İlk görüş

Bu kitap, her koşul imkânsızdan ibaretken bile vazgeçmeyen ve aşka inananlara…

❄︎

Kar tanesi düştü burnumun ucuna; bir düştü, iki düştü, üç düştü...
Sen güldükçe o kar tanesi sanki dans ediyordu.
Ben ise sadece izliyordum; çünkü o anın bir daha hiç yaşanmayacağını biliyordum.
Zaman dolmuştu bizim için. O an anladım
Bazı anılar fotoğraf değil, yara olarak kalıyor insanda.

Soğuk iliklerine işlerken, onun kalbine işlediğinin farkına bile varmamıştı.
Ruhu hastalıkla boğuşurken, onunla nefes aldığını hiç fark etmemişti.

…

Hastane odamdaydım yine. Kendimi oyalamak için resimler çiziyor, müzik dinliyor, dans ediyordum.
Dört duvar arasında bunları yapmak mümkündü sadece.

Kulağımdaki hoş melodinin sesi, beni resim çizmeye daha çok bağlıyor ve içimi ferahlatıyordu.
Kapım çalındığında göz ucuyla kapıya baktım, elimden kalemi bırakıp koltuğuma sırtımı yasladım.
"Müsaitim." Kim olduğunu biliyordum. Kapının ardından kafasını uzattı.Tabii ki oydu."İlaçlarınızı içtiniz mi, prensesim?"

Gülümsedim. Beni öldürecekti; unutmuştum.
"Üzgünüm, Stella Hanım. İçmeyi unuttum, lütfen bağışlayın." Göz devirdi, yavaş yavaş odama girdi.
"Bu odayı biraz havalandırmayı düşünebilirsin, Hayat!"

İsmimi vurgulayarak söylemişti. Ah, tabii… Yine Stella’nın hemşire rolünü en güzel şekilde üstlenmesi. "İlaçlarını da içmeyi unutmuşsun. Bu üçüncü yapışın." Göz devirdim. Bir de sayıyor muydu yani?

Yatağımın yanındaki sürahiden su doldurup ilaç masamı getirdi. İlaçlarımı eline aldı, birkaç tanesinden birer tane çıkardı ve yanıma geldi. Gözlerimi dikip ona baktım. Neden unuttuğumu o da biliyordu aslında; hiç aksatmadan içer, hiç pes etmezdim.İlaçlarımı içtiğimde bir mırıltı çıkardı.

"Şimdi çıkıyorum. Seninle Lili ilgilenebilir, onu buraya göndereceğim seni kontrol etmesi için," dedi ve nefes almadan devam etti. "Ve istersen bebekleri görebilirsin. Ne kadar çok sevdiğini biliyorum."

Gözlerim fal taşı gibi açıldı. Gerçekten de bebeklere bayılıyordum; onları izlemek beni hayata yeniden gelmiş gibi hissettiriyordu.

"Gerçekten mi, Stella?" Başını salladı. Koltuğumdan ayağa kalktım. Kıkırdadı. "Üzerini sıkı giy. Etkilenmeni istemeyiz."

Hızla başımı salladım. Stella odamdan çıktıktan sonra, annemin evdeki odamdan getirdiği boy aynasında kendime baktım. Kıvırcık saçlarım her zamanki gibi canlıydı, buklelerim belirgindi. Kehribar gözlerim heyecandan ışıldıyor, hastalıktan bazen solan kırmızı dudaklarım yine formundaydı. Üzerime bir hırka geçirsem yeterdi ama Stella, benim istemeyeceğim kalınlıkta bile olsa beni yine de giydirirdi.

Elime hırkamı alıp asansöre doğru yürüdüm.

…

En alt kata indim ve bebeklerin olduğu camın önüne geldim. Yeni doğmuş olanlar, bir aylık olanlar ve daha niceleri… Hepsi çok tatlıydı. Ağlıyor, gülüyor, ayaklarını ve ellerini hareket ettiriyorlardı. Bana hayat veriyorlar gibi hissediyordum.

Bebekleri izlediğim bölgenin sensörlü kapısı açıldı. Kimin geldiğine bakmadan camı izlemeye devam ettim. Önce durdu, ardından ayakkabı tıkırtıları gelmeye başladı.

Biraz uzağımda ama yanımda durdu gelen kişi. Göz ucuyla kim olduğuna baktım; tanımıyordum. Bir yıldır bu hastanedeydim, yeni gelmiş olmalıydı. Siyah saçları, mavi gözleri vardı ve benden epey uzundu.

Gözlerime hâkim olup tekrar bebeklere baktım. Yansımamız cama vuruyordu ama bakmamayı tercih ettim. Kolundaki saate baktı. "Niye buradasın?" Göz ucuyla ona baktım.

"Sence niye burada olabilirim?" Vurgulu sesimle konuşmuştum. O da bana baktı. Gözlerimiz çakışınca hızla gözlerimi çektim.
"Ne hastasısın? diye sordu. "Kistik fibroz." Camdaki yansımadan onu rahatça görebiliyordum.

