2.Bölüm

Medya: Elvin

Kahvaltı ederken titreyen telefonum ile masadaki herkesin odağı telefonuna dönmüştü. Arayan en yakın arkadaşım Ecrin'di.

Telefonu alıp ayağa kalktım. “Daha kahvaltını etmedin, hayırdır abicim?” Diyen Aslan abime kısa bir yan bakış atarak konuştum. “Doydum ben abi, Ecrin arıyor. Mümkünse cevaplamak istiyorum.” Dedim bastıra, bastıra.

Konuşmasını beklemeden telefonumu alıp odama geçtim. “Alo Elvin, Burakla takipleşmeyi bırakmışsınız. Birşey mi oldu?” Bahsettiği Burak bana ayarlamaya çalıştığı arkadaşıydı. “Üç abim olduğunu öğrendi.” Dedim.

“Ee nolmuş yani?” Bıkkınlıkla iç çektim. “Artık bir abin daha var bacım dedi.” Karşıdan gelen küçük kıkırdamayı duyunca sinirle kaşlarımı çattım. “Ecrin, gülmesene!”

“Tamam, tamam demedim birşey.” Birkaç dakika daha konuştuktan sonra telefonu kapatıp salona geçtim. “Abi kalk hadi gidelim.” Dememle Volkan abim ayaklandı.

“Bir kere de ben demeden kalksan şaşardım zaten.” Dedim kapıya ilerlerken göz devirerek. “Söylenme be kızım, yürü.” Bugün herşey ekstra gıcıktı zaten. Kapıyı açmamla üç haftadır neredeyse hergün gördüğüm sarı kafayı görmem bir oldu.

Göz göze geldiğimizde aptal bir gülümsemeyle yüzüme baktı. 'Ne var?' der gibi kafamı sallayınca gözlerini kaçırıp arkamdaki abime döndü. “Naber Alperen? Yerleştiniz mi iyice?”

Alperen başıyla onaylayıp cevapladı. “Olduğu kadar yaptık birşeyler Volkan abi.” Volkan abi mi? Bunlar ne ara bu kadar samimi oldu? Sohbetlerine daha fazla katlanamayarak asansöre geçtim.

Abimde gülerek peşimden geldi. “Gülüm görüyorsun konuştuğumu ne bu tavır.” Omuz silktim. “Isınamıyorum çok gıcık bir tip.” Güldü.

★
Elimdeki meyve poşetleriyle binaya girdim. Her on adımda biraz bekleyip devam ediyordum. Abimlere bıraksam meyve sebze girmeyecekti eve.

Asansörün önüne geldiğimde önüne asılmış -kullanım dışı- yazısını görünce kaşlarımı çattım. “Yedinci kata bunlarla nasıl çıkayım şimdi!”

“Yardım isteyerek, belki?” Arkamdaki sese doğru dönüp pişkin, pişkin bakan Alperen'e baktım. “İstemiyorum yardım falan.” Diyerek elimdeki poşetlerle merdivenlere yöneldim.

Elim kolum yok sanki, napayım be senin yardımını. Merdivenleri seri, seri adımladım. “Tek tek poşetten firar ediyorlar, yavaş mı olsan?” Diyerek elindeki elmayı poşetime koyan Alperen'e karşılık göz devirmekle yetindim.

“Gelmese peşimden.” Güldü. “Asansör tek sana mı bozuk? Banada bozuk.” Yani, haklı olabilir. Arkamda kalsın diye hızlı, hızlı merdivenleri çıktım. Poşetten 'firar' eden elmalar ile sabırla iç çekerek durdum.

Arkamdan yetişmek için hızlı, hızlı adımlarla gelen Alperen düşen elmaları poşete koydu. Hiç birşey demeden sağ elimdeki poşetleri ona uzattım. Kısa gülüşünün ardından uzattığım poşetleri aldı.

“Rica ederim.” Ona bakmadan merdivenleri çıkmaya devam ettim. “Teşekkür etmedim.” Sonunda bizim kata gelince poşetleri aldım. “Olsun ben ettin sayıyorum.” Göz devirdim. “Sayma.”

Ellerim dolu olduğu için kapıya tekme attım. Alperenin kahkahası iyice sinirimi bozmuştu. Hayvan belgeseli izliyor sanki ilgiye bak. Kapıyı Toprak abim açtı. Bana birşey demeden Alperen'le sohbete başlayınca tahammül edemeyerek içeri girdim.

Poşetleri mutfağa bırakıp odama geçtim. Odama girdiğim gibi de üstümü değiştirdim. Salona geçip Aslan abimin yanına oturdum. Önündeki kurabiyeleri tıkanıyordu. Bir tanesini alıp ısırdım. “Sen mi yaptın?” Dedim inanamayarak.

“Karşı komşumuz yapmış.” Alperen'in aksine kızların çok samimi olduğuna adım gibi emindim. “Tabak boş gönderilmez ben demeden götürme sakın.”

Başıyla onayladı. İki kahveyle içeri gelen Toprak abim birini bana uzattı. Alıp balkona geçtim. Yeni favori aktivite budur artık. Huzur, sessizlik..

Düşüncelerimi bölen şey karşı dairemizden gelen son ses oyun sesi olmuştu. Ayaklanıp biraz eğilerek balkonlarına baktım. Alpereni görmemle kahvemi alıp yüksek sesle konuştum. “Yuh ama artık!”