Final: Küller Arasında Karanlık

Eylül, kutsal ateşe bebeği attığında büyünün gücü sarsıldı ama yok olmadı. Bebeğin gözleri alevlerin içinde son bir kez parladı ve bir fısıltı yükseldi:

“Ben buradayım… her zaman buradayım.”

Yaşlı adamın bedeni kül olurken, bebeğin ruhu Eylül’ün içine sinmişti bile. Geri dönünce aynaya baktığında, kendi yansımasının içinde bebeğin siyah gözlerini gördü.

Kasaba özgürleşmiş gibi görünüyordu ama Eylül artık sadece kurtulan değil, lanetin yeni taşıyıcısıydı.

Son sahnede Eylül, bebeği yeniden eline alıyor ve uzaklara, karanlık bir ormana doğru yürüyor:

“Bu son değil... başlıyor.”