BÖLÜM 1 - KAYIT AÇILDIĞINDA

- 📂🖥️ -
Bazı şeyler ilk kez göründüğünde değil,
ikinci kez geri geldiğinde tehlikelidir.
- 📂🖥️ -

Gecenin kaç olduğu umurumda değildi.Zaten bir süredir saatlerle ilişkim iyi sayılmazdı. Ev sessizdi ama bu sessizlik dinlendiren türden değildi. Bilgisayarın fanı, arada bir tıklayan klavye sesi, açık pencerenin içeri taşıdığı şehir uğultusu… Hepsi üst üste binmişti. Sanki ev değil, kafamın içi çalışıyordu.

Bilgisayarın başında oturuyordum. Omuzlarım düşüktü, sırtım ağrıyordu. Gün boyu kapattığım dosyaların ağırlığı hâlâ üstümdeydi. Siber suçlar uzmanı olmak kulağa havalı geliyordu ama kimse işin bu kısmını anlatmıyordu:Gördüklerini unutamıyorsun. Görmezden geldiklerini de.

Ekranda açık olan şey sıradandı. Log kayıtları, zaman damgaları, IP adresleri. Alıştığım düzen. Kontrol hissi veren türden.

Kahvemden bir yudum aldım. Soğuktu. Yüzümü buruşturdum.
“Anasını satayım,” kime dediğimi, neye sinirlendiğimi ben de bilmiyordum.

Fareyi oynattım. Masaüstünde bir klasör dikkatimi çekti. Daha doğrusu, sanki biraz önce yokmuş gibiydi. İsmi yoktu. Tarihi yoktu. Sistem mantığına uymuyordu.

Duraksadım.

Bu, panik değildi. Daha çok içime oturan bir huzursuzluktu. Sistemler hata yapar ama böyle susarak yapmazdı. Bu klasör susuyordu.

Tıkladım.

İçinde tek bir dosya vardı. Adı: “Dosya” Uzantı yok. Açıklama yok.

“Şaka mı bu?” dedim kendi kendime.

Ardından dosyayı açtım. Ekran önce beyazladı, sonra siyaha döndü. Sonra sade bir metin belirdi. Ne gösterişliydi ne karmaşık. Fazla düzgündü. Bu, amatör işi değildi.

En üstte bir tarih vardı: 14 Mart.

Altında tek bir cümle.

“Bu tarihte Aras Özen öldü.”

Güldüm.Refleks gibi.

“Lan,” dedim, “bayağı uğraşmışsın.”

Sandalyeye yaslandım. Ellerimi başımın arkasında birleştirdim. Ekrana bakarken beynim çoktan çalışmaya başlamıştı. Kim yapmış olabilir, nasıl yapmış olabilir, niye yapmış olabilir…

Bir virüs değildi. Bir şaka için fazla zahmetliydi. Bir tehdit içinse fazla soğuktu.

Ben ölümümü bilgisayardan öğrenecek bir adam değildim. En azından buna inanmak istiyordum.
Dosyayı kapattım.

Ekran eski haline döndü. Ama klasör hâlâ masaüstündeydi. Silmek istedim. Sağ tıkladım. “Sil” seçeneği yoktu. Kaşlarım çatıldı.

“Ne alaka şimdi?”

Terminali açtım. Klasör yolunu manuel girdim. Sistem cevap vermedi. Klasör oradaydı ama aynı zamanda yoktu. Sistem onu tanıyor gibiydi ama sahiplenmiyordu.

İçimde eski bir refleks kıpırdadı. Tehlikeyi tanıyan o his.

Ama bastırdım.

“Yarın bakarım,” dedim. “Saçma sapan şeyler.”

Bilgisayarı kilitledim. Mutfağa geçtim. Bir sigara yaktım. Pencerenin önünde durup aşağıyı izledim. İnsanlar vardı. Hayat vardı. Birileri gülüyordu, birileri kavga ediyordu.

Dumanı dışarı üfledim. Ölüm tarihi olan bir dosya, hayata yakışmıyordu.

***

Ertesi gün birime girdiğimde her şey normaldi. Fazla normaldi. Floresan ışıklar, yorgun yüzler, yarım kalmış cümleler.

Barbaros’un odasının kapısı yarı açıktı. “Gelmeyin ama buradayım” anlamına gelirdi. Selam vermedim. O da çağırmadı.

Masama oturdum. Bilgisayarı açtım. Klasör masaüstündeydi. Kalbim bir anlık tökezledi.

“Yok artık!”

Dosyayı açtım. Metin aynıydı. Tarih aynıydı. Ama altına bir satır eklenmişti.

“Bazı dosyalar kapatılsa bile arşivden silinmez.”

Boğazım kurudu. Bu bir tehdit değildi. Bu, bilen birinin konuşmasıydı.

Sandalyeyi itip ayağa kalktım. Odanın içinde birkaç adım attım. Sonra geri döndüm. Ekrana yaklaştım. Sanki biraz daha bakarsam kelimeler yer değiştirecekmiş gibi.

Değişmedi.

Bunu yazan kişi, geçmişimle ilgili bir şey biliyordu. Ve benim de hatırlamamı istiyordu.

Zihnimde eski bir dosya belirdi. Kapanmıştı. Resmen. Ama düzgün değil.

Tamay’ın yüzü geçti aklımdan. Net değildi. Rahatsız ediciydi.

“Saçmalama,” dedim kendi kendime. “Bu onunla ilgili olamaz.”

Ama içim rahat etmedi. Tam o sırada telefonum titredi. Liyûza.

kahveye çıkıyorum, gelmezsen darılırım

Ekrana baktım. Dosyaya baktım.

geliyorum

Kafede insan sesi vardı. Hayat sesi. Buna ihtiyacım olduğunu fark ettim.

***

Liyûza karşıma oturdu. Her zamanki gibi sakindi. Fazla sakin. Bazı insanlar bilinçli olarak az şey gösterirdi.

“Yüzün bok gibi,” dedi.

“Teşekkür ederim,” dedim. “Motivasyon konuşması gibiydi.”

“Yine geceyi bilgisayarla mı geçirdin?”

“Başka kiminle geçireyim?”

Gülümsedi ama gözleri yüzümde kaldı.

“Bir şey oldu,” dedi.

“Yok,” dedim. “Sistem saçmalığı.”

“Sen her ‘yok’ dediğinde kesin bir şey oluyor.”

Cevap vermedim. Kahvemi içtim. Acıydı. Dosyadan bahsetmedim. Bazı şeyler söylenince gerçek olurdu.

Akşam eve döndüğümde ayakkabılarımı bile çıkarmadım. Doğruca bilgisayarın başına geçtim.
Dosya açıktı.

Bu sefer üçüncü bir satır vardı.

“Geçmişini hatırlamadan bugünü anlayamazsın.”

Nefesim boğazımda takıldı.

“Sen kimsin?” dedim fısıltıyla.

Cevap gelmedi. Ama dosya kapanmadı. O an şunu anladım: Bu dosya beni izlemiyordu. Beni bekliyordu.

Ve hayatımda ilk kez, kontrolün bende olmadığını hissettim.