"Senin?" diye sordum. İç çekti."Kistik fibroz."
Hızla aramızdaki mesafeye baktım; üç adım bile yoktu. Ondan uzaklaştım. Güldü. Komik miydi yani?
Sensörlü kapı tekrar açıldı. Stella, bütün odaları kontrol ediyor olacaktı ki buraya da geldi. Olduğu yerde durdu.

"Öhöm!"Tanımadığım adam camdan Stella’ya baktı.
"Direnç? Sen buraya ne zamandır iner oldun? Uzak durmanız lazım, en az üç adım. İyiliğiniz için."
Her zaman bildiğim açıklamasını yapmıştı.

İsminin Direnç olduğunu öğrendiğim adam bana döndü "İsmin neydi?"Takmayıp cevap vermedim. Stella inadına der gibi, "Hadi Hayat," dedi ve ismimi söyledi. "Demek Hayat," dedi imalı imalı.Stella’yı dinleyip odadan çıkarken sesini duydum "Hayat…"

...

Asansörle yine odamın olduğu kata çıktım. Ah, odama gitmek hiç istemiyordum ama buradaki arkadaşlarımın hepsi iyileşmişti; biri hariç…

Hızla, hiç unutmadığım odasının kapısını çaldım. Melisa kapıyı hızla açmıştı. Onun da beyninde tümör vardı ve bu hastalık onu yavaş yavaş öldürüyordu. Hastane köşelerinde ölüp gitmek, onun en korktuğu şeydi. Gerçi bizim de keyif aldığımız söylenemezdi.

“Hayat!” diye bir feryat koptu minik dudaklarından. Gülümsedim.“Ah, beni çok özlediğini biliyorum, Melisa." Hızla kısaca sarıldı bana bende geri çekildim o hastalık bulaşıcı değildi, ama ciğerlerimizde bazı tehlikeli maddeler bulunuyordu ondan yinede tehlikeliydi.

“Gelsene odama, seni biriyle tanıştırayım. Sen yazın ailenin yanına gittikten sonra bir arkadaş edindim. Kızma sakın, yalnızdım.”
Beni hızla içeri çekti. Odaya girdiğimde etrafa göz gezdirdim; her şey aynıydı. Bizim fotoğrafımız bile hâlâ aynı yerdeydi.

Odasına bakınırken gözlerim ona çarptı.
'Yine mi ya?' diye geçirdim içimden. Hızla çenemde duran maskemi taktım aynı havayı solumak yasaktı.
Melisa heyecanla Direnç’e beni gösterdi.“Bak, Direnç abi! İşte en yakın arkadaşım bu, Hayat.”

Direnç bana baktı, kaşının biri havaya kalktı.
“Demek Hayat…”Göz devirdim. Melisa heyecanla,“Hadi tanışın!” dedi.Direnç ona bakarak,

“Biz tanıştık, abicim,” dediğinde Melisa’nın meraklı bakışları ona döndü.Araya hızlıca girdim.“Ben sana sonra anlatırım, Melisa,” dedim. Bal yanaklarına bir öpücük kondurup hızla odama gittim.

…

Odamın penceresinden yağan karı izliyordum. Kış ayı, biz kistik fibroz hastaları için zor geçiyordu; soğuk iliklerimize işiyor, bizi mahvediyordu. Odamdan çıkıp koridorda dolaştım. Dışarıya çıktığımı Stella öğrenirse beni öldürürdü ama kapıdan bakabilirdim, öyle değil mi?

Hastanenin zemin katına inip girişin biraz uzağından dışarıyı izlemeye başladım. Sensörlü kapı beni algılayıp açılabilirdi; bunu istemezdim. Soğuk yüzüme çarpabilirdi. Gözlerimi etrafta gezdirirken…

Bankta oturmuş, ağzında peçetesiyle öksüren Direnç’i görmeyi beklemiyordum. Gözlerimi açtım. Bu delirdi mi?

Ellerim üzerimi yokladı. Boynumda kalın bir atkı vardı. Onu kafamdan da geçirip alnımı örtüm ve sensörlü kapının açılmasına, soğuk havanın iliklerime kadar işlemesine izin verdim. Hızlı adımlarla, aramızda beş adım kalacak şekilde Direnç’in önüne geldim.

“Hey! Sen delirdin mi!” diye bağırdım.
Tınlamadı. Ağzındaki bezleri öksürerek çıkarmaya devam etti.“Sana diyorum! Bana bak ve hemen içeri geç. İkimizin de ölmesini istemiyorum!” diye tekrar bağırdım.

Şiddetli rüzgârın sesi bile etrafı duymamı zorlaştırıyordu.Öksürmeyi bırakıp bana döndü.
“İçeri gir, Kıvırcık,” dedi.

Kafamı olumsuz anlamda salladım. Yanındaki banka oturdum ve en uca geçtim ki üç adımı tamamlayalım.
“İnatçısın,” dedi ve yerinden kalktı.
Titreye titreye, ben önden, o arkamdan içeri girdik. İçeri girince hızla ona döndüm.

“Hastalık yayılıyor. Kendine bakmazsan ölürsün,” dedim.
Kaşlarını kaldırdı, göz devirdi.“Umurumda bile değil,” dedi.Dudaklarım büküldü.

“Olacak, olmak zorunda." Göz devirdi, gıcık!