kıskanç

beni ne ara unutmuştu yani hayır ondan nefret ediyorum ama onu kendime bağlamakta istiyorum sinirle ayaklandım ama acı tüm vücudumu sardı zar zor merdivenlere ilerledim ben merdivenleri çıkarken bir kapı sesi geldi muhtemelen o kız gitmişti merdiven koluna tutunup eklem boğumlarım bembeyaz kesilene kadar sıka sıka basamakları çıkmaya çalıştım ağlayamıyordum sessizce acımı çekmek istiyordum bir kaç basamak kala aşağıdan ses geldi
"BİR KEREDE YERİNDE DUR İRSPER NERELERDESİN YİNE !!!"
piç diye mırıldanıp ikinci kata ulaştım gözlerim öyle dolmuştu ki artık ağlamaya dönmüştü sadece sessizdim işte... chris arkamdan seslenince anlamadığım şekilde hızlandım
"BU ŞEKİLDE YÜRÜYEMESSİN İRSPER"
ona aldırış etmeden odaya girdim ve yatağın kenarına çöktüm
chris odaya girince yine küçük bi çocukmuşum gibi bana saydıracakken ağladığımı görünce durdu şaşırdı ve yanıma oturdu
"git..."
"neden ağ-"
"git dedim..."
"irsper..."
"sence chris !!! babam sandığım adam babam bile değilmiş senden nefret etmek istiyorum ama edemiyorumda benden yıllardır sır saklayan adamı öldürmüşsün !! sen benden nefret ederken ben sana nasıl sövebilirimki sebebim yok"
"bumu cidden benden nefret etmekte zorlandığın içinmi ağlıyorsun"dedi bu hoşuna gitmiş gibi
"HAYIR !!"
"neden o zaman"
"senin için bir hiç old-"yasak bir şey söylemiş gibi sustum
"ne ??"
" dediğimi yap ve odadan çık "
"çıkmayacağım ev benim evim..."
"BENİ KAÇIRAN SENSİN..."
sustu bana baktı sırıttı ve odadan çıktı bende yatağa uzanıp ağlamaya başladım