KARANLIĞIN KALBİ

Karanlığın kalbi;Mahallede herkes Boran Karakurt'tan korkardı.Onun geçtiği sokaklar sessizleşir, bakışlar yere düşerdi. İnsanlar onun öfkesini konuşur, karanlığını anlatırdı. Kimse ona yaklaşmaya cesaret edemezdi. Çünkü Boran Karakurt, kalbini yıllar önce toprağa gömmüş bir adamdı.Duru Çelik ise o mahallenin içinde açan son çiçekti.Hayatı boyunca kırılmaktan yorulmuş, sevilmeyi beklemekten vazgeçmişti. İnsanların arasında yaşasa da kendini hep yalnız hissetmişti. Ta ki yolları tekrar Boran Karakurt'la kesişene kadar...Boran için dünya ikiye ayrılıyordu.Duru'dan önce.Duru'dan sonra.Herkese karşı acımasız olabilirdi. Herkesi karşısına alabilirdi. Ama söz konusu Duru olduğunda içindeki bütün duvarlar çatlamaya başlıyordu. Çünkü Duru, onun karanlığının içinde sakladığı son iyilikti.Fakat bazı aşklar sadece kalpleri değil, geçmişi de karşılarına alır.Mahallenin derinlerine gömülen sırlar, yıllardır saklanan gerçekler ve yarım kalan hesaplar birer birer ortaya çıkarken Boran ile Duru kendilerini hiç beklemedikleri bir savaşın ortasında bulurlar.Bir yanda geçmişin yükü...Bir yanda vazgeçemeyecekleri bir aşk...Ve her geçen gün biraz daha büyüyen bir karanlık...Peki bir insan, karanlığın içinde ne kadar kaybolursa kaybolsun sevdiği kişiye ulaşabilir miydi?Yoksa bazı insanlar sevmek için değil, sevdiklerini korumak uğruna kendilerini feda etmek için mi yaratılmıştı?Çünkü herkes Boran Karakurt'un karanlığını gördü.Ama Duru Çelik, karanlığın kalbini gördü.