Kırılan Zırh

"Başladığın yer..."
​Bu iki kelime, zihnimde yıllardır kilitli kalan o paslı kapıyı ardına kadar açtı. Boğaz'ın soğuk rüzgarı yüzüme çarparken, fısıltıyla mırıldandım: "Eski tren garı..."
​On beş yıl önce, henüz yeraltı dünyasının "Kuzgun"u değilken, cebinde bir ekmek parası bile olmayan o kimsesiz çocukken, Yasemin’e elini tutup bir söz vermiştim: "Neresi olursa olsun, ne kadar sürerse sürsün, birbirimizi kaybedersek başladığımız yere döneceğiz."
​"Abi, ekibi toplayayım mı?" dedi Sergen. Sesindeki endişe odanın duvarlarında yankılandı. "Kürşat’ın işi olabilir bu. Seni bir tuzağa çekiyor olabilirler."
​"Hayır," dedim gözlerimi pencereden ayırmadan. "Tek başıma gideceğim."
​"Abi saçmalama! Ya tuzaksa?"
​"Tuzaksa bile, on beş yıldır beklediğim ölümse, varsın o garın raylarında gelsin Sergen. Sen burada kalacaksın, mekânların güvenliğini artır. Kürşat en ufak bir yanlış hareket yaparsa, infaz emrini ver."
​Ceketimi alıp odadan çıktım. Siyah arabaya atladığımda havanın kararmaya başladığını fark ettim. 18 Eylül... Zaman akıp gidiyordu ve gece yarısına sadece birkaç saat kalmıştı.
​Yıllardır uğramadığım o terk edilmiş tren garına vardığımda, motoru söndürdüm. Yağmur hafifçe çiselemeye başlamıştı. Paslanmış raylar, çürümüş tahta traversler ve duvarlardaki grafitiler arasından yürüdüm. Kalbim, binlerce silahlı çatışmaya girdiğim günlerde bile böyle atmamıştı.
​Garın eski bekleme salonuna adım attığımda, burnuma dolan kokuyla donakaldım. Bu, kan ya da barut kokusu değildi.
​Yasemin’in kokusuydu. Yasemin çiçeği ve hafif yağmur...
​Karanlığın içinden bir gölge kıpırdadı. Adımları eski tahta zeminde gıcırdadı. Belimdeki silaha refleks olarak elim gitti ama çekmedim.
​Karanlığın içinden familiar (tanıdık) ama bir o kadar da yabancı bir ses yükseldi:
​"Sözünü tutacağını biliyordum, Kuzgun. Ya da artık sana nasıl seslenmeliyim... Ali mi?"
​Nefesim kesildi. Bu isim, hayatımda yalnızca ona ait olan, yeraltı dünyasının zırhları altına gömdüğüm çocukluğumdu.
​Gözlerimi karanlığa diktim. "Sen..." diye fısıldadım, sesim kontrolden çıkmıştı. Sesin geldiği yöne doğru bir adım attım.
​Karanlığın içinden çıkan siluet ışığa doğru adım attığında, damarlarımdaki kanın buz kestiğini hissettim.
​Bu Yasemin değildi.
​Gözlerindeki o yabancı, korku dolu bakış, titreyen elleri... Ama az önce ağzından çıkan o isim, göğsümün ortasına bir kurşun gibi saplanmıştı.
​"Sen kimsin?" dedim, sesim ölüm kadar soğuk ve kısıktı. Adımlarımı üzerine doğru attım, belimden çıkardığım silahın namlusunu kadının alnına dayadım. "O ismi sana kim öğretti? Konuş!"
​Kadın gözyaşları içinde geriledi, dizlerinin üzerine çöktü. "Ben... Ben sadece bana söyleneni yaptım," diye fısıldadı çaresizce. "Kürşat... Beni o gönderdi. Eğer o ismi söylersem beni serbest bırakacağını vaat etti!"
​Zihnimde şimşekler çaktı. Parmaklarım tetiğin üzerinde kilitlendi.
​On beş yıldır kimseye söylemediğim, Yasemin’in sırdaşım olduğu o çocukluk ismim... Kürşat bu ismi öğrendiyse, bu tek bir anlama geliyordu: Yasemin onun elindeydi. Ve o sırrı Yasemin’in ağzından tatlı dille almamıştı.
​Tam o sırada cebimdeki telefonun acı titreşimi sessizliği yardı. Ekrandaki bilinmeyen numarayı açıp kulağıma götürdüm.
​"Nasıl bir duyguymuş Kuzgun?" dedi Kürşat’ın o nefret ettiğim, sinsi sesi. "İmparatorluğunun üzerine kurduğun o sağlam zırhın, tek bir isimle nasıl un ufak olduğunu görmek?"
​"Onun kılına zarar verirsen..."
​"Lafı kes," diye böldü Kürşat sözümü. "O kız çok direndi Ali... Ama her insanın bir kırılma noktası vardır. On beş yıldır aradığın cevabı aldın. Şimdi seçim senin: On beş yılda inşa ettiğin o yeraltı dünyasını, krallığını bana teslim mi edeceksin, yoksa Yasemin’in son nefesini dinlemeyi mi tercih edeceksin?"