Kafesin İçinde

Deniz'den...

Kapı açıldı.
İki çift ayakkabı sesi uzaklaştı ve sonra kapı kapandı.
Yaklaşık 30 saniye bekledim. Emin olmak istiyordum.

Sonra yavaşça gözlerimi açtım.
Uyumuyordum.
Aslında birkaç dakikadır bilincim yerine gelmeye başlamıştı. Ama gözlerimi açmamış ve odadaki iki kişinin çıkmasını beklemiştim.
Şanslıydım kahve içmeye aşağı inmişlerdi.
Başım hala zonkluyordu.
Boynumun sağ tarafını elimle yolladığımda iğnenin battığı yer hafifçe sızladı.
"...Harika" fısıltım odanın sessizliğinde kayboldu.
Yavaşça doğruldum. Ama ayağa kalkar kalkmaz başım dönmeye başladı.
"Of..." duvara tutunarak dengemi sağladıktan sonra odaya şöyle bir göz gezdirdim.
Koyu renk mobilyalar...
Duvarda asılı olan, Akay ile beraber çekildiğimiz bazı fotoğraf kareleri...
Ve her yerde Akay'ın o sert, soğuk zevkini yansıtan siyah tonlar...
"Tam ona göre..." diye mırıldanarak odanın içinde birkaç adım attım. Komodinin üzerinde pahalı bir saat...
Masanın üzerinde dosyalar...
Bir tabanca...
Tabancayı görünce kaşlarımı çattım.
"Normal tabi..." mafya liderinin odasındayım sonuçta.
Pencereye yaklaştım ve perdeyi hafifçe aramadım.
Dışarı baktığım anda nefesim kesildi. Aşağıda yaklaşık 20 tane şu 1.90'lı korumalardan vardı. Ve her tarafta kameralar.
"Kaçmak..." kelimeler ağzımdan istemsizce döküldü.
"... İmkansız görünüyordu."
Ama yine de pes etmeye niyetim yoktu. Ben Deniz Gürsoy'dum.
Hayatım boyunca kimseye boyun eğmedim. Babama bile... Tıp okumama, cerrah olma isteğime şiddetle karşı çıkmıştı hatta sırf bu yüzden çok kavga etmiştik. Ben 17 yaşında cerrah olma hayalimle üniversite sınavına hazırlanırken, babam Londra'da kazandığı ihaleden sonra orada 3. bir şirket açmak ve bana devretmek istemişti. Daha doğrusu beni zorlamıştı. Ama başaramamıştı çünkü boyun eğmemiştim.
Akay'a da boyun eğmeyecektim.
Kapıya doğru yürüdüm, ve kolu yavaşça çevirdim.
Tık
Açıldı
"Kilitlememiş..." Şaşkınlıkla Kapıya baktım. Bu kadar mı güveniyordu kendine ?
Koridora çıktım ve dikkatlice ilerlemeye başladım.
Duvarlarda eski tablolar...
Kristal avizeler...
Sessizlik...
Yavaş ve temkinli adımlarla yürümeye devam ettim. Her köşeyi aklıma kazımam gerekiyordu.
Çıkış neredeydi ?
Merdivenlerin...
Korumaların...
Kameraların...
Hepsinin yerlerini ezberlemeliydim.

Tam merdivenlere yaklaşırken aşağıdan gelen kahkaha sesleri ile durdum.
Refleksle bağlı olarak acele ile sütunun arkasına saklandım.
Bir süre bekledikten sonra cesaretimi toplayıp aşağı baktım ve ikisini gördüm.
Ellerinde kahve fincanları vardı. Akın bir şey anlatıyor, Akay'da onu dinliyordu.

Ne konuştuklarını merak etsemde aşağı inmek riskliydi ve birkaç çalışan etraftaydı yani yüksek ihtimal yakalanırdım. Bu yüzden merdivenlerden inmek yerine arkamı döndüm ve üst kata çıkmaya başladım. Önce üst katı inceleycektim.

