3.BÖLÜM;ALİYE

Hastane kolidorunda sessiz ve sakince ilerliyordum.Fazlasıyla sıkıcı bir gündü.Sakindi,sessizdi.Sakin adımlarla kafeteryaya ilerlemeye başladım.Kahve iyi gelebilirdi...

Kafeteryaya girdiğimde kendime kahve aldım ve boşta olan masalardan birine ilerledim.Sandalye çektim ve oturdum.

Etrafa bakmaya başladım.Kalabalık değildi.Sadece kahve bölümünde biraz yoğunluk vardı.Etrafa bakmaya devam ederken yoğunluğun arasından bana doğru ilerleyen kişiye baktım.Meslektaşlarımdan birisi bana doğru geliyordu, çok ta samimi değildik.
Erkeklerle çok ilgilenmediğim için kendisiyle de ilgilenmedim, bakışlarımı başka tarafa çevirdim.Daha sonra iç sesim konuşmaya başladı.

Buraya gelirken ayağı kayıp düşseydi çok komik olmaz mıydı?

Kafamdaki bu düşüncelerin kaybolmasını sağlayan şey karşıma bir sandalye çekilip,bir bedenin karşıma oturması oldu.Ona döndüm.

"Nasılsın Beyza?Çok konuşamıyordukta, öyle sohbet etmeye geldim."

Gülümsedim.

"İyiyim Aras.Teşekkür ederim,sen nasılsın?"

"Seni gördüm daha iyi oldum diyebilirim."

Hafifçe kaşlarımı çattım.

"Anlamadım?" Dedim sorarcasına.

"Yani, hastanede konuşacak kimseyi bulamadım.Seni görmek iyi geldi."

Cevap vermedim.Bu cümleye ne cevap verebilirim ki?
Kahvemı aldım ve yudumlayıp tekrar masaya bıraktım.

"Eee nasıl gidiyor hayatın?"

"Stabil."

"Yok mu birisi?"

Kaşlarımı tekrsr çattım.Bu nasıl bir soru dedim kendi kendime.Ardından Aras'a baktım ve yapmacık bir şekilde gülümsedim.

"Hayır yok."

Anlık ona baktım ve kafamı sağa çevirdim.
Yakışıklı mıydı yoksa bana mı öyle geliyordu?
Konuşmak için dudaklarımı araladım ve Aras'a döndüm.

"Sizin yok sanırım?"

"Var fakat sevgilim değil, hoşlanıyorum.Ha bu arada, sizli bizli konuşmayalım lütfen."

Gülümsedim.

"Tamam,o halde bana kim olduğunu söyleyebilirsin özel değilse.Yardımcı olabilirim."

Duraksadı.Bana baktı sonrasında kahvesine odaklandı.
"Seni bu duruma sokmak istemem,kendim halletmeyi deneyeceğim.Teşekkür ederim."

"Rica ederim." Gülümsedim ve kahveme baktığımda bana uzatılan el ile gözlerimi Aras'a çevirdim.

"Bu hastanede,beraber görev yaptığımız sürece birbirimizin yanında olacağız, anlaştık mı?"

Gözlerini gözlerime kilitleyip gülümsedi.
Dostça gülümsedim ve elimi uzattım.
Ellerimiz temas ettiğinde derin bir nefes verdi.
Kısa süre sonra elimi geri çektim ve samimi bir gülümseme ile ayaklandım.

"Hastalar vardır şimdi,iyi günler Aras."

"İyi günler Beyza."

Masadan uzaklaştım ve hızlı adımlarla kapıya ilerledim.Kafeteryadan çıkış yaptığımda dikkatlice etrafa bakmaya başladım.
Daha sonra ise personel odasına girdim ve koltuğa uzanıp kendimi uykunun kollarına bıraktım...

~2 SAAT SONRA~

Gelen gürültüler ile gözlerimi araladım,uykulu gözlerle etrafa baktım.Ne oluyordu?Daha ne olduğunu anlayamamışken iç sesim yine konuşmaya başladı.

Kesin ultra yakışıklı birisi bizi kaçırmaya geldi,umarım filmlerdeki gibi bizi zorla kocası yapar.Gerçi, yakışıklıysa zorlama olacağını sanmam.

Ne diyordum ben? Saçmalıyordum.Ne kaçırılması?Ne kocası?
Kafamdaki düşüncelerden sıyrılıp ayaklandım.Üzerimi düzelttim,odadan çıktım ve hastanenin girişine ilerlemeye başladım.Etrafa baktığımda yoğun bir kalabalık olduğunu gördüm.Kalabalığa karıştığımda gördüğüm manzara ile adımlarım durdu.

Hastanede birkaç kez gördüğüm bir adam, meslektaşım olan Yaren'i tutmuş.Şakağına silah dayanmıştı.

Yaren.Çok konuşmadığımız,ama oldukça samimi olan meslektaşlarımdan birisiydi.

Hiç düşünmeden araya atladım.Ellerimi sakin ol dercesine kaldırdım ve sakince adama doğru ilerlemeye başladım.Adamın bakışları bana döndü.

