Hayat veren yeşiller

Ders çalışıyordum daha doğrusu ders çalışmaya çalılıyordum. Bu kaptan aklımdan çıkmıyordu neden olduğunu anlamıyordum. Yeni tanıştığım bir çocuğa karşı böyle olmam garipti hatta tanışmış bile sayılmazdık. Hakkında bildiğim şeyler ismi, basketbol kaptanı olması, yeşil moturunun olması başka hiç bir şey yok. Bu da hâliyle garip geliyordu insana ki öyleydide. Derslerime odaklanmam gerekiyordu fakat olmuyordu. Sınavlar yaklaşmıştı ve matematik yapamıyordum. Bı gidişle hiç bir zaman yapamıyacaktım. Nasıl olcaktı bunlar keşke bir mucize olsaydıda her şeyi bilebilseydik. Şuan bu kadar uyuşukluğumdan dolayı sınav zamanı şikayetlenecektim fakat dikkatimi toplayamıyordum. Dersi bırakıp masamın üzerindeki telefonumu aldım ve kendimi yatağa bıraktım. İnstegrama girdim ve keşfetime bakmaya başladım. Gene saçma salak bir keşfetim vardı. Canım çok sıkılmıştı telefonumda tek bir mesaj dahi yoktu. Bugün bir sakinlik var gibiydi buda beni biraz rahatlatmıştı. Ama bu kaptan çocuk benim kafamı karıştırıyordu. Yataktan kalktım telefonumu aldığım yere geri bıraktım ve odamın camına doğru gittim. Perdiyi araladım ve camı açtım. Yaz geldiği için akşamları hava serin olmuyordu. Bu yüzden boynumu uzattım camdan dışarı ve dışarıyı izlemeye başladım. Yazları bu camdan dışarıyı izlemek düşüncelerime çok iyi geliyordu. Ama bu sefer bir gariplik vardığı baktığım yer tek bir yerdi. "SARI ÇOCUĞU İLK GÖRDÜĞÜM YER." Kafayı yiyordum. Ne yapacağımıda bilmiyordumki bu durumu kimseyede söyleyemezdim. Herkes salak saçma yorumlar yapacaktı ve benim sinirlerimi bozakcaklardı içimde tutmalıyım fakat kafayıda yememeliyim. Kendimi tekrardan yatağa attım. Düşünceler içinde boğulmayı seçtim.
Bir halsizlikle uyandım. Dün gece düşünceler içinde boğulmayı seçmiştim fakat fazla sürmeden uyuya kalmıştım. Bu kaptanın havası fena çarpmıştı fakat yapçak pek bir şey yoktu. Yataktan birazcık daha döndükten sonra kalktım. Hazırlandım ve aşağıya indim. Annem mis gibi kahvaltı hazırlamıştı fakat canım pek bir şey istemiyordu. Bu yüzden kahvaltıyı es geçtim ve hırkamı askılıktan aldım. Ayakkabıları giydim ve son bir kez kapının hemen yanındaki boy aynasından kendime baktım. Hazırdım ve evden çıkmak için kapıyı açtım fakat saniyesinde annemin sesi duyuldu.
"Tatlım kahvaltı yapmadan mı gidiyorsun?"
"Evet anne canım pek bir şey istemiyor eğer acıkırsam kantinden bir şeyler alırım." Dedim zaten nerdeyse hep böyle yapıyordum ama nadiren evde yemek yediğimde oluyordu. Alışmışlardı fakat annem sormadan edemiyordu.
"Peki tatlım iyi dersler." Dedi ve evden çıktım. Kulaklığımı taktım ve yürümeye başladım. Sabahçı olduğumdan dolayı fazla erken çıkıyordum ve bazen güneş tam doğmamış oluyordu. Bu durum çok sıkıcıydı fakat seneye artık öğlenci olacaktım. Evet okul düzeni böyleydi, 9 ve 10. Sınıflar sabahçı, 11 ve 12. Sınıflar ise öğlenciydi. Yeni gelen müdürümüz bu durumu değiştireceğini söylüyordu fakat daha hiç bir şey olmamıştı. Bu yüzdende Sarı çocuğu diğer maçına kadar göremeyecektim. İçimi bir üzüntü kapladı. Bu çocuğu göremeyeceğim içinmi üzülüyordum. "Salakmısın Gökçe?" diye geçirdim içinden , yoluma devam ediyordumki bir anda ayağım burkuldu ve yere düştüm. Daldığım için önüme bakmamıştım ve bir taşa takılmıştım. Yerden kalkmaya çalıştım fakat kalkamadım. Ayağımın üstüne basamıyordum. Tekrardan denedim fakat bir sonuç elde edemedim. Ayağa kaltım ve ayağımın üstüne basmamaya özen gösterek yandaki banya oturdum. Ayağımın üzerine basamıyordum ve feci şekilde ağrıyodu. Birazcık oturduktan sonra tekrar denedim ama ayağım daha kötü acıma başladı. Hiç bir şekilde yüreyemiyor hareket edeniyordum. Okula geç kalmıştım zaten bu haldede okula gidemezdim. Fakat