Üst kata çıktığımda, dikkatimi bordo renkli büyük kapı çekti. İçeride birinin olmadığını umarak kapıyı hafifçe araladım.
İçerisi boştu.
Duvar boyunca raflar...
Kasalar...
Dosyalar...
Burası büyük ihtimalle Akay'ın çalışma odasıydı.
İçeriyi incelerken masanın üzerine bırakılmış açık bir klasörü elime alıp bakmaya başladım daha doğrusu karıştırmaya. Galiba biraz fazla meraklıyım ama ne yapayım bir mafyanın çalışma odasındayım karıştırmazsam içim rahat etmez.
İncelemeye devam ettim.
Limanlar...
Yük gemileri...
Sevkiyat tarihleri...
Tam sayfayı çevirecekken duyduğum adım sesleriyle hızla dosyayı masanın üzerine bırakıp kapının arkasına saklandım.

Kalbim yerinden çıkacak gibi atıyordu. Ben içimden lütfen bu odaya girme lütfennn diye geçirirken kapının kolu yavaşça aşağı indi.
İçeriye girip kapıyı kapatması ile beni görmesi bir oldu.
"Deniz , ne yaptığını sanıyorsun ?" dedi yüzündeki şaşkın ifadeyi gizlemeye çalışırken.

Bir an birbirimize sessizce baktık. Sonra ben derin bir nefes alıp konuşmaya başladım.
"Kaçmanın yolunu arıyorum" diyerek göz devirdim.
Akay'ın dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı. "Sana dürüstlüğünü sevdiğimi söylemiş miydim ?"
"Hayır."
"Şimdi söylüyorum. " başımı iki yana salladım.
"Ben burada kalmayacağım!"
"Bunu sen belirleyemezsin bebeğim. "
"Belirlerim, Mafya Bozuntusu seni !"
"Hayır!" diyerek, bir adım bana yaklaştı. Ben de geri çekildim. Aramızdaki mesafe giderek azalıyordu ve bu beni korkutmaya başlamıştı.
"Deniz"
"Sakın daha fazla yaklaşma!"
"Kaçamayacağını biliyorsun güzelim"
"Denemeden nereden bileceğim?" dedim.
Bu kez gerçekten gülümsedi ve bana daha da yaklaştı.
"Korkusuzsun."
"Korkuyorum." İlk kez bunu ona itiraf ettim. "Ama korkmam, sana boyun eğeceğim anlamına gelmiyor."
Akay birkaç saniye öylece bana baktı ve sonra beklemediğim bir şekilde birkaç adım geri çekildi.
"İnatçısın" yine göz devirdim.
"Evet. Bunu yeni öğreniyor olamazsın."
"İnatçılığın... hoşuma gidiyor Deniz. Ama sürekli bana göz devirmene sinirlenmeye başlıyorum."
"Öyle mi , peki hatırlatda sana daha sık göz devireyim o zaman."
"DENİZ !!!"
"Ne o koca adam sinirlendin mi ?"
Birkaç saniye bana kızgın bir şekilde baktı ve sonra bakışlarını yumuşatarak "Hadi gel benimle" dedi.
"Nereye ?"
"Saat sabahın 6'sı sevgilim. Kahvaltı yapacağız."
"İstemiyorum."
"Yine de geleceksin."
"Ya gelmezsem" diyerek meydan okudum ama o bana sırıtmaya başladı.
"O zaman ben de inatçı sevgilimi kucağıma alır, zorla aşağı indiririm. Haa birde eğer bir şey yemezsen zorla yediririm. Haa diyelim o da olmadı damar yolundan beslenirsin."
"Tehtid mi bu? " diyerek gözlerinin içine baktım. Baya ciddi duruyordu psikopat aptal manyak sapık şey!
"Hayır , sevgilim." diyerek kapıyı gösterdi. "Hadi gidelim."
"Sen ne ara bu kadar psikopat oldun ya?" dediğimde sesli güldü.
"Hadi artık gidelim" dedi yine.Onun gözlerinin içine baktım. Bu malikaneden çıkmanın tek yolu önce burayı tanımaktı. İstemeyerek de olsa kapıya doğru yürüdüm. Ama içimden tek bir cümle geçiyordu.
"Ne olursa olsun Akay... Sana boyun eğmeyeceğim."

Yazardan...
Selamm kusura bakmayın biraz kısa oldu.🥲
Ama umarım okurken keyif almışsınızdır yani ne diyeyim. Bu arada aklımda yeni bir kurgu var yakında onunda ilk bölümü gelecek hatta konusu zorla evlilik , enemies to lovers olucak. Umarım onu da seversiniz...
Beğenilerinizi ve yorumlarınızı bekliyorumm.💅🏻✨️🤗💙
Sizi seviyorummmm 💙✨️💙✨️💙🧸