Tanıdık Gelen Kaptan

Henüz evden çıkmamıştım fakat evden hızlı çıkmam için tehdit mesajları atan Selin'i daha fazla zorlamadan çıkmak için hızlandım. Ayakkabılarımıda giyip evden koşar adımlarla çıktım birazcık daha oyalanırsam eğer, Selin benle gün boyu uğraşacaktı. Selin her zamanki gibi beni gene buluştuğumuz parkın orda bekliyordu hızlı adımlarla yanına ulaştım bana garip bir bakış attı sanırım birazcık sinirlenmişti. Yapcak bir şey yoktu uyuya kalmıştım. Yürümeye başladık sanki azımıza zincir vurmuşlardıda konuşamıyorduk ilk defa konuşmadan sessiz sessiz yürüyordukki buda kısa sürmedi Selin hemen atıldı. "Bugünki basketbol maçına gidiyoruz dimii?" Ah nerdeyse unutuyordumki keşke unutsaymışım çünkü ben böyle şeyleri sevmezdim.Sadace arkadaşımı yanlız bırakmamak için bazen yanında eşlik ediyordum ve bugün gene edecektim. Aslında ona Bora eşlik edicekti ama benimde gelmemi istiyordu. Her zamanki gibi kırmak istemiyordum. "Tabikii bu maç için heyecanlanıyorum."
Kesinlikle bu bir yalandı ve bu yalanı anlamış olacakki "Tabii canım bilmemmi gecede uyuyamamışsındır şimdi sen." Evet gece uyuyamadığım doğruydu ama bu konu için deildi. Çünkü biraz uyuduktan sonra uyanıp olanları , kendimi neden böyle bir olaya yorduğumu düşünmüştüm."Dalga geçme lütfen böyle şeyleri sevmediğimi çok iyi şekilde biliyorsun sadece seni kırmak istemiyorum."
"Ahh evet biliyorum böyle şeyleri sevmediğini ama bunu kaçırmaman gerekiyo." Bir şeyler karıştırıyormuş gibime geliyordu fakat benim hakkımda karıştıracağı bir şey olamaz diye düşünüyorumki zatende öyledir umarım.Genede içimi böyle bir şey kurcaladığı için sordum.
"Bir şeylermi karıştırıyorsun acaba?"
"Gökçe Allah aşkına ne gibi bir şey karıştıra bilirim sabah aklını peynir ekmeklemi yedin?" Demişti ama tavırları bir şüpheliydi , ben selin'in her halinden anlardımki bunuda anladığı düşünüyordum. Gene fazla umursamayıp akışına bırakacaktım.
"Hayır , sadece birazcık garip davranıyorsun gibime geldi boşver şimdi sen onu, birazcık daha hızlanmassak derse geç kalıcaz."
Dedim ve adımlarımızı hızlandırmaya başladık birazcık daha hızlansak koşucaktık fakat bu kadar hız yeterdi. Birazcık yürüdükten sonra okula geldik. Şanslıydıkki zil çaldığında okulun bahçesindeydik. Geç kalmak sorun deildi ama bugün ilk ders matematik hocasınaydı ve bana matematik yapamadığım için takmıştı. Geç kaldığımı görürse benle daha çok uğraşacakti.
Hızlı adımlarla sınıfa girdik. Sırama yöneldim bugünde sırada kağıttan yapılmış bir gül vardı. Benden önce Selin fark etti ilk önce anlam vermemiş gibi duruyordu fakat sonra takmadı. Garip davrandığının diğer bir kanıtıda buydu normalde böyle bir davranış sergilemezdi. Sorardı, susmazdı, araştırırdı, bulurdu fakat araştırmayı geçtim sormaya bile yeltenmedi.İşime gelmişti fakat bugünki garipliği gittikçe daha çok belli oluyordu. Gülü alıp çantam attım. Ders başladı aradan saatlar geçti...

3.tenefüse çıktık Selinle birlikte kantine indik bugün ayrı bir güzeldi ve garipdi dersler bir hayli hızlı geçiyor zaman durmaksızın akıyordu. Selin'in garip davranışlarıda devam ediyordu fakat derste bir kaç kez daha sormuş olduğum için bıkmıştı. Bende sormayı bıraktım elinde sonunda bu işin kokusu çıkacaktı. Kantinden tam brownie alıcaktım ama kantinin bir köşesindeki sarı çocuk gözüme çarptı. Bu dün Borayla birlikte mahalleye gelen yeşil motorlu çocuktu. Gıcık birine benziyorduki sarı erkekler böyle oluyordu. Dikkatimi tekrar topladım ve bir brownie aldım. Sarı çocuğun yanına Bora geldi. Bunların burda ne işi vardiki?
Dersleri öğleden sonraydı ve bugün öğleden sonra maç olduğu için dersler iptal edilmişti. Salakmıydı bunlar?