eve dönebilecek bir halimde yoktu kalmıştım burada böyle işte. Tam tekrar ayağa kalkmaya deneyecekken bir motorun sesi duyuldu. Kafamı kaldırıp baktım bu o kaptandı. Kafasında kaskı vardı fakat motorundan tanımıştım. Yanımda durdu kaskını çıkardı bana baktı ufak bir bakışma gerçekleşti ve ben fark ettimki kaptanın gözleri yeşildi. İnsanın içini yeşerten şekildeydi. Bir an sessizliği böldü ve, "Burda ne yapıyorsun ders başlamış olması gerekiyor diye biliyordum?" Sanki keyfimden duruyordum sorduğu soruya bak ya, " doğru biliyorsun fakat bende burdan keyfimden durmuyorum, ayağım burkuldu yürüyemiyorum." Dedim bir an duraksadım, hani biz bir daha görüşmicektik? Öyle söylemiştim fakat bugünde bu konudan dolayı üzülmüştüm garipti fakat karşılaşmak iyi gelmişti. "Hmm yani birileri yürümeyi bilmiyor." Ne kadae ukala biriydi bu keşke karşılaşmasaydık. Bu yanıtına hâliyle cevap vermemiştim. Sadece yüzüne bakmakla yetindim. Oda cevabımı anlayacak olduki. "Tamam, tamam kusura bakma şaka yapmak istemiştim. Yardım etmemi istermisin?" Diye sordu isterdim fakat motorlardan korktuğumu biliyordu geçen sefer mecburen bir seferlik binmiştim ama bu sefer binmicektim. "Teşekkürler birazdan ağrısı geçer bence ben giderim geri" geçmiyeceğini biliyordum fakat motora binmek istemiyordum. "Motordan korktuğundan böyle diyorsun değilmi? çünkü bunun başka açıklaması yok merak etme bana sarılırsan düşmezsin." Dedi, ona güvenesim geliyordu. Nedensizce ona delilercesine güvenesim geliyordu hatta motor korkumu yeniyor gibiyim o kadar yani. "Peki ama hızlı sürmek yok." Dediğimde bana bakarak güldü "Tamam hızlı sürmek yok anlaşıldı komutan." Dedi, ve banktan kalkmama yardım etmek için koluma girdi. Yanıma yaklaşınca kendi kokusu geldi. İnsanı deli edercesine bir kokusu vardı. Hoştu fakat benim Yiğit'in hakkında düşündükleri bilse bir kaç günlük bir kız için fazla olduğunu söyler ve beni deli ilan ederdi. Motorun yanına getirdi beni ve binmeme yardım etti. Yanında tek bir kask olduğu için onuda bana taktı ve kendiside motora bindi, kendisine korktuğum için sarıla bileceğimii söyledi. Ve dediği gibi yaptım sarıldım ama motor çalışınca ufak bir çığlık attım. Bana "sakin olurmusun biraz bu bir motor uçak değil dedi." Çok rahatlatmıştı içimi nasıl olurda ben bu ayrımı fark edememiştim ya diye düşündüm fakat motor hareket halinde olduğu için aklıma korkumtan başka bir şey gelmiyordu. Bu yüzden daha sıkı sarıldım ve gözlerimi kapattım. 4-5 dakikada evin önüne gelmiş olucazki motoru durdurdu ve bana "Aç gözlerini artık geldik." Dedi gözlerimi kapattığımı nerden anlamıştı? Ben bile anlamamıştım doğru dürüst. Yiğit'e teşekkür ettim. Ve motordan incekken beni durdurdu ve yardım etti. Aslında gerek yoktu fakat bu daha iyi geliyordu. Ayağımın üstüne bile basmadan acısını çekiyordum. Bana "istersen eve kadar eşlik edebilirim." Dedi fakat buna hiç gerek yoktu. "Gerke yok tekrardan çok teşekkürler." Dedim ama o bu durumda yardıma gerek duyduğu düşünmüş olacakki tekrardan koluma girdi ve benle birlikte gelmeye başladı. Tamam geliyordu gelmesinede anneme ne diyecektimki şimdi diye düşünmeye kalmadan evin kapısına geldik. Geri dönde diyemedim o yüzden zile basmakla yetindim. Yanımda brnim iki katım olan biriyle durmam ve ayrıca kapıyı annemin açması olayı çok garipti annem kapıyı açınca bir şok geçirdi. Fakat ben hemen içeri atıldım. Sonra hemen Yiğit'e teşekkürümü edip kapıyı kapattım. İçeri geçmeye yeltendim fakat olmadı. Annem yardım etti ve odama çıktım. Annem olayı anlatmamı istedi falat sadece ayağımın burkulduğunu söyleyip geçiştirdim ve dinlenmek istediğimi söyledim oda beni zorlamadı ve çıktı. Bende bu ağroya daha fazla katlanamamak için uyumayı seçtim.