1.Bölüm

Dün gece kurduğum alarm ben hariç herkesi uyandırdığı için en büyük abim Volkan beni sarsıyordu. “Of abi off!” Dedim bıkkınlıkla, ellerini itip yataktan doğruldum.

“Yuh artık Elvin, kalk zahmet de hazırlan. Dua et ben bırakıyorum okuluna da, geç kalmıyorsun. Memlekete mi göndersem seni napsam?”

Tek nefesle söylediklerine derin bir iç çekerek göz devirdim. “Annemin yokluğunu aratmıyorsun zaten, arada nefes al da ölme.”

Ayağa kalkıp boy aynasının önüne geçti. “On dakikan var daha da beklemem gülüm.” Dedikten sonra odadan çıktı.

İç çekerek birkaç dakika yatakta oturduktan sonra ayağa kalktım. Aynaya bakmaktan kaçınarak odamdan çıkıp banyoya gittim.

Yüzümü yıkadıktan sonra saçlarımı tarayıp düzleştirdim. Makyajımı çıkarmadan yattığım için göz altlarım siyahtı. Saçlarım kısa olduğu için düzleştirirken fazla zaman harcamamıştım.

Gelmişimi geçmişimi, alın yazımı kapatacak bir makyaj yaptıktan sonra giyinip salona geçtim. Ortancı abim Toprak her gün yaptığı gibi kahvaltıyı hazırlamış, kahvesini alıp balkona geçmişti.

En küçük abim Aslan'la Volkan abim kahvaltı ediyordu. Bende yanlarına gidip kahvaltıya geçtim. “Düzgün nefes al Elvin.” Diyen Aslan abime göz devirdim. “Kes sesini.”

Yüzünü gıcıklığına yamultup hayvan gibi yemek yemeye devam etti. “Didişmeyin köpek gibi.” Bir kaç dakika sonra kalktık. Geçen seneye kadar memlekette, izmir'de annem ve babamla yaşıyordum.

Üniversiteyi İstanbul'da kazanınca bizimkilerin aklı bende kalmasın diye abimlerin yanına yerleşmiştim. Dolaptan montumu alıp kapıyı açtım.

Açmam ile karşı dairenin açık kapısını farkettim. Aylardır bomboş olan eve sonunda birileri taşınmıştı. Açık olan kapının önünde büyük koli taşıyan sarışın bir oğlan vardı.

Onunda gözleri beni bulduğunda arkamdan gelen Volkan abim kolunu sertçe omzuma atıp beni yanına çekti. Göz devirdim, benimle aynı ifadeyle sarışın oğlana baktı.

“Hayırlı olsun, Volkan ben.” Az daha kas abi. Gülümseyerek elini abime uzattı. “Teşekkürler Volkan, Alperen bende.” Abim uzatılan eli sıktığında, yeni komşumuz Alperenin saniyelik bir şekilde ifadesinin değiştiğini gördüm.

Zoraki bir gülümsemeyle elini çekmeye çalıştı. Gözleri bana döndü. “Siz?” Gülümsemesine karşılık vermeden konuştum. “Elvin.”

Gözlerimle abimi işaret ettim. “Kardeşiyim.” Gülümsemesi genişledi. Abim sertçe söze girdi. “Neyse gidelim artık, kolay gelsin.”

Alperen gülümsemesini bozmadan kafasıyla onaylayıp elindeki koliyle boş olan eve geçti. Abimle asansöre geçtiğimizde sinirle konuştu. “Kardeşim olduğunu niye belirtme gereği duydun Elvin?”

“Yuh abi ya!”

•••~★~•••

Sabah okula bıraktığı gibi öğlende yine Volkan abim eve getirmişti. Bizim kata geçtiğimizde bu sefer karşı daireden iki kız çıktı. Diğerine göre daha kısa olan sarı uzun saçlı yeşil gözlü bir kızdı. Sabah gördüğümüz Alperen'i andırıyordu yüzü.

Diğeri ise onun tam zıttı olarak esmer çok güzel bir kızdı. Ben selam bile veremeden abim hemen lafa atladı. “Merhaba, Volkan ben karşı komşunuzum sanırım.”

Kızlardan sarışın olan gülümseyerek abime baktı. “Evet yeni taşındık, Derin ben memnun oldum.” Ardından ondan daha sessiz olan yanındaki esmer kızı işaret etti.

“Ablam Hazal.” Memnun oldum faslı bittikten sonra Derin adlı kız gülümseyerek bana döndü. “Kardeşsiniz sanırım, çok benziyoruz.”

Gülümseyerek başımla onayladım. “Elvin ben, çok memnun oldum. Aslında sabah'ta Alperen diye birini gördük. Seni anımsatıyor, abin mi?” Güldü.

“Yok erkek kardeşimiz. Dört kardeşiz bir ablam daha var, Alperen en küçüğümüz.” Abim yine kolunu kuvvetini ayarlamadan omzuma atınca göz devirdim. “Bizde dört kardeşiz tesadüfe gel. En küçüğümüz de Elvin.”

“Ya abi benim dilim yok mu?” Sırıtarak gözleriyle susmamı ima etti. “Biz sizi daha fazla tutmayalım, umarım çok iyi anlaşırız.” Dedi adı Hazal olan kız.

...