Bölüm 2: Uğultunun Sırrı

Eylül, eski kasaba kütüphanesine gitti. Tozlu raflarda, yıllar öncesinden kalma gazetelerin arasında kaybolmuş hikayeler buldu. Ormanda kaybolan çocukların hepsi, sonbaharın ilk gecelerinde ortadan kaybolmuştu. Üstelik her kayboluşun ardından, kasabada garip uğultular duyulmuştu.

Kütüphane görevlisi yaşlı kadın, Eylül’e fısıldadı:
“Orman... orada yaşayan bir şey var. İnsan değil. Ruhlar ya da... daha karanlık. Uzak dur, kızım.”

Ama Eylül, korkusunu yendi ve o gece gizlice ormana girmeye karar verdi.

Ay ışığı ağaçların arasından süzülürken, sessizlik uğultuya dönüştü. Eylül, kalbi hızla atarken, adımlarını durdurdu. Karşısında, yerde eski bir oyuncak ayı ve kan lekeleri vardı.

Tam o sırada, soğuk bir nefes ense köküne değdi. Geri dönmek istese de, yolunu kaybetmişti. Karanlık bir gölge yavaşça yaklaşırken, Eylül’in çığlığı ormanın derinliklerinde kayboldu.