e göre araba bir türlü ilerlemiyor gibiydi. Yola öyle dalmıştı ki, fark etmeden gözleri usul usul kapanmaya başlamıştı. Bir süre sonra, kendini tamamen uykunun içinde buldu.

Aslında o, masum küçük kızın huzur içinde uyuyabildiği son gündü.

"Alev Alaşan'ın ağzıyla"

Bir ses doldu kulaklarıma. Gözümü açamadan bir çığlık yankılandı etrafta. “Bu ses nereden geliyordu acaba?” diye düşünürken arabanın kapısının açılma sesi geldi kulağıma. O anda içimi bir huzursuzluk kapladı. Kapıya doğru kafamı çevirdiğimde, kan içinde bana bir şeyler demeye çalışan annemi gördüm. Sanki beynim durmuş gibiydi; kulaklarım hiçbir şeyi duyamıyordu. Gözüm camdan dışarı kaydığında yerde kanlar içinde yatan babamı gördüm. Sonra bir el Silah sesi sesimi bastırdı, kulaklarımda yankılandı. “Babam neden hareket etmiyordu? Yoksa her zamanki gibi benimle oyun mu oynuyordu?” Yanına gittiğimde şaka diye tekrar gözlerini açacak mıydı, yoksa bana bir sürpriz mi yapıyordu? Gözlerimden akan yaşların haddi hesabı yoktu. Sonra bir el hissettim yanaklarımda, yaş dolu gözlerle bana bakan annem…