Benim yerime zeka seviyesi düşük sınıfımda derse girebilirlerdi. Etrafıma baktım fakat Selin'i göremedim. Birazcık daha bakındım ve Bora'ya yapışmış şekilde gördüm. Tamam kanki seviyonda bu kadarda olmazki. Mecburen oraya yöneldim. Aykalarım geri geri gitmek istiyordu fakat Selin'i onların yanından koparmam lazımdı. Tam yanlarına gitmedim mesafeli duruyordum. "Selin artık Bora'ya yapışmayı bırakırmısın?" Tam yerinde bir soruydu Gökçe aferin tebrik, tebrik ve tebrik şimdi beni enişteci bir kız sanıcaklardı fakat ben Bora'dan NEFRET EDİYORDUM. Sarı çocuk bana dönüp "Çok tanıdık geliyorsu , tanışıyormuyuz?" Salakmıydı bu çocuk? Motoruyla hava atar gibi durup durup bana bakarkenki zamanı hatırlamıyormuydu? yoksa körmüydü? Çok soru birikti gene aklıma
"Ahh hayır fakat dün öküz gibi baktığın kızın tanıdık gelmesi normal." dedim, çocuk bunu dememi beklemiyordu sanırım önce şaşırdı fakat sonra yüzümde bu durumdan keyif alıyormuş gibi bir tavır takındı. "Ha evet dünki kızsın Gökçeydi dimi? Bora söylemişti." Hay ben o Bora'nın varya annesinin elinden öpem
"Evet adım Gökçe." Dedim anın ruh haliyle çocuğa öküz demiştim fakat şuan öküz gibi davranan bendim. Ama bu sarı çocuğun öküz olduğunu değiştirmiyordu. Boyu bayada uzundu yada zürafamı olmalıydı? Zürafa daha uygun geldi ve artık ona zürafa dicektim. "Memnun oldum Gökçe ben Yiğit Ege ama sadece Yiğit veya Ege'de diye bilirsin." Dedi, fakat ben hiç memnun olmamıştım. Bide istediğin gibi diyor bu konuşamdan sonra bir daha konuşcağımızı bile düşünmüyordum ben fakat bozuntuya vermeden "Bende" dedim. Zil ilk defa bu kadar uzun gelmişti normalde zilin şuan kırk kere çalması lazımdı fakat hâlâ çalmamıştı. Artık burdaki muhabbete dayanamıyordum Selin'i tutdum ve çektim. "Zil çalıcak şimdi ayrılın bakalım." dedim , ve Selin'i sürüklemeye başladım. Bıraksam sabah kadar orda kalacaktı aşk gözünü kör etmişti. "Gökçe ya bari bir görüşürüz deseydik ayıp oldu." Bu kız gerçekten sorunluydu "Selin sende bir salaklık seziyorum canım arkadaşım." Tabiki Selin'e şu saate kadar sürekli bunu söylediğim için bıkmıştı. "Ya üf Gökçe gene başlama artık lütfen." Demişti ve gayette haklıydı o yüzden bir şey diyememiştim ve sürüklemeye devam ettim sınıfa girdik ve çalmayan zil biz sınıfa girince çaldı. Allah razı olsun sınıfa girmeye yeltenmesek sanki çalmıcak gibiydi. Canım edebiyat hocamızda zilin iniltisini duyar duymaz ışınlanmıştı. Büyücü olduğuna inanıyordum bu kadının başka açıklaması yoktu. Edebiyat dersindeki hiç bir iki hücreli dinlemiyordu hatta bir birleriyle kağıt savaşı başlatmıştı. Hocanın bağırmaktan boğazı yırtılmıştı fakat bizim iki hücrelilerde tık yoktu. Bu ders böyle geçmiceğini anlayınca sıraya kafamı koydum...

Çıkış saati gelmişti ve ben 4.dersten beri uyuyordum bu güzeldi fakat toparlanmam birazcık uzun sürdü ve bu durum Selin'i hafif sinir etmiştim. Maç vardı, her zamanki gibi gidesimde yoktu. Selin kolumdan tutduğu gibi sürüklemeye başladı kaçacağımımı düşünüyordu acaba? Öyle bir şey yapmıcaktım fakat bir şey demedim.
