KARASOY

Yağmur durmuyordu.

Gökyüzü, sanki bütün öfkesini şehrin üzerine bırakmıştı.

Siyah aracın farları, ıslak asfaltı bembeyaz aydınlatırken önümde duran adam gözlerini üzerimden ayırmıyordu.

Atlas Karasoy…

Şehirde herkes bu soyadını bilirdi.

Gazetelerde…

Televizyonda…

İş dünyasında…

Ama kimse onların hakkında fazla konuşmazdı.

Çünkü Karasoylar konuşulmazdı.

Karasoylardan korkulurdu.

Elimi göğsümde kavuşturdum.

“Yardım teklif edecekseniz edin. Etmeyecekseniz yolunuza devam edin.”

Atlas hafifçe başını eğdi.

“İnatçısın.”

“Size ne?”

“Çünkü bu gece inat etmek için yanlış gece.”

Kaşlarımı çattım.

“Neden?”

Tam o sırada…

Uzaklardan siyah bir minibüsün farları göründü.

Araç normal hızda gelmiyordu.

Sanki özellikle bize doğru yaklaşıyordu.

Atlas’ın yüzündeki ifade ilk kez değişti.

Cebindeki telefonu çıkardı.

“Kaç dakika?”

Telefondaki kişi bir şey söyledi.

Atlas tek kelime etti.

“Geç kaldınız.”

Telefonu kapattı.

Bana döndü.

“Arabaya bin.”

“Neden?”

“Çünkü onlar senin için geliyor.”

Kalbim hızlandı.

“Ne demek benim için geliyor?”

Atlas cevap vermedi.

Minibüs hızlanmaya başlamıştı.

Kapıları açıldı.

İçinden siyah kıyafetli dört adam indi.

İçlerinden biri bağırdı.

“Orada!”

Bir anlığına zaman durdu.

Atlas gözlerimin içine baktı.

“Koş.”

Ne olduğunu anlamadan refleksle koşmaya başladım.

İnce topuklu ayakkabılarım yağmurdan kayganlaşan zeminde her adımda ses çıkarıyordu.

Eteğimi elimle hafifçe topladım.

Arkamdan gelen ayak sesleri giderek yaklaşıyordu.

“Nefes nefese kaldım…”

“Dur!”

Adamların sesi gecenin içinde yankılanıyordu.

Tam arkamı döndüğüm anda ayağım kaydı.

Düşecekken güçlü bir kol belimi sardı.

Atlas…

Beni tek hamlede kendine çekmişti.

Yüzümüz birbirine sadece birkaç santimetre uzaktaydı.

Yağmur saçlarımızdan süzülüyor, nefeslerimiz birbirine karışıyordu.

Kalbimin sesi kulaklarımı dolduruyordu.

“İyi misin?”

Başımı istemsizce salladım.

Atlas’ın bakışları bir an dudaklarıma kaydı.

Sonra hemen arkamdaki adamlara çevrildi.

“Benden uzak durun.”

Adam kahkaha attı.

“Karasoy…”

“Bu kız bize ait.”

Atlas’ın çenesi gerildi.

“Yanlış.”

“So…”

“Artık Karasoy koruması altında.”

Adamın gülümsemesi silindi.

“Bir kız için aileni karşına alacaksın?”

İlk kez Atlas’ın yüzünde gerçek bir öfke gördüm.

“Ben zaten yıllardır ailemin karşısındayım.”

Bu cümleyi duyunca donup kaldım.

Adamlar bir adım daha attı.

Atlas beni arkasına aldı.

“Bana sımsıkı tutun.”

“N-ne?”

“İkinci kez söylemeyeceğim.”

Titreyen elim farkında olmadan siyah gömleğinin arkasını tuttu.

Göğsüm sırtına değiyordu.

Kalbi…

İnanılmaz sakin atıyordu.

Sanki ölümün ortasında bile korkmuyordu.

Atlas cebinden araba anahtarını çıkardı.

Arabanın kapıları aynı anda açıldı.

“Bineceğiz.”

“Ya onlar?”

“Bırak onları bana.”

Koşarak araca ulaştık.

Ben yolcu koltuğuna oturur oturmaz Atlas direksiyona geçti.

Motor öyle güçlü çalıştı ki arabanın sesi gecenin sessizliğini böldü.

Arkamızdan bağırışlar yükseldi.

Lastikler suyu savurarak döndü.

Siyah araç karanlığın içine doğru hızla ilerledi.

Nefes almaya çalışıyordum.

Ellerim hâlâ titriyordu.

Atlas tek kelime etmiyordu.

Yaklaşık on dakika boyunca sadece yağmurun sesi vardı.

Sonunda sessizliği ben bozdum.

“Onlar kimdi?”

Cevap vermedi.

“Benim peşimde nedenler?”

Yine sessizlik.

Sabrım tükenmişti.

“Konuşur musunuz artık?”

Atlas direksiyonu sıkıca tuttu.

Sonra ilk kez bana baktı.

“Geri dönüşü olmayan bir kapıyı açtın.”

“Ne?”

“Bu gece benimle karşılaşarak hayatını değiştirdin.”

“Peki sen kimsin?”

Atlas derin bir nefes aldı.

“Ben…”

Bir an sustu.

“…Atlas Karasoy.”

“Bunu biliyorum.”

“Hayır.”

Gözleri karanlık yolda sabitlendi.

“Sen sadece ismimi biliyorsun.”

“Ama Karasoy olmanın ne demek olduğunu bilmiyorsun.”

Arabanın camından dışarı baktım.

Şehrin ışıkları yavaş yavaş görünmeye başlamıştı.

Karşıda devasa, siyah demir kapılar açıldı.

Kapının üzerinde tek bir arma vardı.

K.

Altında ise tek bir kelime yazıyordu.

KARASOY.

Kapılar ağır ağır açılırken Atlas’ın sesi yeniden duyuldu.

“Karasoy Malikanesi’ne hoş geldin.”

O an içime tarif edemediğim bir his çöktü.

Sanki o kapılardan içeri girdiğim anda eski hayatım geride kalmıştı.

Ve henüz bilmiyordum…

Karasoy soyadının taşıdığı en büyük sır, aslında benim geçmişimle bağlantılıydı.

Bölüm Sonu Sözü

“Bazı kapılar anahtarla değil, kaderle açılır. O kapıdan geçtiğin an, artık eski sen değilsindir