O gece

Yağmur, şehrin bütün ışıklarını bulanıklaştırıyordu.

Sanki gökyüzü bile bu gece yaşanacakları biliyor, sessizce üzerimize çöken karanlığa eşlik ediyordu.

Aynanın karşısında kendime baktım.

Üzerimde siyah, kısa bir etek vardı. Belimi saran kumaşı hareket ettikçe üzerimde zarif ama güçlü bir duruş bırakıyordu. İçine giydiğim beyaz saten gömleğin yakası hafif açıktı. Kollarımı dirseklerime kadar sıvamıştım.

Saçlarım omuzlarımdan aşağı dalga dalga dökülüyordu.

Ayakkabılarımı elime aldım.

Siyah, ince topuklu ayakkabılar.

Bazen bir kadının kendini güçlü hissetmesi için çok fazla şeye ihtiyacı yoktur.

Bazen sadece dik durmasını sağlayacak bir çift topuklu yeterlidir.

Ayakkabılarımı giyip aynadaki yansımama son kez baktım.

“Bu gece farklı olacak.”

Bunu kendime kaçıncı kez söylediğimi bilmiyordum.

Ama bazı geceler gerçekten farklı olurdu.

Bazı geceler hayatını ikiye bölerdi.

Öncesi ve sonrası diye.

⸻

Saat gece yarısını geçmişti.

Arabamın farları ıssız yolda ilerlerken telefonumu kontrol ettim.

Çekmiyordu.

“Harika…”

Tam da ihtiyacım olan şey buydu.

Yağmur hızlanırken arabadan gelen garip ses yüzünden kenara çekmek zorunda kaldım.

Motoru tekrar çalıştırmayı denedim.

Olmadı.

Bir kere daha denedim.

Yine olmadı.

Derin bir nefes alıp direksiyona yaslandım.

“Bugün gerçekten benim günüm değil.”

Kapıyı açıp dışarı çıktığım anda soğuk hava yüzüme çarptı.

Topuklarım ıslak asfalta basarken çıkardığı ses gecenin sessizliğinde yankılanıyordu.

Telefonumu kaldırıp birini aramaya çalıştım.

Hâlâ sinyal yoktu.

Tam o sırada arkamdan güçlü bir araba sesi geldi.

Başımı çevirdiğimde siyah renkli, büyük bir araç yavaşça bana doğru yaklaşıyordu.

Kalbim istemsizce hızlandı.

Araç önümde durdu.

Kapı açıldı.

Önce siyah ayakkabılar göründü.

Sonra uzun boylu bir adam indi.

Siyah gömleğinin kolları kıvrılmıştı. Dağınık siyah saçları yağmurdan hafifçe ıslanmıştı. Bakışları ise insanın içine işleyen türdendi.

Bana birkaç saniye sessizce baktı.

Sanki beni tanıyormuş gibi.

Sanki beni yıllardır bekliyormuş gibi.

“Bu saatte burada ne yapıyorsun?”

Sesindeki soğukluk kaşlarımı çatmama neden oldu.

“Sanırım bunu size açıklamak zorunda değilim.”

Dudaklarının kenarında küçük bir gülümseme oluştu.

“Cesursun.”

“Tanımadığım insanlarla konuşurken dikkatli olurum.”

Adam birkaç adım yaklaştı.

“Ben de tanımadığım insanların karanlık yollarda tek başına dolaşmasını sevmem.”

“Size ne?”

Bir an sessizlik oldu.

Yağmur ikimizin arasındaki boşluğu dolduruyordu.

Sonra adam cebinden kartını çıkardı.

Üzerinde sadece iki kelime yazıyordu.

Atlas Karasoy.

Soyadı gördüğüm anda içimde garip bir his oluştu.

Karasoy.

Bu şehirde herkesin bildiği ama kimsenin yüksek sesle konuşmadığı aile.

Başımı kaldırıp ona baktım.

“Karasoy…”

Atlas’ın bakışları değişti.

“Demek soyadımı biliyorsun.”

“Bilmem gereken kadarını.”

Yaklaştı.

Ama sesini yükseltmedi.

“Bilmediğin şeyler, bildiklerinden çok daha fazla.”

O an anlamıştım.

Bu adam sadece karşıma çıkan biri değildi.

Bu gece karşıma çıkan şey bir tesadüf değildi.

Bazı yollar gündüz kesişmezdi.

Bazı insanlar sadece karanlıkta bulunurdu.

Ve benim yolum…

Atlas Karasoy’un yoluyla tam da o gece kesişmişti.

“Bazı karşılaşmalar tesadüf gibi görünür; ama bazı insanların gelişi, kaderin sessiz imzasıdır.”