Yamatai Günlıkleri-1

Sahne: Yamatai Sahili – Fırtına Sonrası Gemi Mezarlığı
Gökyüzü kurşuni; dalgalar karanlık, köpüklü dişlerle sahile vuruyor.
Rüzgarın uğultusu, Lara’nın zihninde boğuk bir çan sesi gibi yankılanıyor.
Lara elindeki defteri kapatır; kapağın köşesinde kum ve tuz birikmiştir.
Alex’in notlarını hâlâ üzerinde taşımaktadır.
Birden uzakta, devrilmiş bir gemi enkazının derinliklerinden metal sürtünmesi ve çığlık gibi yankılanan bir gürültü duyulur.
Lara başını kaldırır.
Alex.
FLASHBACK – “Bıraktığın Yer”
Renkler fırtına rengi.
Sesler sert, metalik ve nefes kesici.
Lara hızla enkaza tırmanır; her basamakta gemi birkaç santim daha kayar.
Alex’in sesleri artık net duyulur — hem acı hem kararlılık.
En sonunda dar, ezilmiş bir koridora ulaşır.
Tavan çökmüş, borular çatlamış, her yer gaz kokmaktadır.
Lara ışığı çevirir ve onu görür:
Alex… dizlerinin üzerine yığılmış, bir elinde tamir aleti, diğerinde titreyen bir tabanca.
Bacağının üzerine devasa bir metal kolon düşmüş, ayak bilekleri neredeyse görünmez durumdadır.
Lara’nın soluğu kesilir.
Lara: “Alex! Buradayım. Seni buradan çıkarmalıyım.
Aletleri de bulmuşsun…”
Alex başını kaldırır; gözlerinin kenarında yaş değil, ter ve kan birikmiştir.
Alex (acı içinde bağırarak):
“Sakın dokunma! Lara… lütfen…
Sanırım benim keşif kariyerim burada bitiyor.”
Lara diz çöker, gözleri kararıyordur.
Lara: “Hayır! Seni bırakmam.
Her şey yoluna girecek! Yeter ki—”
Alex nefesi kesilerek gülmeye çalışır.
Alex:
“Bırakıyorsun, Lara…
Çünkü buradan kurtulamazsak…
aletler de, biz de… herkes de kaybeder.”
Lara başını sallar, gözleri dolu:
Lara: “Aletleri boşver, Alex! Yaşamından daha önemli değil!”
Alex’in sesi bir anda ciddileşir.
Alex: “Hayır.
Şimdi ben karar veriyorum.
Ve herkesin hayatta kalması…
benim burada kalmama bağlı.”
O an arkadan metal çığlıklarıyla karışık ayak sesleri duyulur.
Karanlıkta bir adam bağırır:
“Buradan çıkamayacaksınız!”
Lara hızla döner, tabancasını kaldırır ama Alex ondan önce davranır.
Alex, çatlamış gaz borularından birine ateş eder.
Bir anda devasa bir alev sütunu koridoru doldurur; karşı taraf çığlıklar içinde yanarken gemi bütünüyle sarsılmaya başlar.
Lara: “Alex! Ne yapıyorsun?!
Hepimizi öldüreceksin!”
Alex, aletleri titreyen elleriyle ona doğru uzatır.
Artık gözlerinde ağrıdan başka bir şey yoktur.
Alex:
“GİT!
HEMEN!”
Lara hem korku hem çaresizlikle aletleri kapar.
Gemi her saniye daha fazla çöküyordur.
Son bir kez arkasına bakar:
Alex’in yüzü alevlerle aydınlanmış, gözleri Lara’ya kilitli.
Sanki binlerce yıllık bir an kadar uzun sürer bu bakış.
—
Lara koşar.
Metal parçaları düşer, tavan çatlar, su hızla yükselir.
Son anda kendini suya bırakır.
Sahne: Kumlu Kıyı – Şimdi
Genç Lara suyun içinden çıkar.
Sadece nefes alır.
Konuşmaz.
Koşmaz.
Ağlamaz.
Arkasında gemi enkazı yanarken, Alex’in son hali…
son bakışı…
son gülümü…
yükselen alevlerin içinde kaybolur.
Lara titreyen eliyle göğsünü tutar.
Sam için yaptıklarını düşünür.
Leila’nın halkı için yaptıklarını düşünür.
Ve kendi geçmişindeki o görünmez ama yırtıcı gerçeği içinde yeniden duyar:
“Bazen sen de birini geride bıraktın Lara…
ama bunu kendine hiç söyleyemedin.”