"Beyefendi,sorun nedir bilmiyorum fakat konuşarak anlaşabiliriz."

Sinirle nefes verdi.

"Sorun ne?Sorun ne öylemi?Benim karımı tedavi edemediniz!Nasıl sorun olmaz."

Adam harbi hanımcı.

"Anlayamıyorum.Beyefendi,bunu konuşarak çözebiliriz."

Ani bir hareketle Yaren'i bıraktı ve kolumdan tutup kendisine çekti.kolunu boğazıma dolayıp silahını kafama yasladığında yutkundum.

Mafya dedik karşımıza çıkana bak.Şimdi ne yapacağız kızım.

etrafta çığlıklar koptuğunda etrafa baktım ve güldüm.Silah kafama dahada bastırıldığında etrafa baktım ve duraksadım.

"Beyefendi, lütfen silahı çekermisiniz."

Boğazımı daha sert kavradı.Anlık olarak nefesim kesildiğinde zorda olsa yutkundum.

"Kes çeneni bı sürtük!"

Etrafta herkesten şaşırmaya dair mırıldanmalar çıktığında duraksadım.

Sürtük mü dedi o?

Gözlerimi kapattım.Derin bir nefes alıp tekrar açtım.

"Ben miyim sürtük?"

Adam güldü.

"Değil misin"

İstese beni şuanda vurabilir,öldürebilirdi.

Fakat ben anlık gelen cesaret ile birşey yaptım.

Aniden dirseğimi sertçe göğsüne geçirdim ve silahı tutup kendimden uzaklaştırdım.

Herkes geri çekilip izlerken adama döndüm ve dizimi sertçe erkekliğine geçirdim.Yere çöktüğünde ona doğru eğildim.

"Öyle miymişim?"

Birşey demeden acı içinde kıvranışını izledim.
Yüzüne baktım ve sırıttım,fakat beklemediğim birşey oldu.

Adam arka cebinden bir çakı çıkartıp bana yaklaştırdı.Çakı tam karın boşluğuma geldiğinde adama baktım.Ve bazı anlar gözümün önüne geldi.

Okuldan eve geliyorum,salona girdiğimde babamı görüyorum, yatmış yerde heryer kan içinde.Göğsünde ise bıçak yarası.

Nefret içinde adama baktım.Çakının keskin yerini tutup çektiğimde çakı elimdeydi.Aynı zamanda ise elimde keskin bir acı hissediyordum.Tam o sırada çakıyı yere attım ve elime baktım.Ve sonrasında bir el omzuma dokundu.

Yaren.

Güvenlikler nihayet adamı olay yerinden uzaklaştırdığında Yaren kolumdan tuttu ve elime baktı.
Ve tabi o sırada alkışlar kopuyordu.

Elimi umursamadan etrafa baktım ve insanların çoğuyla göz teması kurdum.

"Alkışlar için teşekkür ediyorum,ve bir o kadarda zorda olan bir kadına yardımcı olmak yerine film izler gibi köşeye çekilip izlediğiniz için her birinizi kınıyorum."

Daha konuşmama devam edemeden Yaren kolumdan tutup pansuman odasına doğru çekiştirdi beni.

Pansuman odasına geldiğimizde umursamaz bir şekilde sedyeye oturdum ve Yaren ile göz teması kurdum.

"Teşekkür ederim." Dedi samimi bir şekilde gülümserken.

"Teşekkür etmene gerek yok çünkü bunu bir başka kadın zorda olsada yapardım.Ayrıca adamın karısına Allah sabır versin demek isterdim fakat oda normal değil anlaşılan."

Pansuman malzemelerini yanıma koyup bana baktı.
"Çok iyiydin kızım,neydi o hareketler öyle.Yanına gelecektim fakat Aras bey izin vermedi,araya girmemem gerektiğini ve senin halledebileceğini söyledi."

Gülümsedim.Aras ile ilgili olan hiç birşey umrumda değildi.

"Araya girmene gerek yoktu.Bakteri kadar beyni bile olmayan bir varlık için kendini tehliheye atmanı istemezdim Zaten."

Gülümsedi.Samimi biriydi aslında.Pansiman sırasında fazlasıyla sohbet ettik,hastane hakkında konuştuk, güldük eğlendik.

Pansuman bittiğinde pansuman odasından çıktık.
Kolidorda ilerlerken birçok kişi savunma dolayısıyla tebriklerini sunuyordu.

gülümsedim hepsine.Daha sonra ise hiçbir şey yaşanmamış gibi Yaren'i kolundan tutup kafeteryaya sürükledim.Kendimize atıştırmalık alıp hastanenin terasına çıktık.Dakikalarca,hatta belkide saatlerce Yaren ile hastane terasında oturup sohbet ettik.

Sanırım bu hastanede bana arkadaşlık yapacak kişiyi bulmuştum.

Hemde en iyisinden.

Samimi,güvenilir,neşeli,enerjik.

Sanırım sadece hastanede değil normal yaşamımdada bana arkadaşlık yapacak kişiyi bulmuştum.

Samimi, güvenilir ve de sadık.