İlk gece

Gece kasabanın üstüne yavaşça çöktü.
Kimse ışıkları açmadı. Sanki karanlık dikkat çekmemek için bilinçli bir tercihti.

İnsanlar evlerine çekilmişti ama uyuyan yoktu.
Pencerelerin arkasında bekleyen gölgeler vardı.
Saatler ilerliyor ama zaman geçmiyordu.

Harry, ailesinin evinde mutfak masasına oturmuştu. Önünde New York’tan getirdiği eski defter duruyordu. Araştırma grubundayken tuttuğu notlar…

Sayfaları sessizce çevirdi.

“Dalga frekansı kısa süreli,” diye mırıldandı.
“Yakın mesafede etkili…”

Birden dışarıdan bir ses geldi.

Harry başını kaldırdı.

Sokakta biri yürüyordu.

Adımlar yavaştı. Acele etmiyordu.
Harry perdeyi araladı ama karanlıkta kimseyi seçemedi.

O sırada kasabanın başka bir evinde, yaralananlardan biri yatağında doğruldu.
Yüzünde hâlâ ifade yoktu.
Ama gözleri açıktı.

Ve ilk kez…
hiçbir sebep yokken gülümsedi.

Aynı anda kasabanın girişinde bir araç durdu.
Farlar yanmadı. Motor sustu

Bu gece,
kimse için sıradan olmayacaktı...

Harry defterin arasında sıkışmış bir sayfayı fark etti.

Daha önce dikkatini çekmemişti. Kenarları kıvrılmış, aceleyle yazılmıştı.
Sayfayı açtı.

“Test alanlarında cihaz tek başına bırakılmaz.”
“Yakında bir kontrol noktası olur.”
Harry’nin kalbi hızlandı.

“Kontrol noktası…” diye fısıldadı.
Defterde küçük bir çizim vardı.
Basit bir şema.

Bir merkez ve etrafında birkaç işaret.
Kasabayı düşündü.

Giriş tabelasını.
Eski su deposunu.
Kapatılmış trafo binasını.
Hepsi aynı mesafedeydi.

Harry ayağa kalktı.
Montunu aldı ama ışığı yakmadı.

Dışarı çıkarken sessiz olmaya dikkat etti.
Sokak boştu.

Ama o yürüdükçe, yalnız olmadığını hissediyordu.
Trafo binasına yaklaştığında durdu.

Kapı kilitliydi…
ama kilit yeniydi...

Beğenin lütfen (⁠•⁠‿⁠•⁠)