KUZGUN

Aşk neydi sizce nelerden vazgeçilmesi gerekir veya gerekti ben zamandan vazgeçtim onu tam 15. yıldır bekliyorum ama elimden sadece beklemek geliyor ne kadar çabalasamda olmuyor bulamıyorum ben Kadir yeraltı dünyasında tanınan biriyim Diğer adımla "Kuzgun". Boğaz manzaralı odam da viskimi yudumlarken kapı çaldı düşüncelerim toz oldu. Gelen sergendi sağ kolum olur kendisi küçüklükten beri arkadaşım."abi kapıda misafirler var alalım mı"dedi "kim geldi"dedim merakla "Kürşat" dedi yeraltı dünyasının güçlü bir üyesiydi ve en büyük düşmanlarından biriydi "al içeride ne derdi varmış anlayalım"Sergen çıktı ardından Kürşat girdi diğer adıyla da karga "hoşgeldin Kürşat beni ziyaretinin. sebebi ne "dedim sakince"bir kaç duyum aldım doğrulamak istedim"kısa. bir gülümseme attı ve masamın karşısındaki deri koltuğa oturup bana bakmaya başladı "birini arıyormuşsun bir kızı neydi adı Yasemin di dimi"yüzünde sinsi bir gülümseme oldu sinirle yerinde. kalktım hızla ve kürşatın yakasına yapıştım Gözlerinde beliren o alaycı pırıltı, damarlarımdaki kanı çekmeye yetti. On beş yıldır adını fısıldamaya bile kıyamadığım, hatırasına leke sürdürmemek için ömrümü adadığım Yasemin’in adının, yeraltı dünyasının en pis işlerine batan Kürşat’ın ağzından çıkması bardağı taşıran son damlaydı.

‎"Onun adını o kirli ağzına bir daha alırsan, bu odadan tek parça çıkamazsın Kürşat!" diye kükredim. Parmaklarım kumaşa daha da gömüldü, sıktıkça sıktım.

‎Kürşat ne geri adım attı ne de yüzündeki o sinsi tebessümü kaybetti. Sakince ellerime baktı, ardından gözlerimin içine dikti bakışlarını. "Görüyorsun değil mi, Kuzgun?" dedi kısık, zehirli bir sesle. "Koca bir imparatorluğu tek parça tutan adam, tek bir isimle nasıl darmadağın oluyor... Demek doğruymuş. Koskoca yeraltı lideri, hayalet bir kızın peşinde 15 yılını heba etmiş."

‎"Sadede gel!" dedim, onu geriye doğru itip koltuğa sertçe düşmesini sağlayarak. "Ne biliyorsun söyle, yoksa Sergen’e söyleyeceğim şey bir çay getirmesi olmayacak."

‎Kürşat ceketinin iç cebine uzandığında kapı saniyeler içinde açıldı ve Sergen elinde silahıyla içeri daldı. "Abi!"

‎"Dur Sergen," dedim elimi kaldırarak. Bakışlarımı Kürşat’tan bir an bile ayırmıyordum.

‎Kürşat cebinden çıkardığı sararmış, kenarları kıvrılmış bir zarfı masanın üzerine bıraktı. Üzerinde hiçbir isim yazmıyordu, ama dokusu bile bana çocukluğumun kokusunu, o yarım kalan hikâyeyi hatırlattı.

‎"Aşk neydi biliyor musun Kuzgun?" dedi Kürşat ayağa kalkarken, bu kez sesinde alay değil, tuhaf bir ciddiyet vardı. "Aşk, senin gibi bir adamın elindeki her şeyi —gücü, itibarını, zamanını— tek bir tebessüm uğruna çöpe atmaya hazır olmasıydı. Sen zamandan vazgeçtin, ama bakalım gerçeği öğrenince bu güçten de vazgeçebilecek misin?"

‎Zarfa doğru bir adım attım, ellerim ilk defa titriyordu. Yıllardır aradığım iz, belki de bu masanın üzerinde duruyordu.

‎"Eğer bu bir oyunsa..." dedim, gözlerimi zarftan kaldırmadan.

‎"Oyun değil Kuzgun," dedi Kürşat kapıya doğru yürürken. "Ama o zarfı açtığında, 15 yıldır aradığın kızı bulmakla, onu kaybettiğin günkü kâbusa geri dönmek arasında bir seçim yapacaksın."

‎Kürşat odadan çıktı, kapı kapandı. Odada yine Boğaz'ın karanlık suları, yarım kalmış viski bardağım ve masanın üzerindeki o sarı zarfla ben kaldım. Sergen yanıma yaklaştı. "Abi... Açalım mı?"

‎Parmağımı zarfın kenarına koydum. 15 yıldır duran zaman, sanki bir anlığına yeniden akmaya Hızla zarfı açtım kağıtı çıkardım açtığımda karşılaştığım tek şey boş kağıttı"Ne çıktı abi" dedi Sergen 'hiç bir bok çıkmadı oyun oynamış bize şerefsiz "dedim Sergen boş kâğıda birkaç saniye daha baktı.

“Abi... Emin misin?”

“Ne demek emin miyim?” dedim sinirle. “Gözlerin görmüyor mu? Boş!”

Kâğıdı masaya fırlattım.

Tam arkamı dönmüştüm ki Sergen eğilip kâğıdı eline aldı.

“Bir dakika.”

Durup ona baktım.

“Ne var?”

Sergen kâğıdı pencereye doğru kaldırdı. Boğaz'ın üzerinden süzülen sabah ışığı, kâğıdın yüzeyinde belli belirsiz bazı çizgileri ortaya çıkardı.

“Abi... Burada bir şey var.”

Hemen yanına gittim.

Kâğıdı ışığa tuttuğumuzda, çıplak gözle görünmeyen birkaç kelime yavaş yavaş belirginleşti.

“Beni gerçekten arıyorsan, geçmişe değil, başladığın yere bak.”

Altında ise tek bir tarih vardı.

18 Eylül

Nefesim kesildi.

Sergen bana baktı.

“Abi... Bu bugün.”

Başımı kaldırıp pencerenin dışındaki İstanbul'a baktım.

On beş yıldır aradığım cevap, ilk kez bana kendi isteğiyle yaklaşmıştı.

Ama asıl garip olan tarih değildi.

Kâğıdın en altında, yalnızca benim bilebileceğim bir cümle daha vardı:

“Kuzgun, hâlâ verdiğin sözü tutuyor musun?”

Parmaklarım buz kesti.

Çünkü o sözü Yasemin'den başka kimse bilmiyordu.

Sergen sesini alçalttı.

“Abi... Yaşıyor olabilir mi?”

Cevap veremedim.

On beş yıldır ilk kez, “Yasemin nerede?” sorusundan daha korkunç bir soru zihnimde yankılandı:

“Yasemin neden geri dönmüştü?”