Sürükleyerek bahçeye çıkardı. Karşımızda Bora vardıki gene onu boğasım gelmişti. Habeş maymunlarına benziyorduki normaldi doğası buydu. Üçümüz birlikte kapalı basket sahasına doğru yürümeye başladık.Boray'la Selin sohbet ediyor ben ise telefonumdan bir şeylerle uğraşıyordum. Birazcık yürüdükten sonra kapının önünde durduk ve yanımıza uzun boylu sarı saçlı biri geldi. Bu zürafamıydı? Tabikii de oydu kendisi basket takımının kaptanımıydı? Birazcık inceledim üstünde basketbol kaptanı forması vardı. Kesinlikle biz bu zürafa için gelmiştik başka açıklaması yoktu. "Sanırım karizmamdan dolayı daldın merak etme normal bütün kızlar böyle." Onu ne kadar inceledim bilmiyorum fakat zürafanın sözleriyle kendime geldim. Ne diyor be bu it? Ona aşık olduğumumu düşünüyordu. Kafamı kaldırıp baktım boyu iki katımda sanırım bunu 3. tenefüste fark etmiştik fakat bu kadar uzun durmuyordu benden. Salak salak sırıtıyordu sinirlerimi bozuyordu. Fakat ayrı bir havasıda vardı. İçeri geçtik maç başlamak üzereydi. Bir kaç dakika sonra salon doldu maç başladı. Baya çekişmeli gidiyordu skorlar eşitti taki zürafanın attığı basketle birlikte dağılmıştı öndeydik. Sevinmiştim çünkü okulumu her ne kadar sevmesemde okul namus meselesiydi. Takımımızı sonuna kadar destekledim. Aynı zamanda zürafayı inceledim basket attığında dönüp bana bakıyor , göz kırpıyordu. Rahatsız ediciydi maç sonu bunu ona sötleyecektim. Maçın son dakikalarıydı ve hâlâ öndeydik, böylede devam ettik. Maç bitti bizim okul kazanmıştı okuldaki herkes bir neşe içindeydi müdür zürafayı yani takım kaptanını ve takımı tebrik ediyor onları övüyodu. Çıkışa doğru yöneldim burası beni artık darartmıştı ve arkamdan bir ses duydum. "Gökçe"
Ses tanıdık gelmemişti. Arkamı döndüm bana seslenen zürafanın takendisiydi. Beni napıcaktı? Neden bana sesleniyor? Aklımda sorular birikmiştiki o cevapladı birini.
"Sana neden seslendiğimi düşünüyorsunki haklısında sana bunu vermek istedim." Dedi , bana kağıttan yapılmış mavi bir kuğu uzattı. Bunu bana uzattığına göre sıramada origamileri zürafa bırakmıştı ama nasıl olurdu? Bana kuğu, gül gibi origamileri bumu bırakmıştı? Sürekli aynı sorular kafamın içinde dönüp duruyordu.
"Sanırım başkasına bırakacaktın sıraları şaşırdın."
"Hayır ben Gökçe diye birine bırakıyordumki doğru kişiye bırakmışım."
Nasıl yani düpe düz bana bırakmıştı. Bana sırıtarak bakıyordu. Çok güzel gülüyordu fakat onu hâlâ tanımadığım için yargılamaya devam edicektimki saatin geç olduğunu fark ettim. Ailem beni öldürcekti eğer eve söylediğin saatte olmassam evde kaos başlardı. Fakat söylediğim saate 10 dakika kalmıştı yetişmem imkansızdan başka hiç bir şey deildi.
"Kusura bakma origamiler için teşekkür ederim gerçekten çok hoşlar fakat eve geç kalacağım gitmem gerek."
"Daha erken değilmi?"
Napıcaktıki bu şimdi ha erken ha değil kardeşim napcan sen?
"Ailem sorun çıkartıyor şimdi gitmem gerekiyor 10 dakikam kaldı."
" Anladım fakat 10 dakikada sen oraya yetişemezsinki."
Bana laf yetiştirmeye çalışırken aynı zamanda hızlı adımlarıyla bana eşlik ediyordu.
"Bende biliyorum lütfen beni oyalama gerçekten benim acilen eve yetişmem lazım."
Bir an kolumdan tuttu ve beni çekmeye başladı. Ne olduğunu anlamaya çalışıyordum
"Napmaya çalışıyorsun!"
"Madem seni ben tutdum bunu telafi edeceğim seni evine bırakacağım."
"Sana beni sen tutdun diyen olmadiki ya"
"Olsun ben bırakırım hemde eve geç kalmamış olursun."
Buna gerçekten ihtiyacım vardı fakat hatırladığım kadarıyla bu zürafanın motoru vardı ve ben motorlardan korkardım nasıl olucaktı peki?
Yeşil motrunun yanına gelmiştik. Tek kask vardı ve dönüp onuda bana takmıştı.
"Şeyy bir şey diyeceğim Yiğit Ege"
"Diye bilirsinn tabikii ayrıca sana demiştim. İlla Yiğit Ege demene gerek yok Yiğit ve ya Ege diye bilirsin."
"Peki Ege şeyy ben motordan korkuyorum , kendimi bine bilecekmiş gibi hissetmiyorum."
Gerçektende bine bilecek cesaretim yoktu korkuyordum. Hatta şuan altıma bile işeye bilirdim.
"Korkma bana tutun sakın bırakma yavaş sürerim senin için" ve öylede yaptı 5 dakika içinde evde oldum. Bu çok iyiydi ailemden azar işitmicektimki Ege'ye döndüm.
"Teşekkür ederim gerçekten"
"Bir şey değil her zaman yapabilirim bunu." dedi , nasıl yani? Her zaman derken? Fazla umursamadım fakat bu laf hoşuma gitmişti. Ben içeri girene kadar gitmemişti ve beni izlemişti. İçeri girdim odama çıktım. Camdan hâlâ ordamı diye baktım fakat gitmişti.