Yağmurdan önce

Bölüm 1

Akşamın son ışıkları şehrin üzerine ağır ağır çökerken gökyüzü kurşuni bulutlarla kaplanmıştı. Sokak lambaları birer birer yanıyor, kaldırımlarda günün telaşından geriye kalan insanların ayak sesleri yankılanıyordu.

Mavi Çağlayan, otobüs durağının altında tek başına duruyordu.

Elindeki telefonun ekranına tekrar baktı.

19.47

Eylül hâlâ gelmemişti.

Mavi derin bir nefes alıp telefonunu cebine koydu. Hava soğumaya başlamıştı. İnce montunun yakasını biraz daha kapattı.

Tam o sırada gökyüzünden ilk yağmur damlası düştü.

Mavi başını kaldırdı.

"Harika..."

Birkaç saniye içinde yağmur hızlandı.

Durakta bekleyen insanların çoğu otobüslerine yetişmek için koşmaya başlarken Mavi yerinden kıpırdamadı. Eylül'ün geleceğini söylemişti. Onu bekleyecekti.

Fakat yaklaşık on dakika sonra telefonuna bir mesaj geldi.

Eylül: Mavi, çok özür dilerim. Annem hastaneye gitti, yanında kalmam gerekiyor. Yarın konuşuruz.

Mavi mesajı birkaç saniye boyunca sessizce izledi.

Sonra telefonu kapattı.

"Yalnız kaldık yine..."

Bu söz ağzından istemsizce çıkmıştı.

Mavi, yağmurun altında yürümeye başladı.

Eve gitmek için kestirme olarak kullandığı eski sokağa girdiğinde çevredeki sesler azaldı. Şehrin kalabalığı geride kalmıştı.

Sokağın sonunda eski bir bina vardı.

Yıllardır kullanılmayan, pencerelerinin bazıları kırılmış, duvarları sarmaşıklarla kaplanmış büyük bir konak.

Mavi her geçişinde o binaya bakardı.

Ama o gece farklı bir şey vardı.

Konaktan ışık geliyordu.

Mavi durdu.

Kaşları çatıldı.

"Orası... boş değil miydi?"

Bir süre binaya baktı.

Sonra içeriden bir ses duyuldu.

Tak.

Mavi irkildi.

Ardından ikinci bir ses.

Tak... tak...

Sanki birisi içeride yürüyordu.

Mavi'nin aklı ona oradan uzaklaşmasını söylüyordu.

Ama merakı daha ağır bastı.

Konağın paslı demir kapısına yaklaştı.

Kapı, Mavi daha dokunmadan yavaşça açıldı.

Mavi'nin yüzündeki ifade değişti.

"Ne?"

İçerisi zifiri karanlıktı.

Yağmur sesi arkasında devam ederken Mavi birkaç saniye boyunca kapının önünde bekledi.

Sonunda telefonunun fenerini açtı.

"Bir bakıp çıkacağım."

Kapıdan içeri girdi.

---

Aynı dakikalarda konağın ikinci katında bir adam pencerenin önünde duruyordu.

Meriç Kaya.

Siyah gömleğinin kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı. Elindeki telefonu kapatırken gözleri aşağıdaki bahçeye çevrildi.

Yağmurun altında yürüyen Mavi'yi gördü.

Meriç'in yüzündeki sakin ifade bir anda kayboldu.

"Burada ne işi var?"

Arkasından bir erkek sesi duyuldu.

"Kimi gördün?"

Meriç cevap vermedi.

Kaan Demir pencereye yaklaşarak aşağı baktı.

"Bir kız mı?"

Meriç gözlerini Mavi'den ayırmadı.

"Onu buradan çıkarmamız gerekiyor."

Kaan'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

"Sen ciddi misin?"

"Fazlasıyla."

"Ya gördüyse?"

Meriç birkaç saniye sustu.

Sonra soğuk bir sesle konuştu.

"Hiçbir şey görmemeli."

---

Mavi konağın giriş salonuna ulaştığında telefonunun ışığı duvarlarda dolaştı.

Eski tablolar...

Tozlu mobilyalar...

Kırılmış aynalar...

Ve salonun tam ortasında duran büyük bir masa.

Mavi masaya yaklaştı.

Üzerinde eski bir fotoğraf vardı.

Fotoğrafı eline aldığında nefesi kesildi.

Fotoğrafta genç bir kadın vardı.

