1. BÖLÜM:DUYGUN

Aralık ayının soğuk günlerinden biri.zihnime derince kazınan ve kolay kolay çıkmayacağından emin olduğum günlerden biri.
Ben kim miyim?Ben Beyza Demirkıran.Sakin ve sessiz kişiliğinin altında geçmişinin nefretini ve yaralarını taşıyan bir kızım.Gecmişte ne yaşadığımı sorar gibisiniz.Gelin birlikte bakalım.

~17 YIL ÖNCE~
Okulda yaşadıklarını babasına anlatacak olmanın heyecanıyla eve ilerliyordu Beyza.Okulda ödevlerini tam yaptığı için öğretmeninden küçük,pembe bir yıldızlı sticker almıştı.Göğsüne yapıştırmış, babasına göstermek için hızla eve ilerliyordu.En sonunda evi göründüğünde mutlulukla sırıttı.Koşarak evin önüne geldiğinde kapının aralık olduğunu gördü."babam yapmıştır" diyerek eve giriş yaptı.Babasinin yanına gitmeden önce üst kata, odasına gitti.Çantasini bırakıp üzerini değiştirdi,elini yüzünü yıkadıktan sonrada stickerini tekrar göğsüne yapıştırıp alt kata indi.

"Babaa!" Ses gelmedi.
Annesi evde değildi çünkü annesi küçük bir butik otelde çalışıyordu.Babasının ise izin günüydü.
"Babaaa!" Yine ses gelmedi.Beyza salona ilerlerken tekrar seslendi.

"Babaa ben geld-" salon kapısından içeriye girdiğinde babasının yerde yattığını gördü.Siyah tişörtünün üzerinde fazlasıyla ıslaklık vardı.Kan gibi.Rengi solmuştu babasının.Beyza gülümseyerek ilerledi çünkü babasının ona şaka yaptığını düşünüyordu.
"Babaa şaka yaptığını biliyorum kalk hadii."
Güldü ama babasından ses gelmedi.Yere, babasının yanına çöktü.
"Babaa!Yer çok soğuk hasta olacaksın kalk."
Ses gelmedi.Beyza babasının elini tuttu.Çok soğuktu teni babasının.
"Of baba hasta olmuşsun işte üşümüşsün kalk."
Ses gelmedi.
"Baba küstün mü bana? Ödevlerimi yaptım gerçekten.Hatta yıldız aldım öğretmenimden"
Gülümseyip yıldızı aldı ve babasının koluna yapıştırdı.
Sarılmak için elini babasının göğsüne koyduğunda elinde sıcak bir sıvı hissetti.Bakışlarını eline çevirdiğinde kan olduğunu gördü.Korktu.Babasına baktı.
"Baba!Uf olmuş bak kanıyor."
Ellerine tekrar tekrar baktı Gözleri doldu ve ağlamaya başladı.
"Baba!Canın acıyordur kesin kalk lütfen!"
Bağırmaya başladı.
"Baba lütfen!"
Arkasından gelen adım seslerinin sahibine baktığında onun yan binalardaki komşuların olduğunu gördü.Büyük ihtimal sesleri duymuşlardı ve açık olan kapı sayesinde girmişlerdi eve.Birisi korkuyla yerde yatan adama bakarken birisi telefonuna sarıldı ve birkaç tuşa tıklayıp arama yapmaya başladı.Beyza korkmuş bir şekilde babasına bakarken yan komşuları olan Ayşe hanım Beyza'yı kucağına aldı.Dışarı çıkardı.Beyza birşey anlamıyordu.Neden herkes korkmuştu? Ayşe hanım'a döndü Beyza.
"Babam bana küsmüş" dudaklarını büzdü.Ayşe Hanım ne diyeceğini bilemedi sadece Beyzaya baktı.
"Küsmedi o sana.Uyumuş sadece."
Saçmaydı.Babası neden yerde uyusunki?
"Ama babam yerde uyuyamaz.Beli ağrır.
Hem o bu saatte uyumaz ki."
Gelen ambulansa çevirdi bakışlarını Beyza, Ambulanstan inen kişiler hızla eve koştu.Bir süre sonra sedyede babasını gördüğünde ona koştu.Babası ambulansa bindirilip götürülürken Beyza sadece izleyebilmişti.Peki sonrasında ne olacaktı?

~15 YIL ÖNCE~(şimdiki zamandan 15 yıl)

Babasının ölümünden 2 yıl geçmişti.Beyza babasının ölümünü kaldıramamıştı fakat yaraları azda olsa hafiflemişti.Zamana bırakıyordu.Annesi ise zengin bir iş adamı olan Haluk Bey ile evlenmiş, kısa zamanda onların evine yerleşmişlerdi.Haluk bey,Annesi Serap hanım,Beyza ve Üvey abisi Kerim olmak üzere 4 kişi yaşıyorlardı.Üvey abisi Kerim Beyza'ya sürekli temasta bulunuyordu.Beyza bunu annesine söylediğinde hep
"O seni sevdiğinden yapıyor." Cevabını aldı.
Ama babası öyle yapmıyordu.
Babası onu sevmiyormuydu?
Beyza bu temaslardan fazlasıyla rahatsızlık duyuyordu tabii ama annesi çok mutluydu ve annesinin mutluluğunu bozmak istemediği için sesini çıkarmıyordu.
Beyza elinde defteriyle annesinin odasına girdi.Annesi makyaj masasının karşısına oturmuş,makyaj yapıyordu
"Anne ödevime yardım eder misin?"
Annesi Beyza'ya baktı.
"Ben dışarı çıkacağım.Abin yardım etsin sana."
Dudak büzdü. Annesi ise Kerim'e seslendi
"Kerim,oğlum Beyza'nın ödevine yardım eder misin?"
Kerim seslendi
"Tabiki ederim."
Beyza defteriyle odasına ilerlediğinde gelen kapı sesiyle annesinin evden çıktığını anladı.
Evde teklerdi.
Kerim ve Beyza.

