2.Bölüm

Keşke her şey sandığımız kadar kolay olsaydı. Lakin bazı işler kolay olmazdı. Tıpkı şuan bulunduğumuz zaman gibi. Deniz'in attığı mesajla bakışıyordum. Ya yanılıyorsak ya o 'SANIRIM' kelimesi gerçekten sanırımsa hiçbir iz bulamadıysak. Başımı iki yana sallayarak bu düşüncelerimden uzaklaştım. Ben bunları düşünene kadar sohbet bayağı bir uzamıştı.

GONCA: Nasıl? Ne buldun yaz hemen yok ya da dur yarın anlat.

DENİZ: Anlatayım mı? Anlatmayayım mı?

GONCA: Amannn anlat boşver nasıl buldun, gerçekten buldun mu?

DENİZ: Sanırım, dedim.

GONCA: Sanırım değil, buldum diyeceksin Deniz. Bizim sanırımlarla işimiz yok.

DENİZ: Tamam Gonca Hanım emredersiniz bir daha sanırım demem.

GONCA: Veraaaa bakıyorsun niye yazmıyorsun?

DENİZ: Aynen, Vera neden yazmıyorsun?

Daha fazla merak etmesinler diye hemen yazmaya başladım.

BEN: Yazacak bir şey bulamadım.

GONCA: Sen ve yazacak bir şey bulamamak hahahah. Yalan atma Vera kesin kendi düşüncelerinin içinde kayboldun.

BEN: Yani evet birazcık öyle oldu neyse konumuz bu değil. Deniz, nasıl buldun?

DENİZ: Aslında pekte zor olmadı. Direk Aren yerine arkadaşına baktım. Görkem Yıldırım, Aren Solve'nin arkadaşı biraz onu araştırdım. Hep gittiği bir mekan varmış belki Aren ile gidiyordur.

GONCA: Olabilir, tek gidiyorsa da bir şey olmaz

BEN: Yarın akşam gidip bakarım. Sabah detayları konuşuruz. İyi geceler.

GONCA: Tamam sabah konuşuruz. İyi geceler.

DENİZ: Tamam, iyi geceler.

Saat 00:00 olmuştu. Bilgisayarımı kapatıp ayaklandım. Sehpaya koyduğum kahvem soğumuştu. Telefon ve bilgisayarımı orda bırakıp kahvemi aldım ve mutfağa gittim. Bardağımda ki kahvemi boşalttım ve bardağımı makineye koydum. Geri salona dönüp bilgisayarımı ve telefonumu aldım ve odamın yolunu tuttum. Bilgisayarımı masama, telefonumu ise yatağımın ucundaki komedine koydum ve kendimi yatağa attım çok yorulmuştuk ama değmişti. Daha fazla dayanamayarak kendimi uykunun kollarına teslim ettim.

Sabah saat 07.00 de alarmımın çalmasıyla uyandım. Uykulu gözlerle kalkıp ayaklarımı sürte sürte cama ulaşıp perdeyi açtım. Güneş henüz yeni yeni doğmaya başlamıştı , gidip elimi yüzümü yıkayarak siyah pantolon ve siyah yıldızlı bisiklet yaka tişört giyip evden çıktım. Sabah pek kahvaltı yapmayı sevmezdim o yüzden yakınlardaki fırına uğrayıp simit aldım ve şirkete geçtim. Evet tatil günüm demiştim ama bulmamıza az kaldığı için sadece ne yapacağımızı falan konuşacaktık. Akşam ne yapacağımızı konuşup biraz araştırma yaptıktan sonra şirketten ayrıldım.

Saat 21.00

Saat 21:00 olmuştu. Birazdan evden çıkıp mekana gidecektim. Mekanın konumunu bilmediğim için Denize mesaj yazdım.

BEN: Deniz merhaba bana mekanın konumunu atar mısın?

DENİZ: Merhaba Vera, tabi atıyım ama biraz beklemen gerekecek.

BEN: Teşekkür ederim. Önemli değil beklerim:)

Sohbetten çıktığımda başka bir mesaj gelmişti. Yine BİLİNMEYEN NUMARA mesaj atmıştı.

BİLİNMEYEN NUMARA: Merhaba Vera, nasılsın?

BEN: Merhaba bay bilinmez, iyiyim. Sen nasılsın?

Aslında neden 'bay bilinmez' yazdığımı bilmiyorum ama hoşuma gitti. Evet onu böyle kaydedeceğim. Hemen ayarlara girip kaydettim.

BAY BİLİNMEZ: Bay bilinmez demek ha sevdim bunu. Bende iyi gibiyim majesteleri sorduğunuz için teşekkür ederim.

BEN: Rica ederim bay bilinmez.

Mesajımı attıktan sonra Denizden mesaj gelmişti. O an gülümsediğimi fark ettim. Gerçekten hayatta küçük değişiklikler güzel olabiliyormuş.

DENİZ: KONUM

DENİZ: Beklettiğim için özür dilerim.

BEN: Sorun olmadığını söylemiştim Deniz, tekrardan özür dilemene gerek yok:)

DENİZ: Kendine dikkat et. Görüşürüz.

BEN: Ederim:) Görüşürüz.

Umarım sıkıntı çıkmazdı. Artık gitme zamanımın geldiğini fark ettim ve sohbetten çıktım. 'BAY BİLİNMEZ' mesaj atmıştı fakat bakarsam sohbetin uzayacağını biliyordum bu yüzden bakmadım. Uygulamadan çıkıp telefonumu sessize aldım. çıkmadan hemen önce aynadan kendime baktım. Kırmızı dizlerime kadar gelen, askılı prenses elbisesi giymiştim üzerime dışarı soğuk olur diye siyah kürkümü aldım. Saçlarımı düzleştirmiştim, hafif bir lavanta kokulu parfümümü sıkmıştım ve kırmızının açık tonu olan bir ruj sürmüştüm. Siyah topuklu ayakkabımı giyip siyah çantamı alıp evden çıktım.

(Biraz abartı olabilir isterseniz kendiniz düşünebilirsiniz)

Arabama binip Denizin attığı konuma geldim. Bara gelmiştim. 'Cidden mi ya of neyse sakin oluyorsun Vera ve içeri girip orada olup olmadığına bakıyorsun bu kadar.' derin nefes alıp verdikten sonra arabadan inip kapıya doğru ilerledim. Güvenlikler girenlere kimlik kontrolü yapıyordu istemesem de vermek zorundaydım. Çantamdan kimliğimi çıkarttım. 'Kolay gelsin" diyerek kimliğimi uzattım. Kontrol ettikten sonra 'Teşekkürler buyrun geçebilirsiniz. İyi eğlenceler' uzattığı kimliğimi alıp teşekkür ettikten sonra içeri geçtim.
Umarım kendi kimliğimi verdiğimi düşünmüyorsunuzdur. Tabiki vermedim bu görev için başka kimlik çıkarmıştım her işi sağlama almak lazım değil mi. Eğer öyle düşündüyseniz siz ajan olmayın direkt yakalanırsınız.
Maşallah İstanbul'un yarısı buradaydı. Dikkat çekmeyecek şekilde Aren'i aramaya başladım fakat bulamadım.

Bu bölümde bu kadardııı umarım sevmişsinizdir. Eğer beğenmediğiniz veya bu böyle olsa daha iyi olur dediğiniz şey varsa yazarsanız çok sevinirim
SEVİLİYORSUNUZ💕