Kadının yüzü Mavi'ye inanılmaz derecede benziyordu.

Mavi fotoğrafın arkasını çevirdi.

Tek bir cümle yazıyordu:

"Çağlayan ailesinin sonuncusu geri döndüğünde her şey başlayacak."

Mavi'nin parmakları titredi.

"Çağlayan..."

Tam o sırada arkasından bir ses geldi.

"Onu bırak."

Mavi donup kaldı.

Yavaşça arkasını döndü.

Merdivenlerin başında bir adam duruyordu.

Karanlığın içinde yüzünün yalnızca bir kısmı görünüyordu.

Meriç Kaya.

Mavi onu daha önce hiç görmemişti.

Ama adamın bakışlarında tuhaf bir şey vardı.

Sanki Mavi'yi ilk kez görmüyordu.

Meriç merdivenlerden aşağı inmeye başladı.

Mavi bir adım geri çekildi.

"Sen kimsin?"

Meriç cevap vermeden fotoğrafa baktı.

"Buraya neden geldin?"

"Ben... sadece..."

Mavi'nin sesi kesildi.

Meriç birkaç adım daha yaklaştı.

"Bu eve kimse girmez."

Mavi cesaretini topladı.

"Kapı açıktı."

"Yalan."

Mavi kaşlarını çattı.

"Ne?"

Meriç'in gözleri sertleşti.

"Bu kapı yıllardır açılmadı."

Salon bir anda sessizliğe gömüldü.

Mavi arkasındaki kapıya baktı.

Kapı gerçekten de kapalıydı.

Mavi'nin yüzündeki renk yavaşça soldu.

"Az önce... açıktı."

Meriç ona doğru yaklaştı.

"Buradan git."

"Fotoğraf..."

"Onu da bırak."

Mavi fotoğrafı sıkıca tuttu.

"Hayır."

Meriç ilk kez şaşırmış gibi oldu.

"Ne dedin?"

"Bu kadının kim olduğunu öğrenmeden hiçbir yere gitmeyeceğim."

Meriç'in yüzündeki ifade değişti.

Çünkü Mavi'nin elindeki fotoğraftaki kadın, onun ailesinin yıllardır sakladığı sırrın tam merkezindeydi.

Ve Mavi'nin henüz bilmediği bir gerçek vardı.

O kadın, onun annesiydi.

Meriç bunu biliyordu.

Ama Mavi bilmiyordu.

Henüz.

Meriç birkaç saniye boyunca ona baktı.

Sonra sessizce konuştu.

"Adın Mavi Çağlayan, değil mi?"

Mavi'nin gözleri büyüdü.

"Benim adımı nereden biliyorsun?"

Meriç cevap vermedi.

Dışarıda gök gürledi.

Salonun eski avizesi hafifçe sallandı.

Ve o anda konağın üst katından yüksek bir ses geldi.

GÜM.

Mavi irkildi.

Meriç başını yukarı kaldırdı.

Kaan merdivenlerin başında belirdi.

"Meriç..."

Sesi bu kez ciddi ve endişeliydi.

"Aras geldi."

Meriç'in yüzü sertleşti.

"Ne zaman?"

"Az önce."

Kaan aşağı baktı.

"Ve yalnız değil."

Mavi ikisine baktı.

"Kim geldi?"

Meriç ona döndü.

İlk kez gözlerinde açıkça bir korku vardı.

"Mavi..."

"Ne?"

"Şimdi ne söylersem söyleyeyim, bana inanmak zorundasın."

Mavi'nin kalbi hızla çarpmaya başladı.

Meriç bir adım yaklaştı.

"Bu gece buraya gelmemeliydin."

Mavi cevap vermeden önce konağın dışındaki tüm ışıklar söndü.

Karanlık.

Tamamen karanlık.

Ve karanlığın içinden bir erkek sesi duyuldu.

"Sonunda seni bulduk..."

Mavi'nin nefesi kesildi.

Meriç ise önüne geçerek onu arkasına aldı.

"Koşma," diye fısıldadı.

"Ne?"

"Çünkü seni arayan kişi..."

Meriç gözlerini karanlığın içine dikti.

"...sadece seni değil, bütün Çağlayan ailesini öldürmek istiyor."

Mavi'nin yüzündeki ifade dondu.

O gece Mavi'nin hayatı değişti.

Ve henüz bunun sadece başlangıç olduğunu bilmiyordu.