Başlangıç

Melis, annesinin onu terk ettiği o soğuk kış sabahını hiç unutmamıştı. Daha beş yaşındaydı. Annesi giderken hiçbir şey dememiş, sadece arkasına bile bakmadan çıkıp gitmişti. O günden sonra Melis'e ne sıcak bir kucak, ne de bir sevgi sözü değmişti. Babası, adını bile doğru düzgün anmadan döverdi onu. Bir de ablası Merve vardı; soğuk, ilgisiz, hatta bazen kıskançlıkla nefret dolu bakışlarını Melis'in üzerinden eksik etmezdi.

Yirmi yaşına geldiğinde, bedeninde çocukluğun değil, acının izleri vardı. Ama Melis yine de tutundu hayata. Hemşire olmuştu; yaraları sarmak, acıları dindirmek istiyordu. Belki de en çok kendi içindeki o kanayan yarayı...

Tam her şey düzelecek derken, Mardin'den biri çıktı geldi. Çağıl... Sert bakışlı, yemyeşil gözleri adeta korku salıyordu,duvar gibi bir adam. Melis bu evliliği istemedi. Ne o adamı tanıyordu, ne de bir hayat borçla satılacak bir maldı. Ama babası borçlarını ödemek için onu verdi. Ve Melis yine susmak zorunda kaldı.

Başlarda Çağıl da Melis'i istememişti. Ama zamanla alıştılar birbirlerine. Evin içinde sertlik vardı, özellikle eltisiyle ve kaynanasıyla sürekli bir sürtüşme... Melis duygusaldı, narindi. Ama bu evde zayıf olana yer yoktu. Bu evde kural belliydi: Güçsüz olan devrilir..