Kerim Beyza'nın odasına girdiğinde Beyza masum bir gülümsemeyle çalışma masasına ilerledi.Çalışma masasına ilerlerken onu durduran kişi Kerim'di.İğrenç bir sırıtışla Beyza'yı kendisine çekmiş, aralarındaki mesafeyi sıfıra indirmişti.
Beyza ise tüm gücünü kullanarak ondan kaçmış ve kendisini annesinin odasına kilitlenmişti.
Beyza henüz bilmiyordu fakat Kerim'den gelen temaslar o gün ile son bulmayacaktı.
~10 yıl önce~
Beyza 1 hafta önce annesinin ve üvey babasının ölüm haberini almıştı.Evde abisiyle kalıyordu.Abisi ona yaklaşmıyor.Aksine iyi bir abilik yapıyordu.Beyza ailesini kaybetmişti.Yanlızdı.Bu yalnızlığı son bulmayacaktı

Beyza odasına kapanmış yatağında uzanırken Kerim hızla odaya girdi.İğrenç bir sırıtışla Beyza'ya yaklaşırken Beyza hareket dahi edemedi.kitlendi.Ve o geceden sonra hayatı tamamen değişecekti.

~Şimdi ki zaman~
Evet, geçmişim böyle. Tıp fakültesini bitirip doktor olduktan sonra Kerim denilen o pislikten kaçmış,kendime küçük bir binada yeni bir hayat kurmuştum.Başarılı bir doktordum ama çok bilinmezdim.Abimden kurtulamamıştım.Lanet olası pislik hala yaşıyordu.Bazı geceler sarhoş bir şekilde kapıma dayanıyor.Polis konusunu açtığımda beni bir sırrım ile tehtid ediyordu.
Evet.benimde herkesten gizlediğim birşeyim vardı tabii.

Evimde, koltuğumda oturmuş telefonumla oyalanırken kasıklarımda hissettiğim sancı ile özel günümde olduğumu anladım.Ayaklanıp lavaboya ilerledim.
Olamaz,evde sadece birkaç tane ped kalmıştı.Oflayarak üzerimi değiştirdim ve ceketimi alıp hızla üzerime geçirdim.Evin anahtarını, cüzdanımı aldım ve ayakkabımı giyip evden çıktım.Market çokta uzak değildi.Ama yine de ben kulaklığımı taktım.ve şarkımı açtım.Açılan şarkı ile duraksadım ama değiştirme gereği duymadım.
Müslüm gürses-Nilüfer çalıyordu.Gülümsedim ve şarkıya eşlik ettim.

"Aynı değiliz,ikimizde.
zaaflarına bir gece,
Hatalarına bir nilüfer,
Sevgisizliğine bir
Hak verdim..."

Şarkı çalmaya devam ederken markete geldiğimi farkettiğimde kulaklığımı çıkardım.Hemen pedlerin olduğu reyona ilerleyip ihtiyacım olduğu kadar aldım.Ordan ise abur cubur reyonuna gittim, fazlasıyla çikolata cips falan aldım ve kasaya ilerledim.sırada beklerken arkama döndüm hafifçe,arkamda uzun boylu,siyah saçları ve kahverengi gözleri ile fazlasıyla etkileyici duran birisi vardı ama umursamadım.Önüme döndüm ve paramı verdikten sonra aldıklarımı siyah poşete koyan kasiyere ters bakışlar atarak marketten çıktım.Kulaklığımı taktım ve çalan şarkıyı dinlemeye başladım.
Bu seferde Şebnem ferah-Sigara çalıyordu.
Şarkı zevkimin iyi olduğunu düşünüyorum aslında.
Bu şarkıya da eşlik etmeye başladım sessizce mırıldanarak.

"Ben sigara dumanının altında,
Yana yana en sonunda kül oldum.
Sen kibritin hiç yanmayan ucunda,
Birinin hayatından geçmiş oldun..."

Gülümsedim. Tam o sırada birinin bana seslendiğini duyduğumda arkama döndüm.Lasada karşılaştığım adamdı ve elinde siyah bir ceket tutuyordu.
"Buyrun,bana mı seslendiniz?"
"Evet,beni yanlış anlamanızı istemiyorum ama bu ceketi alır mısınız lütfen?" Anlamamıştım.
Ta ki o an anlamıştım ki eşofmanıma kan bulaşmıştı.Utançla gözlerimi kapattım.Tam o an karşımdaki kişi tekrar seslendi.
"Yanlış anlamayın lütfen bu ceketi alın.Sizi utandırdıysam kusura bakmayın sadece yardımcı olmak istemiştim."
Gözlerimi geri açtım ve derin nefes aldım.
Uzatılan ceketi aldım ve nazikçe gülümsedim.
"Çok teşekkür ederim." Dedim ve geri önüme dönüp ilerlemeye başladım.ilerlerkende ceketi belime bağladım.Fazlasıyla utanmıştım.Bir an önce eve gitmek istiyordum.
Arkamı dönüp baktığımda onun orada olmadığını gördüm.Nereye gitmişti?
Bir dakika.Peki ya ben neden bunu sorguluyordum?