Bölüm 1 – Sessiz Orman ve Kırık Kalp

Ormanın derinliklerinde hüküm süren o sert sessizlik, içimde kopan fırtınayı dindirmeye yetmiyordu. Gökyüzü kızılın en kanlı tonlarına bürünürken, geçmişin ağır yükü ayağıma dolanan zehirli sarmaşıklar gibi beni aşağı çekiyordu. Yıllarca yalanlarla örülü, sahte bir aileyle büyütülmüştüm. Hayallerimle oynanmış, geleceğim ellerimden çalınmıştı. Bayan Mona’nın yüzüme bir tokat gibi fırlattığı gerçekler hâlâ zihnimde yankılanıyordu: Üvey annem ve üvey ağabeyim kanımdan değildi. On sekiz yaşındaydım ve artık bu ağır acıları sindirmem, güçlü durmam gerekirdi. Yine de merak etmeden duramıyordum; madem bir ailem vardı, neden beni bu vahşi dünyada yapayalnız terk etmişlerdi? Bu soru kalbimin odalarında gürültüyle çınlarken, sevdiklerimin benim yaşayabilmem için can vermesi omuzlarımdaki yükü daha da katlanılmaz kılıyordu.
Geçmişin gölgeleriyle dolu bu kasvetli odada, anıların ağırlığı altında ezildiğim sırada kapının önünde yankılanan sert ama zarif adım sesleri zihnimi dağıttı. Göz pınarlarımda biriken yaşları elimin tersiyle hızla sildim. Arkama dönüp bakmadım; sanki bakarsam bu derin sessizlik bozulacak ve acı gerçekler bir çığ gibi üzerime yıkılacaktı. Kapı usulca tıklandı. İçeri giren, beklediğim üzere Prenses Zara’ydı.
"Hey Arelia, hazır mısın? Bahçede arabalar bizi bekliyor," dedi, sesindeki heyecanı gizlemeye gerek duymadan.
Ayağa kalktığımda, Vâris Okulu’nun eski ahşap zemini altımda acı acı gıcırdadı. Kapı kolunun buz gibi soğukluğu parmaklarımı sızlatırken içim ürperdi. İlk kez bu güvenli ama tutsak duvarların dışına çıkacak, gerçek aileme doğru bir adım atacaktım. Kalbim kafesteki bir kuş gibi çırpınıyordu. Masanın üzerindeki anahtarı alıp kapıyı kilitledim. Kilidin çıkardığı o tok ses, çocukluğumun tamamen bittiğinin en somut kanıtıydı.
Koridorda sessiz adımlarla ilerlerken zihnim Krael’a kaydı. Çocukluk arkadaşım ve müstakbel eşim... Ancak eş kelimesi, ruhumu parmaklıklar ardına hapseden bir kafesten farksızdı. Kendimi sadece krallıklar arası dengeyi sağlamak için yazılmış bir anlaşma maddesi gibi hissetmek içimi sızlatıyordu. Çevremdeki herkes Krael’ın benim için ne kadar mantıklı, ne kadar asil bir seçim olduğunu söyleyip duruyordu. Ben de her seferinde yüzüme sahte bir maske takıp kibarca gülümsüyordum. Ancak içimdeki o hırçın, dizginlenemeyen ses bu toz pembe masala asla ikna olmamıştı.
Merdivenleri hızla inip kendimi dışarı attığımda, parlak ışık gözlerimi kamaştırdı. Krael bahçede, her zamanki sabırsız tavrıyla beni bekliyordu. Ona doğru yürümek için hamle yaptığım an, sanki dünya bir anlığına ekseninden kaydı ve etrafımdaki her şey karardı. Kendimi aniden sarayın gözlerden uzak, karanlık bir köşesinde buldum. Karşımda Zara duruyordu. Ancak az önceki neşeli bakışları gitmiş, yerini buz gibi bir hissizliğe bırakmıştı.
Savaşçı bir ruhla yoğrulmuştum, kılıç kullanmada üstüme yoktu ama merhametim her zaman en zayıf yanımı temsil ediyordu. Zara’nın bu tuhaf hâline anlam veremeyerek gözlerinin içine baktım. "Bir mesele mi var? Draev seni yine rahatsız mı etti? İstersen Mona’nın yanına gidebiliriz," diye fısıldadım.
Draev... İsmi bile kanımı durdurmaya yetiyordu. Asil ama zifiri karanlık bir geçmişe sahip olan o adam... Krael güvenli bir limandı, sadık bir yoldaştı. Ama Draev, kalbimdeki uzun uykuyu tek bir kıvılcımla bitiren hırçın bir ateşti. Mantıklı değildi, bana huzurlu bir gelecek vaat etmiyordu. Tıpkı annemin bir zamanlar söylediği gibi: ‘İnsan bazen ışığı değil, yanacağını bile bile ateşi seçer.’
Draev, sonumu getirebilecek bir yangın ihtimaliydi ve bu düşünceyle yüzleşmek bile felaketimi hazırlayabilirdi.
Aniden Zara ellerini yanaklarıma koydu. O an ne olduğunu anlayamadım, dondum kaldım. Bakışları öyle tuhaf, öyle yabancıydı ki içime bir kurt düştü, kalbim tekledi. Sanki içindeki tüm gücü ve kararlılığı o an gözlerinde topluyordu. Nefesi yüzüme çarparken dudaklarından dökülen o fısıltı zihnime kazındı: “Yapmam şart, Arelia. Şart.”
Daha bu sözleri hazmedemeden, ne demek istediğini bile kavrayamadan bacağımda korkunç bir acı patladı. O an dünya başıma yıkıldı sanki. Beynim acıdan önce büyük bir şok ve hayal kırıklığıyla sarsıldı. İçimden feryat etmek geldi; "Yapmaz," dedim, "Zara bana kıyamaz." Bir hata olmalıydı, karşımda duran kişi benim dostumdu. Ama bacağımdan yukarı, damarlarıma doğru yayılan o zehirli sızı bana gerçeği çok acı bir şekilde gösterdi. En güvendiğim insan tarafından sırtımdan vurulmuştum.
Acı bir anda tüm bedenimi ele geçirirken içimde korkunç bir çaresizlik büyüdü. Ciğerlerimdeki nefes kesildi, boğazım düğümlendi ve tek bir çığlık bile atamadım. Sesim göğsümde sıkışıp kalmıştı. Öleceğimden değil, bu ihanete kurban gittiğimden canım yanıyordu.
Zehir hızla yukarı tırmanırken dışarıdaki tüm sesler boğuklaştı. Bahçedeki arabaların gürültüsü, Krael'ın bekleyişi, her şey bir anda uzaklaştı. Hayatım gözlerimin önünden geçiyordu; geçmişim, yalanlar, sahte aile ve değer verdiğim herkes tek tek silinip karardı. Tam gerçek aileme kavuşacakken, her şeyin burada böyle bitmesi içimi paramparça etti. Draev'ı bir daha göremeyecek olmak, Krael'a veda bile edememek göğsüme oturdu.
Acı artık dayanamayacağım bir raddeye geldiğinde bilincim daha fazla direnemedi. İçimdeki o hırçın ses bile sustu. Dizlerimin bağı çözüldü ve bedenim soğuk mermere yığıldı. Karanlık her yeri kaplarken, aklımda kalan son şey uğradığım bu büyük ihanetin acısı oldu.
Neden yapmıştı bunu? Bir nedeni olmalıydı. Arkasında kim vardı? Öğrenecektim. Ne olursa olsun öğrenecektim ve bence bu hikâyenin başlangıcı olacaktı. Nedense öyle geliyordu.