BÖLÜM 3 — KÖPEK GİBİ

Ayaz daha önce kadınların peşinden koşmuştu.
Ama hepsi tek geceden ibaretti.
hiçbiri için gecenin üçünde şehir değiştirmemişti.
Ahu “canım sıkıldı” dediğinde onu evinden alıp sahile götürmüştü.
Ahu bir elbise beğendiğinde ertesi gün elbisenin kapısında olmasını sağlamıştı.
Ahu hastalandığında sabaha kadar başında beklemişti.
Ahu ise bütün bunları sanki dünyanın en normal şeyiymiş gibi karşılıyordu.
Ahu’nun hayatında başka erkekler vardı.
Ayaz bunu biliyordu.
Ama bilmek başka, görmek başkaydı.
Bir gece Ahu başka biriyle konuşurken Ayaz onu gördü.
Yanına gitti.
— Geliyoruz.
Ahu kaşlarını çattı.
— Nereye?
— Eve.
— Sen git.
— Ahu.
— Ne?
— Ben senin oyuncağın değilim.
Ahu’nun yüzü sertleşti.
— Ben de senin sevgilin değilim.
Sessizlik.
Ayaz’ın çenesi gerildi.
— Haklısın.
Ahu onun gideceğini düşündü.
Ama Ayaz gitmedi.
— Ama ben seni seviyorum.
Ahu’nun gözleri bir anlığına doldu.
Bunu belli etmemek için güldü.
— Çok kötü bir tercih yapmışsın.
— Biliyorum.
— Ben seni mahvederim.
— Belki.
— Ciddiyim.
— Ben de.
Ahu ona baktı.
— Benden neden vazgeçmiyorsun?Ayaz yaklaşarak cevap verdi.
— Çünkü senden vazgeçmek, seni sevmekten daha zor.
Ahu’nun içindeki bir şey çatladı.
Ama o gece yine kaçtı.
Ayaz’ın hayatından değil.
Kendi hislerinden.
— Ne bok yediğimi bilmiyorum ama senden uzak kalamıyorum.
Ahu bakışlarını kaçırdı.
— Bu senin problemin ben sana hiçbir şey vaat etmedim.
— Biliyorum.
— Seni seveceğimi söylemedim.
Ayaz’ın sesi kısıldı.
— Onu da biliyorum.
Ahu gülümsedi.
Ama o gece eve döndüğünde aynanın karşısında uzun süre kendine baktı.
Çünkü ilk kez biri ona karşı kaybetmekten korkmuyordu.
Onu kaybetmekten korkuyordu.