1. Bölüm

Alara’nın kafasında yalnızca tek bir soru dönüp duruyordu:“Neye yardım edeceğim?”Kafası karmakarışıktı. Tüm bunlar ne anlama geliyordu?Şüphe fidanı artık korkuyla besleniyor, her geçen dakika daha da güçleniyordu. Meyvesi olan merakı ise gizlenemeyecek kadar büyümüştü.Düşüncelerini, kapısının çalınması böldü.Kerem içeri girdi.“Hayatım, bir şey mi var? Gerçekten iyi görünmüyorsun.”Kerem’in sesindeki endişe gerçek gibiydi. Ama artık şüphe onun üzerine de düşmeye başlamıştı.Alara, mektuptan bahsedip bahsetmemekte kararsızdı. Kafası allak bullaktı. Daha önce hiç böyle hissetmemişti.“Gerçekten bir şey yok, Kerem. Kahve için teşekkür ederim.”Sözlerini olabildiğince doğal söylemeye çalıştı.Neden böyle davrandığını kendisi de bilmiyordu.İçinde, adını koyamadığı bir duygu vardı. Kendisine bile itiraf edemediği bir his…Kerem birkaç saniye daha ona baktı. Ardından yavaşça başını salladı.“Peki.”Ve odadan çıktı.Artık o da emindi.Bir terslik vardı.Hızlı adımlarla çalışma odasına geçti. Kapıyı kapattıktan sonra bilgisayarını açtı ve ekrana birkaç şey yazmaya başladı.Alara için o gece sabah olmak bilmedi.Aslında artık hiçbir gece sabah olmayacaktı onun için.Sabahın ilk saatlerinde hastaneye gitmek üzere hazırlandı. Kim bilir, belki de sevdiklerini bu kadar masum ve saf hâliyle son görüşü olacaktı.Üzerindeki kırmızı bluz ve siyah etekle adeta kıyameti andırıyordu.Ve bundan sonra da öyle olmak zorundaydı.Sevgili eşinin hazırladığı kahvaltıya dokunmadı bile. Aceleyle evden çıktı ve kendini arabaya attı.Neden böyle davranıyordu?Bilmiyordu.Kendisini bir kukla gibi hissediyordu.Aslında öyleydi de.Ta ki ipleri kopana kadar…Alara hastaneye vardığında geriye dönmek için artık çok geçti.Doğruca odasına gitti ve kapıyı kapattı.İkinci ipucu onu bekliyordu.Masasının üzerinde kırmızı bir zarf vardı.Siyah bir mühürle kapatılmıştı.Kalbi hızlanırken zarfı açtı.İçinde yalnızca üç şey yazıyordu:Dosya 37Kayıt No: 0813Akın Efe YıldızAlara hemen bilgisayarına geçti ve bilgileri sisteme girdi.Karşısına yalnızca tek bir sonuç çıktı.EX.Altında ise ölüm nedeni yazıyordu:“Çoklu organ yetmezliği.”Fakat onu asıl şaşırtan bunlar değildi.Dosyanın en altında bir isim vardı.Profesör Doktor Osman Köprülü.Osman Hoca…Bugün bulunduğu noktaya gelmesini sağlayan en değerli insanlardan biriydi.Ve şimdi, ölü olduğu söylenen bir hastayı son gören kişi olarak karşısına çıkıyordu.Alara’nın aklı karışmıştı.Güvenebileceğine inandığı tek insanın yanına gitmeye karar verdi.Hızlı adımlarla odasından çıktı.Koridoru geçti.Ve hocasının kapısının önünde durdu.Tam kapıyı çalacakken biri kolundan tuttu.Alara irkilerek arkasını döndü.Yabancı, kulağına doğru eğildi ve fısıldadı:“Kimseye güvenme.”Bir an duraksadı.Adam sözlerine devam etti:“Çünkü ihanet, şah damarından bile daha yakın sana