2.Sayfa

kapatılmıştı elimdeki eldivenleri çıkarıp çöpe atıp tuvalete doğru yöneldim tuvalete girip kana bulanmış olan ellerimi yıkamaya başladım
Tuvalette olan işim bitince hasta koridorunda yürüyüp hastanın yanına döndüğümde bir kaç insan ayakta bekliyordu merakla bakmaya başladım orta yaşlı adam bir adım öne çıkarak bana yaklaştı
“olanları duydum iyi iş çıkarmışsın ancak buranın kuralları farklıdır” dedi sakin bir tonla
“Ben sadece görevimi yerine getirdim ve buranın kurallarını bilmem ve kural tanımam doktorlar hastaları iyileştirmek için vardır kurallara uyarak zaman kaybedip hastaları tehlikeye atmak için değil ne ceza verecekseniz verin buna razıyım” dedim orta yaşlı adam diğer insanlara baktı ve hafif gülümseyerek bana baktı
“Bize de senin gibi eli hızlı doktorlar lazım tekrardan tebrik ederim yarın gel seninle detaylı bir görüşme yapalım” dedi yüzümde hafif bir gülümsemeyle karşılık verdim
“elbette gelirim siz sadece saati söyleyin” dedim
Adamın arkasında duran kadın biraz bana doğru yaklaştı yüzünde orta yaşlı adam gibi bir gülümseme vardı
“saat sabah 9 da burada ol” dedi kadına baktım ve aynı gülümsemeyle karşılık verdim
“zamanında burada olacağım, izninizle artık gitmeliyim” dedim ve hastaneden çıktım taksiye binip eve gidecektim ama çantam ve telefonum yanımda değildi alış veriş yaptığım poşette o sokakta kalmıştı eve kadar yürüyecektim eve doğru yürümeye başladım
Yarım saat sonra kadını bulduğum o sokağa gelmiştim sokağa baktım alış veriş poşetim yoktu belli ki almışlardı ve saat 00:30”du apartmana doğru yürüdüm anahtarla apartmana girip daireme gittim anahtarla kapıyı açıp içeri girdim bu akşam aç yatmak zorundayım ve bu benim en nefret ettiğim şeylerden biri diye kendi kendime söylenirken masanın üzerinde duran alış veriş poşetini fark ettim ve bir kaç poşet daha vardı masaya yaklaşıp poşetlere baktım yiyecekler vardı bir de not vardı notu alıp okudum
“ben alt komşun aç kalmanı istemedim ve olanları duydum kızım eline yüreğine sağlık binamızda bir doktor olmasına sevindim poşetleri ben bıraktım afiyet olsun” yazıyordu
Yüzümde hafif bir gülümseme oluşmuştu iyi niyetli komşularımın olması güzel bir şeydi burada yalnız olduğumu hissettirmiyorlardı
Kağıdı alıp çöpe attım ve poşetleri alıp mutfağa gidip dolaplara koydum
Bir on beş dakika sürmüştü bir kaç malzemeyle kendime yemek yapmıştım hem yemeğimi yiyor hem telefonumdan sosyal medyada geziniyordum çoğu insan hayatlarını yaptığı yemekleri falan paylaşıyordu normal olan gündemler dendi bir haber dikkatimi çekmişti haberde