O ilk adım

Uzun bir aradan sonra okullar açılacaktı. Heyecanım varla yok arasındaydı. Duşumu almış, mis gibi olmuş, tam alarmımı kuracakken bana bir bildirim gelmişti.
Yiğit sana istek attı.
Bir an ekrana baktım. Anlam veremedim. Sonra isteği kabul ettim.Neden anlam veremediğimi anlayacaksınız.
Her neyse… Artık uyuyabilirdim.
Alarmın sesiyle uyandım. Aslında okul günlerini severdim. Okula gidip ders dinlemeyi, özellikle de düzenli bir şekilde defter tutmayı seviyordum.
Kahvaltım hazırdı. Biricik annem yine hazırlamıştı.Üstümü giyip kahvaltı masasına oturdum. Tam çıkacakken
Annem: Nereye gidiyorsun? Daha erken değil mi? diye sordu.
Erken çıkmak istiyorum, dedim.
Peki kızım, dedi.
Montumu, kabanımı giyip evden çıktım.Yolda sosyal medya hesabıma hikâye atmak istedim. Güzel bir fotoğrafımı çekip paylaştım.

Sonra durağa doğru yürümeye başladım.Tam o sırada telefonuma bir bildirim geldi.Yürümeyi bırakıp ekrana baktım.
“Yiğit hikâyenizi beğendi.”
Kaşlarımı çattım.
Bu niye hikâyemi beğenmiş? dedim kendi kendime.Ne olduğunu anlamaya çalışsam da fazla üzerinde durmadım.
Neyse…Telefonu cebime koyup yoluma devam ettim.Durağa geldim, otobüse bindim ve okulun yakınında indim.Bahçeye girer girmez kızları gördüm.

Ela ve Begüm.Ela’nın açık kahverengi, uzun saçları ve aynı renkte gözleri vardı. Benden biraz uzundu. Sakin ve tatlı biriydi.

Begüm ise benden bir tık uzundu. Saçları siyaha yakındı. Bazen agresif ve soğuk davranırdı. Ben bunu olgunluğuna veriyordum çünkü onun kalbini biliyordum.
Yanlarına gidip:
Günaydın kızlar, dedim.
Günaydın kanka, dedi
Ela.Hiç beklemeden konuya girdim.
Yiğit hikâyemi beğenmiş.
Begüm şaşkın bir şekilde:O ne alaka? dedi.
Ben de bilmiyorum. Böyle… donmuyor musunuz abi? Hadi içeri, dedim.
Üçümüz sınıfa doğru yürüdük.Sınıfa girer girmez dikkatimi Yiğit çekti.Cam kenarında, en arkadan bir öndeki sırada oturuyordu.Ve bana bakıyordu.
Ben de ona baktım.Zaten gözlerini benden ayırmıyordu.Sonra birden sırıttı ve başka tarafa baktı.
İçimden:Bu niye bana bakıyor ya? Üf…diye geçirdim.
Hiçbir şey olmamış gibi sırama geçtim.Bizim sıralarımız cam tarafındaydı. Kızlar Yiğit’in bir önünde oturuyordu, ben ise onların bir önünde, tek başıma oturuyordum.Ders başladı.Bir süre sonra zil çaldı.
Her zamanki gibi kantine indik.
Ela:Kahve alayım, bize benden olsun, dedi.
Sen al, ben tuvalete gidiyorum, dedim.
Kızlardan ayrılıp merdivenlere doğru yürüdüm.Tam merdivenlerdeyken arkamdan bir ses geldi.
Sonunda kankilerin yanından ayrıldın.
Duraksadım.Arkamı döndüğümde Yiğit karşımdaydı.Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Sonra:Ya Yiğit, ne olsun istiyorsun? Garip garip hareketler yapıyorsun, dedim.
Ama içimde hâlâ aynı soru vardı:
Bu çocuk neden böyle davranıyordu?Ve daha önemlisi…Hikâyemi neden beğenmişti?