İstenmeyen

Rüzgarın etkisiyle dans eden mumların alevi etrafı aydınlatıyordu. Karanlık ormanın kızıl laleleri arasında saklanan Amon, gözlerini dört açarak olanları izliyordu.

Üç kadın bir araya gelmişti. Yerde uzanan, sancı çeken Cathreine’in etrafını sarmışlardı. Doğum başlamak üzereydi. Geceyi aydınlatan ay, tüm ışığını sanki bu kadınlara yöneltmişti.

“Hadi Catherine,” diyordu kadınlardan biri. Uzun parmaklarıyla ayı gösterdi,

“Şimdi tam zamanı,” dedi.

Catherine çığlık çığlığa, vücuduna binlerce hançer saplanmış gibi bağırıyordu. Yer sarsılmaya, alevler teker teker sönmeye başladı. Gelen bebek bir cadı mıydı yoksa bir wicca mı? Her ne ise ortalığı sarsacak kadar güçlüydü.

Amon, küçük elleriyle sırtında sızlayan ize dokundu. Sırtının sol tarafında bulunan damga acı veriyordu. Amon buna bir anlam veremeden bir kıkırdama sesi duyuldu. Küçük bebek ağlamak yerine gülüyordu. Kadınlardan biri bebeği havaya kaldırdı.

“O bir cadı,” dedi.

Bebek minik gözleriyle Amon’u fark etti ve daha çok kıkırdamaya başladı.

Cathreine hüsrana uğramıştı. Beklediği, uğruna dilekler dilediği bebek erkek olmalıydı.

“O çok özel bir cadı Catherine,” dedi kadınlardan biri.
Amon arkasını dönerek oradan uzaklaştı. Bilmesi gerekeni öğrenmişti. Doğan bebek, özel bir cadıydı. Haberi babasına vermek üzere yola çıktı.